Julen

Julen

Na het verschikkelijke nieuws heb ik net als vele met mij, het nieuws over Julen nauwlettend in de gaten gehouden. Hopend op een wonder. Elke dag werdt het geloof in een goede afloop steeds wat minder. Meerdere keren per dag zag ik een beeld voor mij hoe dit kleine jongetje vast zat in een put.

Toen het nieuws van kleine Julen kwam, droomde ik dat ik Milan terug vond. Ik voelde de pijn van de ouders, die eerder ook al een kind verloren hadden. Ik voelde hun machteloosheid, verdriet, woede en ongeloof. Op het sociaal media volgde ik de berichten en laatste updates over de kleine man, en mijn hart brak steeds meer en meer, door de reacties van buitenstaanders. Ik snap dat mensen realistische zijn en de kans klein was dat een jongetje van 2 jaar het 13 dagen zou volhouden zonder iets te eten en te drinken maar de ene reactie was nog ongevoeliger dan de ander, flauwe grappen en vooroordelen.

Dan wil ik het nog even hebben over de vooroordelen.. Je kind verliezen is één van de ergste dingen die je kan overkomen. Je eigen vlees en bloed, de liefde van je leven. Wanneer je een kind krijgt, verwacht je niet dat je ooit zelf je eigen kind moet begraven. Zo hoort het niet te zijn. Toen Milan overleed waren er ook al gauw mensen die klaar stonden met een verhaal wat er gebeurt zou zijn. Via via kregen wij dit te horen. Ik werd hier zo verdrietig van, was het niet erg genoeg dat wij net ons zoontje waren verloren? Waarom moeten we hier altijd gelijk van het negatieve uit gaan? Kunnen we elkaar niet steunen?

De reacties die ik op het sociaal media tegen kwam waren best heftig, ik hoop dat de ouders van Julen hier zo min mogelijk van mee krijgen want dit zal het rouw proces een stuk moeilijker maken.

Mensen schrijven veel dat ze het een vreemd verhaal vinden over Julen, of het wel klopt dat hij in de put zat, of zijn ouders er niks mee te maken hebben, ze gaan al een verband leggen met het overlijden van hun andere kind, maar kunnen we niet wachten tot er meer duidelijk is? Tot de echte experts onderzoek gedaan hebben?

Wat ik wil zeggen is, laten we elkaar minder opjutten en minder ‘sterke’verhalen de wereld in helpen.

 

Luister soms eens niet naar je gevoel, als het om oordelen gaat.

 

 

 

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *