Wat als het niet lekker gaat met je kind…

Marleen | Daar gaat mijn telefoon. Ik heb me net geïnstalleerd met een bak koffie achter m’n computer op m’n werk. De school belt weer van mijn oudste zoon, Luuk. De moed zakt in mijn schoenen. Ik neem op, het is weer de directeur. Ik hoor mijn zoon op de achtergrond schreeuwen. De directeur vraagt mij of ik direct naar school kan komen. En dat doen we dan maar weer…

“Wat als het niet lekker gaat met je kind…” verder lezen

Het is niet eerlijk!!!

Troosten

Marleen | Met tranen in mijn ogen zit ik op de bank… hoe heeft dit nu weer kunnen gebeuren?! Ineens was het zo, de explosie van woede kwam er bij mijn 6-jarige zoon Luuk uit. In mijn ogen uit het niets, om iets wat, in mijn ogen, niet eens zo heel belangrijk is. Maar in zijn ogen wel. Rechtvaardig… daar gaat het nogal eens om hier in huis. Is het rechtvaardig wat er gebeurt, en als dit niet het geval is, is dit een rode lap op een stier voor Luuk. Dan kan hij ontploffen en vliegen er stoelen door de kamer, wordt zijn wekkerradio door z’n slaapkamer geslingerd. Achteraf heeft hij altijd spijt, maar dat is nadat hij al de nodige schade heeft aangericht.

“Het is niet eerlijk!!!” verder lezen

Vroeger was alles beter, laat maar waaien

Zoals ik als eens eerder geschreven heb wilde ik vroeger geen fulltime mom zijn ….met andere woorden thuis voor je gezin werken zijn en geen baan ernaast.

Waarom? Omdat ik dan dacht dat ik mij zou gaan vervelen.😂 Ik heb tot 5 jaar geleden altijd gewerkt voor andere bedrijven als medewerker.

Ik heb nu geen baan… ik ben mijn eigen baas!

Ik heb meer tijd om wat lekkere dingen te brouwen (pompoensoep in te wekken) in mijn tuin te werken of te schrijven…

Hoe deden die dames dat vroeger…er was niet eens tijd om naast je gezin te werken.

Er was misschien ook geen tijd voor jezelf.
Stoofpeertjes in wekken is 2 hele dagen werk voor een jaar. Wassen met de hand…was ophangen, kids in een teil wassen dat duurt ook wel even.

Sokken stoppen, koken, kleding maken, afwassen, boodschappen doen.
Alles lopend of met de fiets.

Zelf je groentes in de tuin.
De arbeiderswoningen en de woningen in het centrum van Emmeloord hebben diepe tuinen zodat er een moestuin gehouden kon worden.
Pfff hoe deden ze dat.
Geen digitale agenda die bijhoud wanneer je iets moest planten of een reminder geeft wanneer je welke afspraak had.

Hulde aan de vrouwen/moeders  zonder de machines!!!!

 

Mijn generatie klaagt nogal eens…. dat ze geen tijd voor zichzelf hebben. Druk, druk, druk
Mijn idee? Druk dat doe jezelf.

Jij maakt zelf die alles verstikkende moordende planning.
We willen alles en geen consessies doen. Uitbinken in iets of gewoon in ALLES😂

Werken/carrière, studie, gezin, social leven, social media, traktaties, alles keurig netjes, er zelf ook nog uitzien om door een ringetje te halen, feestjes organiseren en de perfecte uitnodiging voor een verjaardagsfeestje digitaal zelf maken.

We mogen geen steken laten vallen……😥Geloof mij daar wordt je chagrijnig van.

Maar dan, als we een dagje vrij zijn of vakantie hebben. Worden we verkouden, krijgen sommige een zere rug of last van hun nek en regelmatig hoor ik een blaasontsteking voorbij komen of nog erger de flinke griep krijgen…dan lig je een week plat.  Hmmmm hoe zou dat nu komen….

Vrouwen en mannen ik roep op om steken te laten vallen..

Zeker in de tijd van opgroeiende kinderen.

Ik wil jullie wakker schudden, een verandering teweeg brengen. Je laten zien dat je niet de enige bent ook al lijkt dat soms wel zo.

Ik laat je weten dat ik ook een bende heb in huis.

Mijn benen soms niet scheer, omdat ik aan het einde van de dag gewoon geen fut meer heb.

Mijn prullenbakken vergeet te legen en ze zo vol zitten dat de zak knapt.

Remsporen in de wc heb, omdat er niemand achterom kijkt als hij Number 2 heeft geplaatst

Mijn wastafel onder de tandpasta klodders ligt en er op elke kamer vieze sokken en onderbroeken slingeren.

Werken aan je relatie…. dat kan niet meer zoals vroeger.

Als er tijd is om samen het bed in te duiken ben je blij als je mag slapen. Dus ook je seksleven staat op een laag pitje.

Waar je voorheen je zorgen maakte als je een paar dagen oversloeg, kan je het je nu soms niet meer herinneren wanneer de laatste keer was😂

En er is niemand die je dit op voorhand verteld. Ik heb gelijk een thema voor mijn volgende blog…..

Tja, ik hoor sommige van jullie denken tsssss die is wel heel erg open😂

Het moet gezegd!!!

De tijd van een showroom huis komt wel weer. Ik ben gelukkig en kan dingen loslaten dat heb ik ook moeten leren.

Laat maar waaien.

Wat is nu het ergste wat er kan gebeuren.
Het grote voordeel is dat je aan jezelf toekomt en meer energie aan het einde van de dag hebt.

En dat heeft waarschijnlijk weer voordelen voor je bedprestatie😂, want ook dat hoort bij een gezonde relatie.

Leef nu en gun jezelf wat meer rust.

Geloof mij maar daar wordt je een veel blijer mens van!

Liefs Sas

De kunst van het grote niksen…..

Ik ben een fantast iemand die onzinverhalen verzint en toepast in het dagelijks leven. Die verhalen verzin ik ter plekke of ontstaan tijdens mijn staarwedstrijd met de lucht en de wolken👊🏽

Mijn kids genieten daar regelmatig van.

“Waarom moet ik mijn bordje leeg eten mama?”

“Tja, als het daar blijft staan gaat de groente weer groeien en hebben we straks een boom in huis.”

“Dan ga ik het niet eten mama anders zit er een boom in mij…”

“Neeeeh, jij hebt een tover buik met van binnen regenboogkleuren die mega skills hebben en je groente omkneden in mega schriktastsche levels…” Bord leeg😂😂

Het is zo leuk om te verzinnen en te schrijven dat ik soms met de gedachte speel om een boekje te schrijven.

9 juni is er een dag speciaal voor kids die ouders of familieleden met kanker hebben. Bij ons mijn vader Henny Hersbach die 4 jr geleden aan leverkanker overleed. Fijn om zijn naam te schrijven😌en mijn man en ik beide behandeld tegen kanker.

Onze kids voldoen aan de voorwaarden zullen we maar zeggen. En het erge is we zijn geen uitzondering. Het is druk daar geloof mij maar. Ze worden in het zonnetje gezet. Voetbalclinic van Fobbe de Haan. Grafitti spuiten, een cursus met roofvogels. Dansles van de winnares van Dance Dance Dance en een workshop van Jill.

Ondertussen krijgen wij als ouders tips en tricks over hoe de kids hiermee omgaan en wij als ouders ze beter kunnen steunen. Ze hebben er veel zin in en wij ook. Als ze onrustig zijn vinden ze rust in een beeldscherm… Ik zeg vervelen is juist goed.

Dan komt mijn verhaal over het grote niksen dat dat een kunst is die je niet zomaar onder de knie hebt.

Helemaal niks…. voor je uit staren zonder Snapchat, YouTube, spelletjes of tv en dan komen je gedachten boven drijven en zo orden je alle gebeurtenissen en prikkels van de dag. Terwijl je dat zit te doen kun je plannen maken of gedachtes verwerken.

Zeepbellen verzinnen in alle kleuren en je gedachtes erin stoppen moeilijke dingen worden zo licht en waaien weg.

Het is niet niks als je 13, 10 en 5 bent.

Pubers van 13 hebben al een warzone op school presteren… geroddel, pesten, dunste, mooiste, slimste…. social media etc.  Plus de thuissituatie en als iemand dan met kanker begint tegen je te schelden😢

Tien? Wie is het snelst, sterkst, interessants wie is de baas. Plus de thuissituatie: waar raak je die stress dan kwijt?

En als je 5 bent is de wereld die wij de afgelopen jaren hebben gehad de realiteit. Hij weet niet beter mama is ziek geweest en ligt vaak in het ziekenhuis of in bed. Mama is te vaak weg voor zo’n klein kereltje.

Als ze 40 zijn zullen ze wel naar de psycholoog moeten en ons de schuld geven😂😂 Het blijft verdrietig, maar gelukkig zijn we er alle 2 nog om ze te steunen en op te vangen.

It takes a village to raise a child.

We doen het niet alleen: opa en oma’s, familie, buren, school, en helaas ook stomme klasgenootjes die je leren hoe je voor jezelf moet opkomen.

Ja ze moeten heel wat leren met wat extra zware stenen in de rugzak mee te zeulen dan de meeste kinderen.

Liefs Sas

Hulde aan de TimeTimer!

Soms plaatsen we ook een blog van een gastblogger, ditmaal van vader Sido:

Sinds december vorig jaar gebruiken wij in ons gezin een TimeTimer. Dat is een klok die je kunt instellen op maximaal 60 minuten. Daarbij is een rood vlak zichtbaar dat kleiner wordt naarmate de tijd verstrijkt. Mijn vrouw kwam op het idee om deze te kopen, maar ik ben ‘m voor het eerst gaan gebruiken in  de kerstvakantie.

De TimeTimer biedt uitkomst
Mijn vrouw en ik delen de zorg voor de kinderen. We werken allebei parttime. De dagen dat ik werk zorgt zij voor de kinderen en de dagen dat zij werkt neem ik de zorg op mij. Wel zijn ze af en toe naar de gastouder en de oudste gaat ook regelmatig naar de peuterspeelzaal. In de Kerstvakantie waren de kinderen voornamelijk thuis en vond ik het een uitdaging om ze een hele ochtend of middag bezig te houden. De  TimeTimer bood uitkomst. Vooral onze dochter van bijna 4 bleek baat te hebben bij een afgebakende tijd om ergens mee bezig te zijn. Ik zei dan: ‘We gaan nu 20 minuten spelen met de blokjes’ of ‘we gaan nu 30 minuten boekjes lezen’. Af en toe keek ze naar de klok en zei enthousiast: ‘Papa, kijk eens naar de klok! Het rood is bijna weg’. Ik denk niet dat ze een idee had hoe lang 20 of 30 minuten duren. Maar het feit dat het rode vlakje steeds kleiner werd hielp haar om zich aandachtig op de activiteit te richten waar we mee bezig waren. En niet ineens met ander speelgoed bezig te gaan of doelloos door de kamer te lopen en van alles uit kastjes te trekken.

Tijd voor jezelf
De TimeTimer helpt ook eigen tijd af te bakenen. Een dag(deel) voor de kinderen zorgen kan best wel vermoeiend zijn. Even tijd voor jezelf kunnen nemen (lekker op de bank liggen, een boek of een krant lezen) brengt voor onszelf de rust die we op dat moment hard nodig hebben. Onze dochter kan dan door een blik op de  TimeTimer te werpen zien hoe lang onze eigen tijd nog duurt en zij zichzelf mag zien te vermaken.

Hulde aan de TimeTimer
Als onze dochter naar bed gaat wil ze graag dat wij na het voorlezen en bidden nog even bij haar blijven zitten. Voordat we de  TimeTimer kochten was het onduidelijk hoe lang die tijd was. Soms was ze binnen 5 minuten vertrokken en kon je rustig weggaan. Maar soms leek ze nog helemaal niet moe en kon je niet zomaar vertrekken. De  TimeTimer laat zien hoe lang wij bij haar blijven. 5 minuten. Onze dochter houdt het rode vlakje nauwlettend in de gaten en wijst ons er regelmatig zelf op dat ‘het rood weg is’. Erg handig als je zelf door moeheid wat was weggedommeld.

Hulde aan de TimeTimer! Het maakt de tijd met de kinderen behapbaar. Onze zoon van bijna 2 is er nog net even te jong voor. Wie weet hoe het over 2 jaar is.

Mijn beste beslissing ooit!

Zojuist zag ik een bericht op Facebook waarin iemand vroeg wat de beste beslissing is die ik ooit genomen heb. Meteen schiet door mijn hoofd dat mijn beslissing om te stoppen met werken mijn beste beslissing is geweest. Inmiddels alweer bijna 13 jaar geleden, maar nog steeds verre weg de beste beslissing.

Het kostte wel heel veel moeite om de beslissing te nemen. Ik werkte destijds drie dagen per week bij een uitzendbureau en mijn man werkte fulltime. Ik heb jaren met veel plezier bij het uitzendbureau gewerkt. Ik wist dat als ik kinderen zou krijgen dat ik dan zou moeten vertrekken want parttime werken daar deden ze niet aan. Maar vlak voordat ik voor het eerst zwanger raakte werd de wet veranderd en werden bedrijven verplicht om een parttime verzoek van een medewerker in te willigen mits er genoeg parttime plekken beschikbaar waren. Gelukkig werd mijn verzoek ingewilligd en kon ik na mijn bevalling blijven werken. In de 3 jaren daarop kreeg ik nog twee kinderen en bleef ik met plezier parttime bij het uitzendbureau werken. Ik bracht de kinderen ’s ochtends met de auto naar de opvang. Mijn man ging op mijn fiets naar het werk en als hij klaar was met werken bracht hij mijn fiets naar mijn werk en haalde dan met de auto de kinderen weer op. Mijn salaris ging bijna volledig naar de opvang, maar ik had het ervoor over want het werk beviel me goed. Voor een paar jaar liep het als een geoliede machine en was de combinatie werk en ouderschap prima te doen.

Ik wilde bij mijn zieke kind zijn.

De machine begon te haperen toen de oudste naar school ging. De school begon pas om 8.45 uur terwijl ik om 8.30 uur moest beginnen. Het uitzendbureau was heel flexibel voor de klanten maar voor de eigen medewerkers helaas niet. Hoewel iedereen om 8.45 uur nog aan de koffie zat en er nog niets gedaan werd, mocht ik niet een kwartier later komen. Gelukkig schoten een vriendin en buurvrouw te hulp en mocht mijn dochter in de ochtend met hen mee naar school fietsen. Een prima oplossing, maar toch voelde ik me er bezwaard over. Het was voor hen toch iedere keer een verplichting. Daarnaast begon het amandelen- en oorontstekingsfeest. Om de beurt waren de kinderen ziek. Bij de opvang van de jongsten waren ze heel flexibel. Er werd niet moeilijk gedaan over koorts. Alleen als een kindje er verdrietig bij was werden we gebeld. Maar op school was het natuurlijk wel een probleem. Een kind met een oorontsteking doet uiteraard niet lekker mee op school.

De werkgever van mijn man was heel flexibel. Als een kindje ziek was mocht mijn man gerust thuis werken. Bij het uitzendbureau kon dat natuurlijk niet. Hier komen uitzendkrachten binnen met vragen of mensen die op zoek zijn naar werk, dus dan moet je er gewoon zijn. Ik voelde me er niet meer prettig bij. Ik voelde me schuldig dat het iedere keer op mijn man aankwam. En mijn moedergevoel kwam in de knel. Ik wilde bij mijn zieke kind zijn. Ik begon erover na te denken om te stoppen. Wat me enorm tegenhield was de angst om nooit meer aan de slag te komen. Regelmatig kwamen er moeders bij het uitzendbureau binnenlopen die op zoek waren naar een baan. De kinderen gingen naar school en ze wilden weer wat gaan doen. De arbeidsmarkt was niet zo best en ik moest de dames keer op keer teleurstellen. We hadden gewoon geen geschikte parttime banen voor ze. Al met al heeft het me wel een jaar gekost om uiteindelijk de beslissing te nemen. Een jaar waarin ik bij een hoestje of niesje al in de stress schoot omdat ik bang was dat er weer iemand ziek zou worden.

De kogel ging door de kerk, ik stopte ermee.

Directe aanleiding om uiteindelijk te stoppen was dat de middelste ook naar school moest en dat de buurvrouw en onze vriendin met twee extra kinderen naar school moesten. Dat voelde echt niet goed en de kogel ging door de kerk, ik stopte ermee! Vanaf de eerste dag voelde het zo ontzettend goed! Er viel zoveel van me af. Er daalde een rust over het gezin en meteen waren de kinderen minder vaak ziek (dat kan geen toeval zijn!). De beste beslissing die ik ooit genomen heb! Na anderhalf jaar ging ook de jongste naar school. Op de tweede schooldag kwam ik een kennis tegen. Ze had gehoord dat alle drie de kinderen naar school gingen en vroeg mij voor haar aan het werk te gaan. Ik mocht zelf bepalen hoeveel uur en op welke dagen ik wilde werken. Als de kinderen ziek waren dan mocht ik gewoon thuiswerken of mijn uren later inhalen. Voordat ik er maar een seconde over na had gedacht om weer te gaan werken, was ik alweer aan de slag! Waar had ik mij toch zoveel zorgen over gemaakt?

Wat was jouw beste beslissing ooit?

Ik vind het leven met twee kleine kinderen zwaar. Zo, dat is eruit.

Ik vind het leven met twee kleine kinderen zwaar. Zo, dat is eruit.

Kinderen waren voor ons een bewuste keuze. Mijn man en ik hebben bedacht hoe we terug wilden kijken op ons leven als we vijftig of zestig waren. Daar zaten kinderen bij. Als was gebleken dat we geen kinderen konden krijgen, had ik het ook prima gevonden. Toch verrijken ze je leven wel. Het is anders dan je je óóit kon voorstellen. Je wéét dat nachtbraken erbij hoort, je luiers moet verschonen en frustratie krijgt omdat je kind zit te huilen en je niet weet wat er aan de hand is. Maar hoe dat vóelt, dat is wat anders.

Je bent constant aan het schakelen tussen de verschillende rollen die je hebt als ouder.

Je bent nooit meer alleen. Kinderen worden een verlengde van jezelf. Ik vergelijk het wel eens met een extra ledemaat; soms heel handig, soms zit het in de weg en je mist het als je in je eentje in de supermarkt staat. Een verademing vind ik dat, maar ik mis mijn kleine spiegels, mijn verwonderaars. Hoe geweldig is het als je in het bos loopt met je kleine kinderen en je allerlei dingen ziet die je niet zag toen je nog geen kinderen had. Kleine kevertjes, lelijke bladeren, een hond in de verte. Even later zit je jezelf op te vreten omdat je peuter zich op de grond heeft geworpen en niet verder wil. Constant schakelen.

Ik heb een zoon van ruim 2 en een dochtertje van 6 maanden. Het is voor ons een bewuste keuze dat één van ons zoveel mogelijk thuis is met de kinderen, zodat ze zich veilig en geborgen voelen en wij als ouders de verantwoordelijkheid kunnen dragen van het opvoeden. Ze hoeven niet allerlei verschillende gezichten te zien, omdat papa en mama de hypotheek anders niet kunnen betalen of twee keer per jaar op vakantie willen. Daarom hebben we gekozen voor de Noordoostpolder en het dorpse leven. De kleinschaligheid. De vrijheid om je leven vorm te geven zoals we dat graag met kinderen doen. Momenteel ben ik veel thuis, werk ik niet veel. Ik had dat liever anders gezien. Laat mij maar de kostwinner zijn, even ademhalen buitenshuis. Mijn man had het geweldig gevonden huisvader te zijn. Maar het is goed zo. Met het doel voor ogen hebben we deze keuze gemaakt en dat is ook eigenlijk best leuk. Maar ook zwaar.

Ik wil bloggen over het avontuur dat opvoeden heet. Met leuke en niet leuke momenten. Worstelingen en verwonderingen. Lees je mee?

Liefs, Luna