……. en nu? Wisselvallig

Vannacht heb ik weer eens in het ziekenhuis geslapen… mijn wittesaslijnkerstboomslinger maar meegenomen. Om nu de hele dag te niksen…..Het is nu 22 dec en geen idee of ik thuis kerst kan vieren.

Vanacht heb ik een blog geschreven over mijn leven nu, maar ik kan hem niet terug vinden😂 typisch Sassiaans. Dus nog maar 1 geschreven.

Ik weet sinds een paar weken dat ik niet meer beter ga worden. Dat de foute cellen het erg gezellig hebben in mijn lijf en on Tour zijn gegaan.😋

Dag positiviteit…. in iedergeval dat was de eerste 2 weken zo.

Tjonge wat heb ik gehuild. Ik ben er tegenwoordig goed in geworden. Nou wie had dat nu gedacht. Afgezien van de begrafenis van mijn paps 5 jaar gelee. Was is koningin tranen wegslikken. Brok in mijn keel. En als je dan breekt ga je in de ugly cry😂😭

Beetje dom! Gelukkig leer ik elke dag wat. Ik was erg van slag, mijn kids, mijn man en mijn lieve moedertje…. je kind,das toch niet te doen… Dit was niet de bedoeling. Ik zou alles toch meemaken.

14, 10 en 6 zijn mijn engeltjes..Ik ben toch nog onmisbaar?…… 2 van mijn vrienden hebben hun moeder verloren in hun pubertijd aan borstkanker.

Ze hebben het zwaar gehad en soms nog, maar het zijn mensen die super leuk zijn geworden, een leven hebben opgebouwd.

Ik ben niet onmisbaar. Ik zit in mijn kids voor een deel. Een van hen zei: je hoeft niet op het laatste moment alles te doen. Ze weten wie je bent. Je hebt ze alles gegeven. Mensen zullen ze verhalen vertellen.

Ik realiseer mij dat dat zo is. En dat geeft rust. Ze leggen mij uit hoe ze reageerde en dan kan ik mijn kids weer beter begrijpen.

De afgelopen weken realiseer ik dat er zoveel mensen om ons heen staan die een deel hebben wat ik ook heb. Mijn broer, zus en moeder natuurlijk. Maar mijn vrienden bezitten allemaal een onderdeel wat ik ook hen. Spiritueel, jongere versie van mij, Rotterdamse humor en geduld, hysterisch en stijl, onbevangen, kinderlijk, creatief

Ze kunnen die stukjes bij deze mensen vinden. Ik hoop dat deze mensen om ze heen blijven.

Ik lach nu ook wat meer en ik transformeer weer meer naar Sas.

Mijn jongste stelt vragen zoals: mam ga je morgen dood? Nee dat denk ik niet….. En volgende week dan? Nee dat denk ik ook niet….. en dat zegt hij de legendarische woorden… Oh dan hebben we nog wel ff😂😂😂

De kids houden het licht/ligt. Mijn man en ik zijn  21 jaar samen na zoveel gebeurtenissen nog steeds. Ik denk dat we ook samen oud waren geworden. Voor nu heb ik samen met een vriendin van mij besloten dat mijn vrolijkheid niet door de kanker afgepakt mag worden. En een andere trekt mij uit mijn bed als ik een ochtend heb dat het toch allemaal niks meer uitmaakt naar mijn idee. De tranen blijven vloeien maar er wordt ook zeker gelachen. Het verdriet van de mensen is voor mij een van de moeilijkste dingen, naast de pijn die ik soms heb…

Ergens heb ik ook geluk. Ik blijf niet als laatste over. Ik kan mij voorbereiden en heb onwijs veel mensen die ons helpen. Ik kan schrijven, filmpjes maken over liedjes die ik altijd voor de kids zong en de laatste druppels uit mijn leven persen. En drugs jongens heel veel pilletjes😂😂

Ik geniet, huil, praat, eet, knuffel en zeg wat ik op mijn hart heb.

Misschien schrijf ik er nog wel een paar. Fijne feestdagen en pluk de dag.

Wees jezelf dat is goed genoeg.

Liefs Sas

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *