De waarde van..

Mijn eerste blog begon met ‘ik vind het leven met twee kleine kinderen zwaar’. We zijn nu ruim een jaar verder en ze zijn 3 jaar en 1,5 jaar oud. En ik vind het nog steeds zo. De dagelijkse frustraties en gilpartijen zorgen dat ik regelmatig rond het avondeten sta te trillen op mijn benen; helemaal overprikkeld.

Mán, wat ben ik blij om af en toe te ontvluchten in mijn werk. Geen irrationele woede-uitbarstingen, poepluiers of miepende “mamaaa’s” om me heen. Ik moet toegeven, ik vind werk ook best vermoeiend, zeker in combinatie met 2 jonge kinderen thuis.

Ik vind het lastig om geduldig te blijven als ik ze ophaal van het kinderdagverblijf en dan ook nog moet gaan koken. Gelukkig gaan ze er maar 1 dag per week heen en kunnen we het zo regelen dat mijn man en ik allebei thuis de kinderen kunnen opvangen (en opvoeden). Ik snap niet hoe andere gezinnen dat doen, waarvan de kinderen 2, 3 of zelfs 4 dagen naar de opvang gaan? Ik vind het werk vermoeiend, maar het kost me andere energie dan thuis blijven en die afwisseling is wel eens prettig.

Op de dagen thuis ben  met kinderen probeer ik af en toe pauzes in te lassen voor mezelf; éven die TV aan en een momentje voor mezelf. Tegen mijn principes, maar HALLO, op een werkdag heb je toch ook pauze? Met mijn man heb ik afgesproken dat ik na het avondeten even naar boven verdwijn om te ONTprikkelen, zodat we daarna SAMEN de kinderen op bed leggen. Dit werkt best goed.

Ik merk ook dat ik de dagen beter doorkom als we even naar buiten gaan of ik een playdate plan met een vriendin. Op de een of andere manier zijn mijn kinderen vaak engeltjes buitenshuis en hebben ze meer afleiding. Ja, het is ook druk en ik kan zelden een fatsoenlijk volwassen gesprek voeren, maar zo tussen de regels door kunnen we toch bespreken hoe het gaat, waar we tegenaanlopen en wat we nodig hebben. En koffie, dat drinken we ook. Dan kan ik er weer tegenaan.

Ik heb echt geen terrorkinderen en ze luisteren schijnbaar best goed, maar dat moederen.. dat ligt mij gewoon niet altijd zo. En toch heb ik inmiddels ook wel ontdekt hoe waardevol mijn kinderen voor me zijn.

Op een gejaagde ochtend richting het kdv stopt mijn zoon en wijst naar de zon die nét door de bomen komt. Hij laat me stil staan bij de mooie dingen in het leven, soms letterlijk. Mijn dochter die op mijn man afrent en gilt van vreugde als hij thuis komt van zijn werk. Wat een geluk dat hij weer veilig thuis is gekomen. Mijn zoon die een cracker door midden breekt en de ene helft uit zichzelf aan zijn zusje geeft of altijd als eerst vraagt of zijn zusje óók een koekje/snoepje/fruit mag, voordat hij zelf neemt. Delen is niet moeilijk.

De waarde van vriendinnen. De waarde van kinderen. De waarde van koffie. Ik sta er meer bij stil sinds ik kinderen heb.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *