Leven en dood

Afgelopen week ontvingen we het trieste nieuws dat onze mede-blogger Saskia is overleden aan kanker. Ze laat 3 jonge kinderen aan, terwijl ze zelf nog ‘vol in bloei’ stond.

Half februari reed ik met mijn moeder in een loeiende ambulance naar het ziekenhuis. Die week heeft ze op het randje van de dood gebalanceerd. Ze zag eruit als een lijk, meer kan ik er niet van maken. In totaal heeft ze 6,5 op de intensive care gelegen, vervolgens 2 weken op de medium care en nu ligt ze op de longafdeling. Het gaat de goede kant op! Volledig herstel is mogelijk, maar we moeten allemaal heel veel geduld hebben. Binnenkort mag ze naar een revalidatiecentrum in de buurt.

De dag na de opname van mijn moeder had ik de 20-weken echo van ons 3e kindje. Het mocht me gestolen worden, wat had dit nog voor zin? Een spannende mijlpaal in deze zwangerschap en ik voelde er zo weinig bij.

Toch groeit er een levendige, actieve baby in me. Meer dan bij de vorige 2 zwangerschappen laat deze van zich horen; geen moment ligt hij/zij stil. Inmiddels worden de dagen zwaarder en de nachten korter. Mijn lichaam bereid zich voor op de bevalling. En mijn hoofd ook. Een nieuw hoofdstuk gaat starten. Maar er zijn ook al zoveel hoofdstukken afgesloten.

Het leven hangt aan een zijden draadje. Wat ik al wist, maar zeker nog meer heb geleerd de laatste tijd is om het te koesteren. Kwaliteit boven kwantiteit. Herinneringen opbouwen en vastleggen. Liefde delen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *