“Schoolfeest”

Bzz, Bzzz, daar zoemt de telefoon van mijn collega weer. Het is voor de zoveelste keer een bericht van haar dochter. “Mam, ik ben ziek”. “Mam, ik moet overgeven”. ”Mam, ik heb overgegeven”. “Ik voel het verschil tussen ziek zijn en stress. Ik ben gewoon ziek”. Ik zie de wanhoop in de ogen van mijn collega. Wat moet ze doen? Haar voor de zoveelste keer naar huis laten gaan of haar dwingen op school te blijven? Wat ze ook zal besluiten, het voelt niet goed.

Haar dochter zit voor het einde van een onderzoeksperiode om uit te zoeken of zij autisme heeft. De drie jaren hieraan voorafgaand op de middelbare school zijn heel moeilijk geweest en de komende jaren zullen waarschijnlijk nog moeilijk blijven. Maar dan is er tenminste een diagnose en zal zij hopelijk goede hulp krijgen die het leven voor haar wat makkelijker maken. En komen er misschien afspraken die haar niet dwingen om te passen in het starre schoolsysteem.

Ik weet vroeger was niet alles beter

Waarom is ons schoolsysteem toch zo gericht op 13-in-een-dozijn-kinderen? Die bestaan namelijk niet! Er zijn zoveel kinderen die niet tot hun recht komen in het huidige schoolsysteem. En het enige dat er geroepen wordt is dat alle kinderen tegenwoordig wel iets hebben: autisme, dyslexie, ADHD, etc..  Dus het ligt aan de kinderen van tegenwoordig? En daarom hoeven we er niks aan te doen? Ik geloof daar niet in. Volgens mij is het schoolsysteem zo veranderd dat veel kinderen daarop uitvallen. En als ze uitvallen dan gaan we het kind onderzoeken en aan iedereen die je doormidden zaagt is wel iets te vinden. Laten we de kinderen met een zeer hoog intelligentie niveau niet vergeten, ook zij komen vaak niet tot hun recht omdat de aandacht van leerkracht wordt opgeslokt door leerlingen met leerproblemen. Voor de leerkrachten in het basisonderwijs is het huidige systeem ook haast niet meer te doen. Voor een groot deel van de kinderen moeten ontwikkelingsplannen geschreven worden, aparte groepjes worden opgestart, gesprekken met ouders over de leerproblemen van hun kind houden, etc. etc.. Ga er maar aanstaan, ik neem mijn petje af voor deze mensen.

Waarom wordt er niet eens onderzocht hoe je het onderwijs zodanig in kan richten dat kinderen beter tot hun recht komen? Ik weet vroeger was niet alles beter. Ik heb zelf dyslexie en als kind had ik ook nog serieuze rekenproblemen. Ik kan me nog eenvoudig het angstgevoel oproepen om een beurt te krijgen tijdens het oefenen van de tafels. Of dat je een stuk uit het boek moest voorlezen. Vreselijk! Geen mens sprak over dyslexie. Inderdaad tegenwoordig zijn er heel veel kinderen met dyslexie. Maar die waren er vroeger ook, alleen had het toen geen naam en voelde het kind zich vaak dom en daardoor ongelukkig. Twee van mijn kinderen hebben ook dyslexie en rekenproblemen. Ondanks dat bij hen wel een naam aan hun problemen hing en zij buiten school goede hulp kregen, maakte het schoolsysteem hen vreselijk onzeker. Steeds haalden zij lage scores op de cito toetsen. Ook kregen wij als ouders bij ieder 10 minutengesprek weer te horen wat zij allemaal niet konden.

Ze scoorde VWO niveau. Dus geen probleem toch?

Op een keer vroeg mijn man aan de leerkracht of onze dochter ook nog iets wél kon. Bijvoorbeeld haar sociale vaardigheden. Maar daar ging het niet om volgens de leerkracht. Het gaat om de cito scores en die waren niet goed. Omdat wij zagen dat er veel meer in ons kind zat dan eruit kwam hebben wij buiten de school om een orthopedagoog ingeschakeld. Hij gaf haar wel het vertrouwen meer te kunnen. En hij ging met de VMBO coördinator praten om hem te overtuigen dat zij meer kon dan het schooladvies van de basisschool. Gelukkig wist de VMBO coördinator uit ervaring dat er veel kinderen zijn die niet tot hun recht komen op de basisschool en hij vertrouwde op het advies van de orthopedagoog. Onze dochter floot door de middelbare school, verveelt zich een ongeluk op het MBO en begint komend jaar op het HBO. Is dit datzelfde meisje dat op de basisschool op BBL niveau scoorde? Wij hadden het geluk dat we de financiën hadden om hulp van buitenaf in te schakelen. Hoe gaat dat bij ouders die dat niet hebben?

Terug naar de dochter van mijn collega. Op de basisschool kwam niet aan het licht dat ze (hoogstwaarschijnlijk) autisme heeft. Ze scoorde VWO niveau op de cito toetsen. Dus geen probleem toch? Daar hoeven we niets mee te doen. Maar het was overduidelijk dat er iets anders was in haar sociale vaardigheden. Op de middelbare school loopt het meisje volledig vast. Waarom trok de basisschool niet bij de ouders aan de bel? Als zij eerder hulp had gekregen was zij beter voorbereid naar de middelbare school gegaan en was haar wellicht veel ellende bespaard gebleven. Inmiddels is ze afgestroomd naar VMBO niveau waar zij zich een ongeluk verveelt omdat het niveau te laag is. En tegelijkertijd doodongelukkig is om dat ze op het sociale vlak vastloopt.

Ik heb ook de wijsheid niet in pacht en kan ook niet vertellen hoe het onderwijs dan wel ingericht moet worden. Er zijn andere oplossingen nodig dan het invoeren van een rekentoets omdat ons rekenniveau omlaag gaat. Wellicht eens kijken naar de manier waarop rekenonderwijs gegeven wordt? Maar er zijn mensen die ervoor geleerd hebben. Als je hen nu koppelt aan de ouders die uit ervaring kunnen spreken dan moet daar iets beters uitkomen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *