Gebaren en poep

Tja, waar ben ik de afgelopen zomervakantie mee bezig geweest? Van alles en nog wat. Beetje hier en daar rommelen, weekje op vakantie geweest. Toch stonden poep en gebaren bovenaan!

Gebaren
Ik gebruik babygebaren bij beide kinderen en dit kwam in de vakantie ook erg goed van pas. Onze zoon van bijna 3 praat redelijk veel, maar ik merk dat hij in rumoerige ruimtes (zoals die verschrikkelijke overdekte speeltuinen) of als hij merkt dat ik hem niet goed versta, zijn gesproken woorden ondersteunt met gebaren. SUPER HANDIG! Echt leuk om te merken dat hij het nog gebruikt en ook nog elke dag bijleert. Zo leren we samen ook weer elke dag bij.

Baby’s kunnen vanaf 6 maanden al gebaren leren en vanaf 9 maanden terug gebaren, dus onze dochter had dat ook kunnen doen. Helaas merkte ik dat ik met haar minder intensief bezig ben geweest dan met onze zoon (want ja, hij had ook aandacht nodig). Daarnaast kon ze zich héél goed duidelijk maken als ze bijvoorbeeld niet genoeg had gegeten of wou drinken. Maar nu we deze zomer veel tijd samen hebben kunnen doorbrengen en ze 15 maanden is, merk ik dat ze al ruim 10 woorden kan gebaren (varken, konijn, meer, drinken, eten, dat soort dingen) naast de paar woorden die ze al zegt (mama, papa, toetje).

Wauw, we zijn eindelijk toe aan COMMUNICATIE! Heerlijk om al zo jong wederzijdse communicatie te kunnen hebben en haar beter te kunnen begrijpen.

Als je trouwens meer wil weten over die babygebaren, ik bied ook workshops in de Noordoostpolder. Meer info zie je hier.

Poep
De oudste is bijna 3 en ik dacht altijd pas aan zindelijkheidstraining te gaan beginnen als hij het zelf aangaf. Nou, dat doet hij dus niet. Hij zegt het wel heel netjes als hij in zijn luier heeft gepoept, maar daar heb ik niet heel veel aan haha. Dus we besloten bij wijze van opwelling hem gewoon eens na elke maaltijd op de po te zetten. Overigens, waarom noemt iedereen het toch een POTJE? Het is een po. Een potje koop ik in de winkel met babyhapjes erin, een po is om je behoefte in te doen. Maar goed, ik dwaal af… Zoon pakt het op en kan binnen een week (!) op wilskracht plassen op de po. Hij geeft het zelfs regelmatig zelf aan. Waar je als ouder wel niet trots op kunt zijn. BIZAR.

Echter de eerste keer dat hij poepte, amai… Ik was hem aan het voorlezen, zodat hij zich goed ontspande. Toen rook ik het al…

Even tussen haakjes: soms wil(de) hij ook wel eens in zijn slaap poepen en als we dan zelf naar boven gaan om naar bed te gaan, ruikt werkelijk de HELE BOVENVERDIEPING naar poep. Afschuwelijk. Dus, ik was aan het lezen en hij was aan het poepen. Snel ben ik naar buiten gevlucht om frisse lucht te halen en daarna heb ik hem TOEGEJUIGD alsof hij de wereldcup had gewonnen! “GOED GEDAAAAN, WHOEHOEE, OP DE PO GEPOEPT!”, terwijl ik bijna zat te kokhalzen. Ik voelde me een slechte moeder.

Ben ik niet natuurlijk, want ik ben ook maar mens. En poep stinkt. Even kijken hoe we dat de komende tijd gaan aanpakken.

Heerlijk boekje om voor te lezen trouwens: “Bobbi op het potje” van Ingeborg Bijlsma & Monica Maas. Wij zijn hier fan van Bobbi, want het rijmt lekker en het is heel herkenbaar voor 2-4 jarigen. Fijner en moderner dan Nijntje, als je het mij vraagt.

