De (bij)werking van de medicijnen

Eventjes leefden we in een droom. De Risperidon sloeg aan en onze leek weer naar school te kunnen. Hij was rustiger en de agressie was ver weg. Wel deed hij vrijwel niets op school en lag hij af en toe op zijn schoolbank te slapen. Dit kwam steeds vaker voor. Ook ’s avonds ontstonden langzaam problemen. Hij kreeg angst voor van alles en nog wat en durfde steeds vaker niet te gaan slapen. Na driekwart jaar kwam de agressie terug. Dit kon tijdelijk het geval zijn, maar dit kon worden tegengegaan door de dosering Risperidon verhogen. Dit ging gepaard met een toename in gewicht. Niet alleen meetbaar op de weegschaal, maar ook zichtbaar. Hij was altijd een lang en mager jochie, maar nu kreeg hij een buikje, dikke kop en een onderkin.

 

Uiteindelijk zou hij meer dan twintig kilo in een jaar aankomen. Een ander effect was dat zijn concentratie verdween en weg bleef. Schoolgang ging steeds moeilijker. En hij wist wat hij moest doen om niet naar school te hoeven: gewoon schennis schoppen. Een schop tegen een kast, deur, kopieerapparaat of desnoods tegen een docent: het leverde een time-out van minimaal één dag op. Bij herhaling werd dat al snel een week En uiteindelijk zat hij volledig thuis. Een wisseling van medicatie zorgde dat de gewichtstoename een halt werd toegeroepen en hij uiteindelijk weer op zijn oude gewicht kwam. De planning om de verandering van medicatie zo rond de jaarwisseling door te voeren, was voorzichtig gezegd minder goed gekozen. De agressie kwam in volle omvang terug. Wij voelden de spanning oplopen, hielden de moed erin en bleven positief. Misschien zou het morgen beter zijn. Het bericht dat ze zorgboerderij hem niet meer wilde hebben, was een eerste signaal dat onze voorgevoelens wel eens juist konden zijn. Toen vervolgens de olie, waarin we enkele dagen daarvoor oliebollen in hadden gebakken, door de schuur werd gespoten, een ruit van dubbelglas werd ingeschopt en een therapeut ernstig werd bedreigd, was het positief blijven lastig vol te houden. We waren nu echt ten einde raad. Niets leek te helpen. Naar school gaan ging niet. Therapie accepteerde hij niet. Iedere regel waar hij niet van gediend was, negeerde hij en als je er iets van zei, was de agressie niet van de grond. Tijd heelt alle wonden, dat klinkt achteraf leuk, maar daar heb je op het moment zelf weinig aan. ’s Avonds blij dat de dag erop zat en ’s ochtends blij dat je wat geslapen had. Maar waarvoor eigenlijk? Ontspanning en sociale activiteiten waren iets uit een ver verleden. Iets leuks plannen en ook daadwerkelijk uitvoeren, na de zoveelste annulering stop je met plannen. Je leeft in een klein cirkeltje, waar de dreiging van nieuwe incidenten en schade continu aanwezig is. Schade herstellen stop je mee, want dat nodigt slechts uit tot een nieuwe slooppartij. Maar komt tijd, komt raad. De volgende keer gaat het over de weg omhoog.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *