Een draak van een rijbewijs!

Voor de meeste mensen niet zo bijzonder: het hebben van een rijbewijs. Voor mij lijkt het een onbedwingbare berg, een onverslaanbare draak.

Toen ik een jaar of 25 was, ben ik na 3 keer zakken gestopt met lessen. Ik was op, leeg. Net als mijn portemonnee trouwens. Wat vond ik rijles vreselijk! Ik herinner het me als de dag van gister: ik werd opgehaald bij mijn werk in Zwolle en dan reed ik twee lesuren met het zweet in de handen (en waar niet eigenlijk?) door die vreselijke spits. Nee, ik kijk er niet met plezier op terug. Ik had het gevoel de auto totaal niet onder controle te hebben en had niet het benodigde zelfvertrouwen om verkeerssitaties goed in te schatten. Elke week had ik weer een knoop in mijn maag. Op dinsdag had ik rijles, op woensdag voelde ik opluchting dat het weer voorbij was en op donderdag begon de buikpijn weer. Het zal je dus niet verbazen dat ik jarenlang niet heb verlangd naar het bezitten van een rijbewijs. (Wat een ironie dat ik een rijschoolfamilie ben ingetrouwd, mijn man heeft zelf ooit rijles gegeven!)

En toch ga ik weer op les. Waarom? Naast dat het hebben van een rijbewijs me toch wel heel erg handig lijkt: omdat ik mezelf wil leren dat fouten maken mag. Ik vind het vreselijk om iets niet te kunnen. Of, om precies te zijn, om geconfronteerd te worden met het feit iets niet te kunnen. Dus doe ik het liever niet. Ik vermijd situaties waarin ik denk dat ik iets niet kan. Maar de laatste tijd kom ik steeds meer tot het besef dat ik mezelf daar zo veel mee te kort doe. Dat ik mezelf de kans ontneem te groeien. Persoonlijk, professioneel en tot slot: als moeder. Ik wil mijn kinderen juist leren dat fouten maken mag. Dat het goed is om dingen te leren. Dat het heel oncomfortabel kan voelen om iets niet te beheersen, maar dat je groeit van proberen. ‘Van proberen kan je leren’ is ons gezinsmotto (en de titel van mijn vorige blog).  Hoe kan ik ze dat leren als ik het zelf niet eens toepas? Ik vind het dood-eng, maar ik doe het toch. Ik houd mezelf voor wat ik ook mijn dochter vaak heb ingeprent: het kost moed om iets te doen wat je spannend vindt. De ridder die de draak zonder angst verslaat is niet moedig. Voor moed is allereerst angst nodig. Ik houd dus voor ogen: ik ben moedig, ik ga mijn draak verslaan. Ik ben niet zonder angst, maar ik doe het toch. Omdat ik graag een rijbewijs wil.  Maar misschien nog wel meer omdat ik me niet wil laten leiden door angst. En omdat dát het voorbeeld is wat ik wil geven aan mijn kinderen.

2 antwoorden op “Een draak van een rijbewijs!”

  1. Super Laura dat je het weer oppakt💳!
    Dié angst heeft iedereen, als je aan iets nieuws begint?
    Had ik ook met mijn scootmobiel, ik ging in de langenering oefenen!
    Als iedereen in de kerk was,
    😅😂 dan ging ik oefenen?
    Wist ook niemand, dus kon ik later stoer doen ha ha ha
    😏😅😂 Corrie Brouwer
    Over buurvrouwen.

  2. Fantastisch Laura! Goed voorbeeld voor de kinderen!
    Fijn dat je weer rijles neemt.
    Ik ben trots op mijn dochter!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *