Naar het pretpark

Het is vakantie en op verzoek van de jongste gaan we lekker een dagje naar een pretpark. Om confrontaties tussen de beide broers te voorkomen, nemen we een wederzijds vriendje mee. Eentje die rust brengt. Het vroege opstaan zorgt voor enige wrevel, maar gaat niet slecht. Slechts dertig minuten na het geplande vertrek besluit de oudste onder de douche te stappen. Hij ontbijt in de auto en we rijden net geen uur na het geplande tijdstip de straat uit. De heenreis met vijf mensen, waarvan twee last hebben van wagenziekte is altijd spannend. Er is wat geklaag te horen en we moeten enkele keren de verwachtingen managen (zijn we er al? Nee, het pretpark ligt niet aan rand van Emmeloord, daarom gaan we ook niet op de fiets).

Het parkeren van de auto en de entree van het pretpark gaan opvallend soepel. Maar dan willen we gelukkig allemaal wat anders. Eerst even zitten en wat eten, eerst een stukje lopen en rondkijken, ik wil in de wildwaterbaan, Nee, eerst de kabelbaan. Bepaald niet democratisch besluiten we de laatste optie te kiezen. Voor ons staat een ca. 17-jarige jongedame met een charmante joint in haar linkerhand en zij benut de wachttijd door haar levensverhaal te vertellen aan haar vriendin. Ook ontsluit ze haar ambities. ‘Nee, ik laat eerst mijn lippen opvullen, want die dunne lippen is echt geen gezicht. Merkwaardig genoeg toont haar vriendin geen enkele interesse. De bonte verhalen die ze over haar moeder vertelt zijn gespeend van enige gene.

De oudste houdt het wachten goed vol en in de lucht hangend wordt hij rustig. Als we daarna even gaan zitten, wil hij blijven zitten als de anderen naar de volgende attractie gaan. Een klein uur later staan ook hij en ik op en lopen wij naar de bootjes om in te varen. De lange rij, die hij vermoedt, maar die ik niet zie, doet hem besluiten om deze attractie over te slaan. We besluiten te gaan wandelen over het terrein. Tot mijn grote verbazing wil hij even later wel in de wild waterbaan en zelfs een tweede keer.

Nu de smaak van water is geproefd, is het tijd voor meer. De temperatuur is behoorlijk opgelopen en dat speelt ook mee. Je neemt plaats achter een watergeweer, vaart rondjes en draait ook nog eens in het rond. De bedoeling is dat je de mensen in de andere bootjes en de toeschouwers nat spuit en zelf droog probeert te blijven. Dat laatste lukt niet, maar de rest gaat fantastisch.

Halverwege het eerste potje is iedereen drijfnat, maar pas na vijftien (!) potjes gaat de lol eraf. Drijfnat, maar o zo enthousiast worden verhalen uitgewisseld. Uiteraard is iedereen de beste. Ze zijn zelfs enthousiast om naar huis te gaan. We eten onderweg nog wat bij een bekende keten en komen tevreden thuis. Wij bekaf, de jongens iets minder. Een zeer geslaagd dagje uit. Het kan dus wel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *