Alarmbel!

Ik zit in de woonkamer en voel me doodmoe. Na een aantal uren doorbrengen in de kroeg op Koningsdag, kregen we ’s avonds nog vrienden op bezoek. Om 1 uur was ik echt doodmoe en klaar om naar bed te gaan. Op dat moment kwam er een appje binnen van mijn 16-jarige zoon. Hij was bij een vriend achterop de scooter naar een vriendin aan een buitenweg gegaan. En ze konden niet naar huis want het regende hard en dat was niet veilig op de scooter. Hij vroeg of hij daar mocht blijven slapen.

Ik weet niet precies waarom maar er begon een alarmbel te rinkelen, hier klopte iets niet! Ik zei dat ik hem wel op kwam halen. De 2 vrienden die op de scooter waren wilde ik ook wel thuisbrengen. Dan konden zij de volgende ochtend de scooters wel weer ophalen. (Een groot voordeel van geen alcohol drinken: je kunt ten alle tijden in de auto stappen als er iets met de kinderen is.) Toen begon het grote draaien en inspelen op mijn gevoel. Hij moest altijd zo vroeg thuis zijn terwijl zijn broer en zus dat nooit hoefden toen zij 16 waren; het was al bijna droog dus ze kwamen er zo aan; oh nee toch niet; zijn vrienden mochten wel blijven slapen alleen hij WEER niet. Toen ik zei dat de keuze was dat hij óf nu naar huis kwam óf dat ik hem zou komen halen, zou het ineens over 5 minuten droog zijn.

Weet je wel hoe moeilijk het is als al je vrienden mogen drinken?

Mijn alarmbel was niet voor niets afgegaan. Hij bleek bij thuiskomst gedronken te hebben. En ook nog eens te veel gedronken. Hij praatte sloom en enigszins met dubbele tong. Eigenlijk was het enige zinnige dat eruit kwam en wel 20 keer herhaald werd: Weet je wel hoe moeilijk het is als al je vrienden mogen drinken en jij als enige niet? En ja, ik snap dat heel goed! Maar ik ga mijn regels niet aanpassen omdat zijn 16 jarige vrienden wel mogen drinken. Ik stel die regel niet voor de lol maar zijn gezondheid staat bij mij voorop. Het viel niet mee om hem naar bed te krijgen. Hij wilde het uitpraten. Maar er viel niks uit te praten, we waren het met elkaar eens. Ik snap dat hij het moeilijk vindt dat zijn vrienden mogen drinken en hij niet. En hij snapt dat ik de regels niet aan ga passen om die reden.

Vanmorgen hebben we het nog eens goed en open besproken. Hij ziet zelf in dat hij stom bezig was en hij begrijpt de regel. En ik begrijp heel goed dat het lastig is als hij de enige is die niet mag drinken. Maar hij zal het ermee moeten doen. Iedereen heeft wel een regel in huis die niet leuk is. De één mag niet vaak op stap, de ander moet verplicht meehelpen in de huishouding, weer een ander moet verplicht op bepaalde tijden huiswerk maken of heeft een maximale tijd om op de Playstation te spelen. Dat soort regels hebben wij niet maar bij ons staat het niet drinken op jonge leeftijd hoog in het vaandel. Niet voor mijn gemak, niet om hem te pesten, maar voor zijn gezondheid. En hij snapt het en belooft zich eraan te houden. Ik ben benieuwd!

Gefaald in de opvoeding

Vandaag mag mijn zoon van 18 voor het eerst stemmen. Hij heeft werkelijk geen enkele belangstelling voor politiek. En ik realiseerde me van de week dat ik op dat gebied een steek heb laten vallen in de opvoeding. Toen mijn dochter met de laatste landelijke verkiezingen voor het eerst mocht stemmen begon zij zich uit zichzelf te verdiepen in de partijen. Ze deed een stemwijzer en las in de krant een overzicht van de standpunten van de verschillende partijen. Ze maakte haar eigen keuze. Een andere dan haar ouders. Dat vond ik mooi. Toen ik 18 was stemde ik op de partij waar mijn ouders op stemden zonder me maar ergens in te verdiepen. En nu wil ze weer stemmen maar heeft geen stembiljet ontvangen. Ze woont op kamers in Groningen en heeft daar de gemeente gebeld om te vragen hoe dat kan. Ze denken dat het komt door haar verhuizing. Erg jammer dat dit niet beter geregeld is!

Maar terug naar mijn zoon. Toen ik mij van de week realiseerde dat hij er helemaal niet mee bezig was, nam ik mij voor om het er met hem over te hebben en hem te stimuleren de stemwijzer toe doen. Maar óf ik was druk óf hij was weg en het kwam er niet van. En nu is de dag van de verkiezingen en voel ik dat ik gefaald heb in de opvoeding op dit gebied. En dat probeer ik nu, op het nippertje, goed te maken door hem op school (via Whats app) te ‘dwingen’ om te gaan stemmen terwijl hij er helemaal geen zin in heeft. Ik strooi met argumenten als dat het zijn plicht is en hij zo nog best even de stemwijzer kan gaan doen. Maar hij blijft tegenstribbelen en ik vrees dat hij het niet gaat doen. En daar baal ik van. Van mezelf dan. Juist in deze tijd is het zo belangrijk dat jongeren bewuste keuzes maken. Als je je nergens in verdiept dan ben je geneigd om de grootste schreeuwers en mensen die voor onwaarheden hun hand niet omdraaien te geloven. We hebben het hier thuis wel eens over maar onvoldoende om de kinderen een eigen mening te laten vormen.

Het is een goede leer voor de volgende keer. Gelukkig heb ik nog een jongere zoon die zeker wel voorbereid zal worden voor zijn eerste verkiezingen. Mooi goedmakertje! Nee dus… Ik heb dit echt niet goed gedaan en baal daarvan. Maar de dag is nog niet voorbij! Misschien krijg ik hem nog zover.

Update: Terwijl ik bezig ben deze blog op de website te plaatsen bedacht ik mij ineens een nieuwe strategie. Ik heb mijn zoon deze tekst gestuurd via Whats app en warempel!! Hij is op school de stemwijzer in gaan vullen en is zich aan het verdiepen. Of zijn docenten er blij mee zijn weet ik niet. Maar ik wel! Hij gaat stemmen!! Pfieuw… dat was op het nippertje.

Ja duh, natuurlijk is dat niet normaal!

Gisteravond heb ik de documentaire Leaving Neverland gekeken. In de documentaire vertellen twee, inmiddels volwassen, mannen over hun leven met Michael Jackson en dat zij, als kind, seksueel misbruikt zijn door hem. Het verhaal van de mannen kwam op mij erg overtuigend over. Maar of ze echt de waarheid vertellen zullen we nooit weten.

Ik hoop dat de documentaire iets los zal maken bij mensen. En dan bedoel ik niet een welles-nietes discussie over of de mannen de waarheid vertellen. Maar dat het zal gaan over het misbruik zelf. En dan met name van jongens/mannen. Na afloop vertelde een deskundige dat de meeste mensen die hulp zoeken na misbruik meisjes/vrouwen zijn. Voor jongens/mannen blijft het vaak een geheim dat zij hun hele leven met zich meedragen. Zij moeten stoer zijn, mogen geen slachtoffer zijn.

Was ik niet sexy genoeg?

Veel slachtoffers, net als de mannen in de documentaire, geven zichzelf de schuld van het misbruik. Ook hoor je vaak dat het voor hun gevoel niet klopt dat ze wel opwinding gevoeld hebben en zich wel bijzonder gevoeld hebben. En van dat gevoel maakt de dader dankbaar gebruik om het slachtoffer tot zwijgen te dwingen. Maar het is vrijwel onmogelijk om over dit geheim te blijven zwijgen. Het vreet je van binnen op en vroeg of laat loopt het slachtoffer vast. Ik schrok erg toen één van de mannen zei dat hij vaak een grapje maakte als iemand hem vroeg naar het misbruik van Michael Jackson. Hij vroeg dan: Als het waar is, waarom heeft hij het dan niet bij mij gedaan? Was ik niet sexy genoeg? Of was er iets mis met mij? Ik schrok daar zo van omdat ik iemand een keer precies hetzelfde grapje hoorde maken. Het was in een gesprek met een, wat oudere, man. Het ging over zijn verblijf in een klooster waar ook veel misbruik van jongens heeft plaatsgevonden. Was dit van hem ook een manier om het onderwerp af te kappen? Het werkte in ieder geval wel, het gesprek ging meteen ergens anders over.

Wat kunnen wij doen?

Ik vrees dat deze documentaire alleen maar twee soorten reacties op zal roepen. Sommige mensen zullen zeggen dat Michael Jackson een viezerik was en zij niet meer op dezelfde manier naar zijn muziek kunnen luisteren. En anderen zullen roepen dat deze mannen leugenaars zijn die uit zijn op geld en aandacht. In beide gevallen gaat het niet over het misbruik en dat is jammer want het zou zo goed zijn als het gesprek mensen over de drempel zal helpen om te vertellen wat hen is overkomen.

Wat wij kunnen doen is om de verhalen van slachtoffers nooit af te doen als leugens als we dat niet zeker weten. Dit maakt het voor slachtoffers alleen maar moeilijker om met hun verhaal naar buiten te komen. En we moeten, als ouder, altijd goed na te blijven denken over wat normaal is. Het is niet normaal om een kind in bed te laten slapen bij een volwassene. ‘Ja duh’, denk je dan, ‘natuurlijk is dat niet normaal!’ En toch belandden heel veel jongetjes in bed bij Michael Jackson. Met medeweten van hun ouders die er vanuit gingen dat er onschuldig gespeeld en geslapen werd!

Liefde 2.0

Deze week maakte ik een autorit van 60 kilometer met 6 jongens van 16 jaar. Geweldig om stil te zijn en te luisteren. Ze dagen elkaar uit en nemen elkaar in de zeik maar bovenal hebben ze lol. Een steeds terugkerend onderwerp is uiteraard ‘meisjes’. Het is grappig dat ze gewoon hierover praten terwijl ik erbij ben. Ze laten uiteraard het achterste van hun tong niet zien maar ze bespreken wel dingen die ik, op die leeftijd, nooit en te nimmer zou bespreken met mijn ouders in de buurt.

Ik bedacht me dat er eigenlijk niks is veranderd door de jaren heen. De techniek maakt de manier waarop jongens en meisjes contact hebben anders en makkelijker. Maar de zoektocht naar liefde en avontuur is gelijk. Toen ik 16 was ontmoette ik mijn grote, eerste liefde. Helaas woonden we 1600 km bij elkaar vandaan. Vliegen en bellen was toen nog erg duur dus elkaar brieven sturen was onze manier om in contact te blijven. Uiteraard blijft op deze manier de liefde niet jaren in stand en bloedde het dood. Hoe zou het verlopen zijn met de techniek van nu?

En nog eerder was de zoektocht naar liefde er evengoed. Op Instagram volg ik ‘Liefde van toen’. Hierin deelt Mark Traa advertenties die tussen 1840 tot 1940 geplaatst werden door geliefden, minnaars en zoekenden. En die zijn lang niet zo braaf als ik verwacht had. We hebben het beeld dat de jongeren van nu brutaler en grover zijn dan jaren terug. Bekijk de Instagramposts maar eens en je ziet dat ze er vroeger ook wat van konden. Een paar voorbeelden:

1858: Eduard, vader en moeder zijn afgereisd, ik verwacht u heden avond om 9 1/2 uur bij mij aan huis aan de Heerengracht.
1903: Twee heren …. wenschen twee dames, slank van figuur, logge dikke zijn niet naar ons zin ….

Nou, zei ik teveel? Heel direct en behoorlijk grof toch? Vroeger was echt niet alles netter en beter. De jongeren van nu kunnen veel directer met elkaar in contact treden. En dat heeft zijn voor- en nadelen. Net als de communicatiemiddelen van vroeger hun voor- en nadelen hadden. Maar wat er ook veranderde in de tijd, uiteindelijke zijn we allemaal op zoek naar hetzelfde in het leven… LIEFDE.

Met een glimlach op mijn gezicht rijd ik de 6 jongens door de polder. Ik geniet van de verhalen en wens dat ze, te zijner tijd, stuk voor stuk hun grote liefde zullen vinden.

Om de ogen uit je kop te schamen

In de afgelopen week heb ik vanuit verschillende mensen verhalen gehoord over het verloop van een feest in de kantine van een sportclub. En ik vond deze verhalen schokkend. Ik noem bewust geen naam van de sportclub of om welke sport het gaat. Het gaat me er niet om iemand aan de schandpaal te nagelen. Uit de verhalen om mij heen maak ik op dat dit soort dingen bij menig sportclub plaatsvinden. Waar het me wel om gaat is dat wij als volwassenen goed moeten blijven beseffen wat voor voorbeeld wij zijn voor onze kinderen.

Het was een feest waar zowel jongeren als volwassenen waren. Er werd veel gedronken, heel veel door sommige mensen. En de jongeren onder 18 dronken vrolijk mee, er werd ze geen strobreed in de weg gelegd. Het lijkt mij dat je als bestuur van een gerenommeerde sportclub je verantwoordelijkheid moet nemen en ervoor moet zorgen dat je je aan de wet houdt. Wat als er iets gebeurt met een jongere die zich binnen jouw club heeft lopen bezatten?

Het is een sportclub, geen kroeg

Daarnaast was er een sponsor die een half uur lang gratis bier voor alle aanwezigen betaalde. Hoe haal je het in je hoofd om zoiets te doen? Iedereen kan toch verzinnen dat dit leidt tot een enorme rush op dat gratis bier en dat mensen in korte tijd enorme hoeveelheden alcohol naar binnen werken. Waarom sponsor je niet gewoon iets te eten? Dat je als sponsor dit soort dingen bedenkt vind ik al vreemd. Denk je op deze manier een positief beeld over jouw bedrijf te creëren? Maar dat een club dit toelaat vind ik helemaal triest.

Het gevolg was dat het heel gezellig was, maar ook dat het hier en daar volledig uit de hand liep. Ik heb gehoord dat, in ieder geval, 2 volwassenen ernstig letsel hebben opgelopen omdat ze met hun zatte kop vielen. Dat volwassenen zich zo laten gaan moeten ze zelf weten. Ik vind het wel triest en om de ogen uit je kop te schamen. Maar dat is het probleem van deze mensen. Waar ik me echt heel boos over maak is dat een sportclub dit soort feestjes, die volledig uit de hand lopen, toelaat. Het kan je als club een keer overkomen, dat je het van te voren anders had ingeschat. Maar een eerder feest was in het verleden ook al een op deze manier uit de hand gelopen.  Dan ga je toch als bestuur overleggen en besluit je dat dit niet meer mag gebeuren? Het is een SPORTclub, geen kroeg.

En waar is het bestuur?

Wat ik het allerergste vind is het voorbeeld dat je als volwassenen en club geeft aan je jeugdleden. Leiders/trainers die volledig bezopen zijn, soms nauwelijks nog op hun benen kunnen staan. En een week later staan ze weer langs de kant de jeugd te begeleiden. Leiders/trainers moeten toch een zekere autoriteit hebben ten opzichte van de leden die zij begeleiden? Ik vraag me af hoe serieus je nog genomen wordt als je je zo laat gaan. Natuurlijk, een volwassene moet zelf weten wat hij/zij in de vrije tijd doet. Maar als je leider/trainer bent en je bent op de club dan heb je een voorbeeldfunctie.  En waar is het bestuur? Als zij zien dat sommige mensen zo dronken zijn dan grijp je toch in? Dan maak je die mensen toch op vriendelijke wijze duidelijk dat het tijd is om naar huis te gaan?

Uiteraard moet het kunnen dat je een feestje geeft en dat er een gezellige nazit is na een wedstrijd. En een biertje hoort daar voor veel mensen bij. Niks mis mee. Maar denk als club aan de verantwoordelijkheid en voorbeeldfunctie die je hebt.  Het zou mooi zijn dat er nog lang nagesproken wordt over een mooie wedstrijd en niet over een uit de hand gelopen feestje. Dat is toch het doel van iedere sportclub?

Deel de liefde

Voor de derde dag hang ik op de bank en in bed. Geveld door griep. Ik begin mezelf best wel zielig te vinden. Helemaal omdat ik me nog geen steek beter voel dan de eerste dag. Maar waar zeur ik over? Over een paar dagen huppel ik weer in het rond en ga verder met de dingen die ik leuk vind. Gister kwam het bericht binnen dat mede-blog-ouder Saskia voor de tweede keer het nieuws te verwerken kreeg dat zij kanker heeft.

In de afgelopen periode zagen we haar, vanaf de zijlijn, haar leven weer oppakken na een zware periode. Angst, pijn, allerlei ongemakken, zorgen om haar man en kinderen. Ze moest het allemaal doorstaan en daarna de draad weer oppakken. Ze deed dit met kracht en genoot ervan. Via social media zagen we haar allerlei mooie en creatieve projecten oppakken. En ze blogte volop over haar leven en de lessen die het leven haar had geleerd. Vorige maand stond ze nog op een groot congres te shinen en haar ervaringen te delen. De liefde spatte er vanaf. Liefde voor haar man en kinderen, liefde voor de projecten die ze oppakte, liefde voor het leven.

Zonder aanzien des persoons

En nu? Het bericht is nog slechter dan dat alleen de kanker terug is gekeerd. Het heeft zich door haar lichaam verspreid en genezing is niet meer mogelijk. Een nieuwe angst en onzekerheid. Hoe lang heeft ze nog? Hoe zal het ziekteproces verlopen? Het is zo oneerlijk! Helaas treft ziekte niet alleen de slechteriken maar ook de mooie, lieve, krachtige mensen die iets moois bijdrage aan ons leven. Volkomen willekeurig, zonder aanzien des persoons, zonder mensen over te slaan die al aan de beurt zijn geweest.

Het is zo belangrijk om regelmatig even stil te staan en je te realiseren hoe kostbaar de mensen om je heen zijn. Je kinderen even extra te knuffelen en ze te vertellen hoe bijzonder ze (voor jou) zijn. In de waan van de dag, de drukte van het leven en de soms lastige opvoedingsdilemma’s ga je er nog wel eens aan voorbij. En dat is zonde want voor je het weet kan ook jouw leven ineens volledig op de rem komen te staan of zelfs tot stilstand komen.

Lieve, krachtige Sas, ik wens jou alle liefde toe om de kracht te vinden om alles wat je te wachten staat te doorstaan en jouw liefde door te geven aan jouw dierbaren.

Balanceren

Mijn gezin is behoorlijk traditioneel. Mijn man werkt fulltime en ik drie dagen per week. Hij doet het meeste werk in de tuin en ik in huis. Hij is ’s avonds veel op pad voor besturen en vrijwilligerswerk, terwijl ik er thuis voor de kinderen ben. Ooh, wacht…  toch niet geheel traditioneel! Hij is verschrikkelijk onhandig en ik doe dus de klussen in en om het huis. En in de tuin doe ik het snoeiwerk en is hij van het grasmaaien en onkruid. Maar toch best traditioneel en ik voel me daar prima bij!

Soms denk ik erover om meer te gaan werken.

Ik heb een erg leuke baan en ben niet erg ambitieus om ‘hogerop’ te komen. Ik heb geen ideeën over hoe mijn leven er over 5 jaar uit moet zien. Ik zie wel wat er op mijn pad komt. Ik leef, min of meer, bij de dag en dat heeft mij opgeleverd dat ik een aantal erg leuke banen heb gehad. Maar ook uit een baan durfde te stappen op het moment dat ik het (toen de kinderen heel jong waren) niet meer kon combineren met mijn gezin en toen ik een keer in werk was gerold dat ik na een tijdje niet mee leuk vond. De laatste keer dat ik uit mijn baan stapte besloot ik om gewoon te kijken wat er op mijn pad zou komen. Al na een paar maanden werd ik benaderd voor mijn huidige baan. Een baan waar ik nooit van mijn leven aan gedacht zou hebben als ik mijn carrière gepland zou hebben. Een totaal andere branche maar met een hele leuke baan waarin ik nu al weer 5 jaar met veel plezier werk.

Mijn drie kinderen (16, 17 en 19 jaar) zijn behoorlijk zelfstandig en hebben mijn zorg steeds minder nodig. Soms denk ik erover om meer te gaan werken. Na school hangen de kinderen vaak op de bank met oordoppen in of zitten boven op de Playstation. Dus dan kan ik net zo goed aan het werk gaan. Toch? Zo simpel is het natuurlijk niet. Ondanks dat mijn kinderen geen echte zorg meer nodig hebben waarderen zij mijn aanwezigheid wel. Als ik op mijn vrije dag niet thuis ben als ze uit school komen krijg ik direct een app met de vraag waar ik ben. En als ik verdiept ben ik een leesboek dan vinden ze dat ongezellig. Dus ook al lijken de kinderen met hun oordoppen zelf afwezig, ze blijven de aanwezigheid van hun moeder belangrijk vinden.

En nu weet ik het even niet meer… 

Op dit moment heb ik op het werk te maken met een collega die langdurig ziek is. Ik doe haar werk ‘erbij’. Dat is een tijdje vol te houden maar nu moet er toch een betere oplossing komen. Ik heb een tijd geleden met mijn leidinggevende besproken dat ik er soms over denk wat meer uren te gaan werken. Vorige week stelde zij mij de vraag of ik meer uren wil gaan werken om het werk van mijn collega echt over te nemen. En nu weet ik het even niet meer… Het leven met drie opgroeiende kinderen is behoorlijk duur dus wat extra inkomen is zeker welkom. Ook merk ik dat ik op mijn vrije dagen best passief ben. Zoveel dingen die ik leuk vind om te doen en toch doe ik niet veel. Dus dan kan ik mij beter nuttig maken met werken. Aan de andere kant wil ik er gewoon zijn voor mijn kinderen. En als ik nog maar één vrije dag in de week heb dan zal ik die vol moeten proppen met huishoudelijke taken en andere noodzakelijke klussen. Als ik dan iets leuks wil doen zal dat in het weekend moeten waardoor ik in het weekend mijn kinderen weer alleen laat zitten.

Mijn gevoel zegt nu dat ik het niet moet doen. Maar toch… Het nadeel van een extra dag afwezigheid zou ik natuurlijk kunnen ondervangen door te vragen of ik die dag thuis mag werken. Het gaat de kinderen alleen maar om mijn aanwezigheid, dus als ik aan de keukentafel zit te werken dan ben ik ook aanwezig. En of het te druk is kan ik natuurlijk gewoon een tijdje gaan ervaren als ik afspreek met mijn leidinggevende dat ik het eerst een paar maanden wil gaan proberen.  Pfff… ik dub nog even verder.

Heb jij als ouder ook wel eens dit soort dilemma’s? Hoe los jij dit op?

“Schoolfeest”

Bzz, Bzzz, daar zoemt de telefoon van mijn collega weer. Het is voor de zoveelste keer een bericht van haar dochter. “Mam, ik ben ziek”. “Mam, ik moet overgeven”. ”Mam, ik heb overgegeven”. “Ik voel het verschil tussen ziek zijn en stress. Ik ben gewoon ziek”. Ik zie de wanhoop in de ogen van mijn collega. Wat moet ze doen? Haar voor de zoveelste keer naar huis laten gaan of haar dwingen op school te blijven? Wat ze ook zal besluiten, het voelt niet goed.

Haar dochter zit voor het einde van een onderzoeksperiode om uit te zoeken of zij autisme heeft. De drie jaren hieraan voorafgaand op de middelbare school zijn heel moeilijk geweest en de komende jaren zullen waarschijnlijk nog moeilijk blijven. Maar dan is er tenminste een diagnose en zal zij hopelijk goede hulp krijgen die het leven voor haar wat makkelijker maken. En komen er misschien afspraken die haar niet dwingen om te passen in het starre schoolsysteem.

Ik weet vroeger was niet alles beter

Waarom is ons schoolsysteem toch zo gericht op 13-in-een-dozijn-kinderen? Die bestaan namelijk niet! Er zijn zoveel kinderen die niet tot hun recht komen in het huidige schoolsysteem. En het enige dat er geroepen wordt is dat alle kinderen tegenwoordig wel iets hebben: autisme, dyslexie, ADHD, etc..  Dus het ligt aan de kinderen van tegenwoordig? En daarom hoeven we er niks aan te doen? Ik geloof daar niet in. Volgens mij is het schoolsysteem zo veranderd dat veel kinderen daarop uitvallen. En als ze uitvallen dan gaan we het kind onderzoeken en aan iedereen die je doormidden zaagt is wel iets te vinden. Laten we de kinderen met een zeer hoog intelligentie niveau niet vergeten, ook zij komen vaak niet tot hun recht omdat de aandacht van leerkracht wordt opgeslokt door leerlingen met leerproblemen. Voor de leerkrachten in het basisonderwijs is het huidige systeem ook haast niet meer te doen. Voor een groot deel van de kinderen moeten ontwikkelingsplannen geschreven worden, aparte groepjes worden opgestart, gesprekken met ouders over de leerproblemen van hun kind houden, etc. etc.. Ga er maar aanstaan, ik neem mijn petje af voor deze mensen.

Waarom wordt er niet eens onderzocht hoe je het onderwijs zodanig in kan richten dat kinderen beter tot hun recht komen? Ik weet vroeger was niet alles beter. Ik heb zelf dyslexie en als kind had ik ook nog serieuze rekenproblemen. Ik kan me nog eenvoudig het angstgevoel oproepen om een beurt te krijgen tijdens het oefenen van de tafels. Of dat je een stuk uit het boek moest voorlezen. Vreselijk! Geen mens sprak over dyslexie. Inderdaad tegenwoordig zijn er heel veel kinderen met dyslexie. Maar die waren er vroeger ook, alleen had het toen geen naam en voelde het kind zich vaak dom en daardoor ongelukkig. Twee van mijn kinderen hebben ook dyslexie en rekenproblemen. Ondanks dat bij hen wel een naam aan hun problemen hing en zij buiten school goede hulp kregen, maakte het schoolsysteem hen vreselijk onzeker. Steeds haalden zij lage scores op de cito toetsen. Ook kregen wij als ouders bij ieder 10 minutengesprek weer te horen wat zij allemaal niet konden.

Ze scoorde VWO niveau. Dus geen probleem toch?

Op een keer vroeg mijn man aan de leerkracht of onze dochter ook nog iets wél kon. Bijvoorbeeld haar sociale vaardigheden. Maar daar ging het niet om volgens de leerkracht. Het gaat om de cito scores en die waren niet goed. Omdat wij zagen dat er veel meer in ons kind zat dan eruit kwam hebben wij buiten de school om een orthopedagoog ingeschakeld. Hij gaf haar wel het vertrouwen meer te kunnen. En hij ging met de VMBO coördinator praten om hem te overtuigen dat zij meer kon dan het schooladvies van de basisschool. Gelukkig wist de VMBO coördinator uit ervaring dat er veel kinderen zijn die niet tot hun recht komen op de basisschool en hij vertrouwde op het advies van de orthopedagoog. Onze dochter floot door de middelbare school, verveelt zich een ongeluk op het MBO en begint komend jaar op het HBO. Is dit datzelfde meisje dat op de basisschool op BBL niveau scoorde? Wij hadden het geluk dat we de financiën hadden om hulp van buitenaf in te schakelen. Hoe gaat dat bij ouders die dat niet hebben?

Terug naar de dochter van mijn collega. Op de basisschool kwam niet aan het licht dat ze (hoogstwaarschijnlijk) autisme heeft. Ze scoorde VWO niveau op de cito toetsen. Dus geen probleem toch? Daar hoeven we niets mee te doen. Maar het was overduidelijk dat er iets anders was in haar sociale vaardigheden. Op de middelbare school loopt het meisje volledig vast. Waarom trok de basisschool niet bij de ouders aan de bel? Als zij eerder hulp had gekregen was zij beter voorbereid naar de middelbare school gegaan en was haar wellicht veel ellende bespaard gebleven. Inmiddels is ze afgestroomd naar VMBO niveau waar zij zich een ongeluk verveelt omdat het niveau te laag is. En tegelijkertijd doodongelukkig is om dat ze op het sociale vlak vastloopt.

Ik heb ook de wijsheid niet in pacht en kan ook niet vertellen hoe het onderwijs dan wel ingericht moet worden. Er zijn andere oplossingen nodig dan het invoeren van een rekentoets omdat ons rekenniveau omlaag gaat. Wellicht eens kijken naar de manier waarop rekenonderwijs gegeven wordt? Maar er zijn mensen die ervoor geleerd hebben. Als je hen nu koppelt aan de ouders die uit ervaring kunnen spreken dan moet daar iets beters uitkomen.

Rijles

Ooit las ik ergens: Droom groot, begin klein. Daar moest ik aan denken toen mijn dochter gister haar eerste rijles had. Mijn dochter is erg goed in groot dromen. En dat is mooi want wie groot droomt heeft een breder perspectief. En langzamerhand leert ze het ‘begin klein’ deel te begrijpen. Als jonge puber had ze grote dromen over uitvliegen. Een rijbewijs kon je niet vroeg genoeg halen, want dan was alles binnen handbereik. Op kamers gaan om te gaan studeren in een grote stad was vanzelfsprekend. En natuurlijk ons kikkerlandje verlaten en zich elders op de wereld vestigen voor een mooie baan. En beetje bij beetje zie je dat ze die grote dromen omzet in een klein begin.

Droom groot, begin groot

De eerste stap op die weg was ‘Droom groot, begin groot’. Ze kreeg de kans om stage te gaan lopen in Londen. 10 weken woonde ze in die enorme stad. In één van de gevaarlijkste buurten, ontdekte ze toen ze er eenmaal woonde. De deur uitgaan voor een boodschapje deed ze alleen samen met een vriendin. Alleen de straat op voelde niet veilig. In haar straat hingen verslaafden rond, riepen straat-predikers mannen op hun vrouw vooral kort te houden en lagen daklozen tegen de puien te slapen. Ondanks dat heeft ze een hele mooie tijd gehad. Maar ze waardeerde des te meer de kleinschaligheid, geborgenheid en veiligheid van de polder. Nu verwacht ze na haar studie gewoon weer terug te keren naar haar polder.
Ook het studeren in een grote stad hoeft niet meer zo nodig. De veel kleinere en gezellige studentenstad Groningen lonkt. Ze heeft daar een stageplaats gevonden en wil daar het laatste stukje van haar MBO opleiding afronden om vervolgens komend schooljaar op het HBO te beginnen. Ze hoopt in november een kamer te hebben en maakt daarmee een mooi ‘klein begin’.
Ze bedacht dat ze eigenlijk helemaal geen rijbewijs nodig heeft.
De grote droom van het vroege rijbewijs is eveneens teruggeschroefd naar een klein begin. Of beter gezegd een heel lang uitgesteld begin. Toen ze 16,5 jaar was en mocht beginnen voelde ze zich toch nog wat te jong. Ze bleef het maar uitstellen. Er was altijd wel iets om op te wachten: de winter, een stage, vakantie, de rijschoolhouder die niet reageerde op haar berichtje, etc.. Toen er echt geen reden meer was om het uit te stellen en er druk ontstond omdat haar jongere broer wel graag wil beginnen (en wij geen 2 lessende kinderen tegelijkertijd willen bekostigen) vond ze een nieuwe uitweg. Ze bedacht dat ze eigenlijk helemaal geen rijbewijs nodig heeft. Ze doet nu alles met het OV en dat bevalt prima. Om een heeeeel lang verhaal kort te maken: ze is inmiddels 19 en gister was het zover, haar eerste rijles! Ze was wel wat gespannen maar helemaal niet zo zenuwachtig als ze zelf verwacht had. Toen ze terugkwam was ze blij. Ze vond het erg leuk en het ging best goed. Na een paar minuten kwamen de verwachtte woorden: “Deed ik daar nou al die tijd zo moeilijk over?”.
Het is mooi om te zien hoe haar grote dromen worden omgezet in een klein begin. Ik ben heel benieuwd waar haar grote dromen haar uiteindelijk zullen brengen!

Homooo!!

Al vele keren heb ik thuis discussies gevoerd over het gebruik van het woord homo. Het is tegenwoordig heel normaal om het woord te gebruiken als een scheldwoord maar ook als een soort ‘liefkozend’ scheldwoord. Ik weet niet goed hoe ik het moet benoemen dus zeg maar ‘liefkozend’ scheldwoord. Ik bedoel hiermee dat vrienden die elkaar tegenkomen elkaar het woord homo toeroepen. Een tijdje geleden reed ik met mijn zoon in de auto door het centrum. Op gegeven moment zag hij een goede vriend van hem lopen, hij opende het raam en schreeuwde over straat: “HOMOOOOO!!”.  Hij bedoelde er niets verkeerds mee, het was een ‘liefkozend’ scheldwoord.

Toen ik mijn zoon hierover aansprak gaf hij aan dat dit heel normaal is, iedereen doet dit en het is grappig. Ik gaf aan dat de mensen die op straat lopen en hem dit horen roepen dit misschien helemaal niet grappig vinden. En wat te denken van pubers die eventueel worstelen met homoseksuele gevoelens? Als iedereen elkaar de hele tijd maar homo noemt dan wordt het er niet echt makkelijker op om ‘uit de kast te komen’. Mijn zoon snapt wel wat ik zeg maar het gaat hem het ene oor in en het andere weer uit. En dit komt (denk ik) omdat hij het helemaal niet ziet als een woord dat een ander kan kwetsen. Omdat het zo vaak gebruikt wordt is het een woord zonder echte inhoud geworden. Voor hem is het als het gebruik van, bijvoorbeeld, het woord kerel. Mijn zoon had net zo goed uit het raam van de auto kunnen roepen: KEREEEEEEL!! Dan had hooguit iemand zich gestoord aan het geschreeuw over straat maar er was niemand gekwetst wat nu misschien, onbedoeld, wel gebeurd is.

Verwacht hij dat homoseksuele jongens met een handtas rondlopen?

Gister vond mijn zoon zichzelf erg grappig doordat hij in de groepsapp van zijn klas ‘homooos’ had geschreven naar zijn klasgenoten. Hij kwam niet meer bij van het lachen. Toen ik maar weer aangaf dat ik dit echt niet vond kunnen en aankwam met het argument dat er wellicht klasgenoten zijn die worstelen met homoseksuele gevoelens begon hij te zuchten. Hij zit al een jaar met die jongens en meiden in de klas en hij weet heus wel dat er geen homo’s bij zitten. Ik vroeg hoe hij dat zo zeker kon weten, verwacht hij dat je dat zomaar kunt zien aan mensen? Verwacht hij dat homoseksuele jongens met een handtas rondlopen en daaraan herkenbaar zijn? Denkt hij dat als er klasgenoten zijn die stiekem hiermee worstelen, dat zij dit openlijk durven te zeggen als dit om de haverklap geroepen wordt?

Het gebruik van het woord homo, kanker en bijvoorbeeld autist is ronduit kwetsend voor sommige mensen.

Naast het gebruik van het woord homo is ook vaak het roepen van allerlei ziektes en stoornissen heel gewoon in Nederland. Het is iets wat je er ook echt niet uit gaat krijgen en heeft op een bepaalde manier ook wel weer z’n ‘charme’. Het roepen van ziektes die hier niet mee voorkomen lijkt me iets waar je niemand mee kwetst. Maar het gebruik van homo, kanker en bijvoorbeeld autist is ronduit kwetsend voor sommige mensen. Laten we er als ouder voor waken om het in ieder geval zelf niet te gebruiken en onze kinderen te wijzen op het risico om anderen onbedoeld te kwetsen.