De waarde van..

Mijn eerste blog begon met ‘ik vind het leven met twee kleine kinderen zwaar’. We zijn nu ruim een jaar verder en ze zijn 3 jaar en 1,5 jaar oud. En ik vind het nog steeds zo. De dagelijkse frustraties en gilpartijen zorgen dat ik regelmatig rond het avondeten sta te trillen op mijn benen; helemaal overprikkeld.

Mán, wat ben ik blij om af en toe te ontvluchten in mijn werk. Geen irrationele woede-uitbarstingen, poepluiers of miepende “mamaaa’s” om me heen. Ik moet toegeven, ik vind werk ook best vermoeiend, zeker in combinatie met 2 jonge kinderen thuis.

Ik vind het lastig om geduldig te blijven als ik ze ophaal van het kinderdagverblijf en dan ook nog moet gaan koken. Gelukkig gaan ze er maar 1 dag per week heen en kunnen we het zo regelen dat mijn man en ik allebei thuis de kinderen kunnen opvangen (en opvoeden). Ik snap niet hoe andere gezinnen dat doen, waarvan de kinderen 2, 3 of zelfs 4 dagen naar de opvang gaan? Ik vind het werk vermoeiend, maar het kost me andere energie dan thuis blijven en die afwisseling is wel eens prettig.

Op de dagen thuis ben  met kinderen probeer ik af en toe pauzes in te lassen voor mezelf; éven die TV aan en een momentje voor mezelf. Tegen mijn principes, maar HALLO, op een werkdag heb je toch ook pauze? Met mijn man heb ik afgesproken dat ik na het avondeten even naar boven verdwijn om te ONTprikkelen, zodat we daarna SAMEN de kinderen op bed leggen. Dit werkt best goed.

Ik merk ook dat ik de dagen beter doorkom als we even naar buiten gaan of ik een playdate plan met een vriendin. Op de een of andere manier zijn mijn kinderen vaak engeltjes buitenshuis en hebben ze meer afleiding. Ja, het is ook druk en ik kan zelden een fatsoenlijk volwassen gesprek voeren, maar zo tussen de regels door kunnen we toch bespreken hoe het gaat, waar we tegenaanlopen en wat we nodig hebben. En koffie, dat drinken we ook. Dan kan ik er weer tegenaan.

Ik heb echt geen terrorkinderen en ze luisteren schijnbaar best goed, maar dat moederen.. dat ligt mij gewoon niet altijd zo. En toch heb ik inmiddels ook wel ontdekt hoe waardevol mijn kinderen voor me zijn.

Op een gejaagde ochtend richting het kdv stopt mijn zoon en wijst naar de zon die nét door de bomen komt. Hij laat me stil staan bij de mooie dingen in het leven, soms letterlijk. Mijn dochter die op mijn man afrent en gilt van vreugde als hij thuis komt van zijn werk. Wat een geluk dat hij weer veilig thuis is gekomen. Mijn zoon die een cracker door midden breekt en de ene helft uit zichzelf aan zijn zusje geeft of altijd als eerst vraagt of zijn zusje óók een koekje/snoepje/fruit mag, voordat hij zelf neemt. Delen is niet moeilijk.

De waarde van vriendinnen. De waarde van kinderen. De waarde van koffie. Ik sta er meer bij stil sinds ik kinderen heb.

Armbandjes maken tijdens Koffie&COO

Elke laatste donderdag van de maand is Koffie&COO te vinden op basisschool de Keerkring en O.B.S. de Carrousel in Emmeloord.

We zitten daar gezellig in de koffiekamer met een diverse groep ouders te praten en discussiëren  over onderwerpen die ons op dat moment bezig houden.

Op de Keerkring was de nieuwe lesmethode Lessen leren leven (levensbeschouwing) het onderwerp van discussie en op de Carrousel hebben we met ouders stilgestaan bij het overlijden van een leerling van de school.

Wat is het toch mooi om tijdens het drinken van een kop koffie samen de mooiste en diepste onderwerpen te bepraten. Het leert ons elkaar ook weer beter te begrijpen.

Praktisch als de ouders ingesteld zijn vonden ze het fijn om tijdens het koffie drinken bezig te zijn en het liefst voor de ander. We hebben daarom besloten om gezamenlijk armbandjes te gaan maken om door te verkopen. in een unanieme stemming is besloten om de opbrengst van de armbandjes te schenken aan het project Toekomstgids van Carrefour. Een project dat gidsen koppelt aan gezinnen in armoede in Noordoostpolder.

Hoe leuk zou het zijn om deze armbandjes op diverse locaties in Noordoostpolder samen met groepen ouders te maken en eventueel deze groepen ouders ook weer bij elkaar te brengen met als gezamenlijk doel het ondersteunen van gezinnen in armoede. Maar dat is misschien een droom van mij?

Samen is beter dan alleen

Ik kom regelmatig bij andere moeders en vriendinnen en hun kinderen over de vloer om lekker koffie te drinken. Bijkomend voordeel is dat mijn zoon zich in bijzijn van anderen altijd poeslief gedraagt en rustig is. De ideale schoonzoon in spé.

Zo is hij thuis natuurlijk niet.

Ik vlucht regelmatig het huis uit..

Koffie?
Ik vlucht regelmatig vanwege die reden júist het huis uit. Om zelf tot zinnen te komen en mens te zijn. Geen Mamamamamamamama of politieagent of entertainer. Verandering van omgeving is goed voor mij (n kinderen), we worden er allemaal gelukkiger van. Dus hoppakee, even iemand appen: ‘Ook zo’n behoefte aan koffie?’

Tot een heel zinnig gesprek wordt komt het zelden met die andere moeders, want er wordt altijd wel doorheen getetterd óf er valt wat drinken om óf de baby gaat huilen. Maar in het bijzijn van anderen voel ik me dan oké. De wereld vergaat niet en we kunnen allebei lekker lachen om die driftbui of juist leuke gekke uitspraken van onze kinderen. Of.. als we allebei moe zijn, gaan we lekker apathisch naar onze kinderen staren onder het genot van warme (!) koffie. Houden die kinderen elkaar tenminste bezig, hoeven wij dat niet te doen.

Ik kan echt genieten van de interactie van mijn zoon en dochter met andere kindjes.

Wat ik ook zo leuk vind is om samen te kunnen delen in de verwondering van het ouderschap. Lekker rare uitspraken van de kinderen met elkaar delen en er samen om lachen. Of mijmeren over hoe snel het toch gaat en hoe moeilijk het af en toe is.

Zó mooi
Ik kan echt genieten van de interactie van mijn zoon en dochter met andere kindjes. In het begin vaak wat timide, maar ze komen (zeker nu ze met z’n tweetjes zijn) gauw los. Ik vind het zo mooi om te zien hoe voorzichtig mijn zoon om speelgoed heen kan stappen, maar ook mooi hoe een ander kindje juist lekker durft en gewoon óp dat speelgoed naar haar doel gaat. Of hoe mijn zoon met het gebruik van babygebaren en gesproken taal evenveel duidelijk kan maken als zijn vriendinnetje van zijn leeftijd, die bijna niet anders dóet dan praten. Of om naar volzinnen van een andere dochter te luisteren en mee te gaan in die gekke fantasiewereld, die mijn kinderen nóg niet kunnen uiten. Over een paar jaar hopelijk wel. Of om die stomme maar ook leuke eigenwijsheid van een ander dochtertje te zien en hoe ze daar zoveel mee gedaan krijgt!

Zo verschillend in karakter en ontwikkeling, maar toch ook weer hetzelfde.

Verwondering
Ja, soms denk ik: ‘Wauw, wat zijn mijn kinderen engeltjes zeg!’, maar veelal vind ik het gewoon zo mooi om te zien hoe divers kinderen al op zo’n jonge leeftijd kunnen zijn. Hoe verschillend in karakter en ontwikkeling, maar toch ook weer hetzelfde. Ik vind het mooi om die verwondering met anderen te kunnen delen. Het liefst onder het genot van een kop koffie. Ik hoop echt dat er meer ouders zijn die dit kunnen delen met hun omgeving.

Zonder jaloezie, zonder nijd, zonder boosheid of egoïsme.

Gewoon verwondering.