We zijn aan de hand van de blog van Laura ook begonnen met een TimeTimer, alleen dan gewoon lekker de goedkope variant van de Hema. Daar vertel ik de volgende keer meer over..

Mijn zoon gebaart maar is niet doof

Ik stel me zo voor hoe het was voor hem.

Gedropt in een ruimte vol met mensen, indrukken, emoties, texturen, trillingen, bewegingen; allemaal prikkels. Hij kijkt om zich heen en ziet wat er gebeurt. Probeert alles te plaatsen. Luistert naar mensen. Begrijpt wat ze bedoelen. Dan wil hij wat terugzeggen, maar het lukt niet. Zijn mond werkt niet mee, zijn handen zijn gebonden. Met zijn mimiek moet hij het doen. Hij begrijpt de wereld, maar de wereld begrijpt hem niet.

Machteloosheid, frustratie, onbegrip en verdriet moet hij hebben gevoeld.

Ik voel me daar soms een beetje schuldig over, maar het zit niet in mij om daarin te blijven hangen. Toen mijn zoon S bijna 2 was sprak hij nauwelijks, hij kwam niet veel verder dan ‘baba’ of ‘mama’ en ‘niej’. Hij brabbelde wel veel en kon het uit krijsen van plezier, maar werd snel en vaak gefrustreerd want wij begrepen hem niet meer. Hij werd ouder en zijn behoeftes werden complexer dan de simpele honger-/dorst-/slapenbehoeftes.

Ik besloot dat ik met S ging gebaren. Dit idee van babygebaren had ik al bedacht tijdens de zwangerschap, maar ik was er nooit aan toe gekomen. Ik zocht wat basisgebaren op op internet en begon intensief met een aantal simpele gebaren zoals ‘papa’, ‘mama’, ‘eten’ en ‘drinken’. Als we aan het ontbijt gingen zei ik dat we gingen eten met het gebaar erbij. Ik vroeg hem of het eten lekker was. Vertelde hoe gezellig het was om te eten. En even later dat we klaar waren met eten. Met zijn fruithap, lunch, middagkoekje en avondeten deed ik het weer. Ik liet foto’s zien van papa, gebaarde dit erbij en vertelde dat papa aan het werken was en dat hij vanavond weer thuis zou komen.

Binnen een paar dagen, vlak voor het avondeten, gebeurde het: ‘papa?’ gebaarde hij en S wees naar buiten. Jaaaa! Klopt! Papa komt zo thuis! Wat goed! Zijn gezicht klaarde op! En dag later kwam het gebaar voor ‘eten’. We weten nu ook direct wat er op zijn prioriteitenlijstje staat, papa en eten. S veranderde binnen een korte tijd terug naar zijn blije, vrolijke zelf, zoals we hem in zijn eerste jaar kenden. Hij voelde zich gezien, gehoord en begrepen! En wat was het leuk om samen met hem de wereld te ontdekken.

Wat is het leuk dat híj een gesprek kan starten, zonder dat ik hoef te vragen wat hij bedoelt.

Een paar weken later haalde ik hem ’s middags op uit zijn kamer na zijn tukje. We gingen zijn kamer uit en hij wees naar de andere gesloten deur. Hij gebaarde ‘zusje’ en keek mij vragend aan. Ja, klopt, dat is de kamer van je zusje M. Hij gebaarde ‘slapen’ en keek mij weer vragend aan. Inderdaad, M slaapt daar. ‘Ssshhht’ Haha, goed zo! Nu gaan we stilletjes naar beneden.

Wij hebben gemerkt dat het gebruik van baby- en kindgebaren onze wereld verrijkt en de taalontwikkeling van S stimuleert. Er zijn nog weinig frustraties, want S kan aangeven wat hij bedoelt en we hoeven niet te gissen naar zijn uitspraak. Hij kan ‘oee’  zeggen, maar door tegelijk het gebaar van ‘koe’ of ‘boek’  te gebruiken weten we direct wat hij bedoelt. Geen verwarringen. Wat een opluchting. En wat een leuk avontuur om met hem aan te gaan!