Palmboompjes

Palmboompjes

Het is een tijdje stil geweest rondom mij, maar er is dan ook wel een hoop gebeurd! Ik ben voor mijzelf begonnen als fotografe en ik ga trouwen in augustus dus moest er natuurlijk een bruiloft geregeld worden. Daarnaast heb ik mij multi-tasken echt eigen gemaakt.. Dat moet ook wel met 2 kleine kindjes een meid van anderhalf en een ventje van (volgende week!) 3. Wel leuke dingen natuurlijk allemaal, maar wel een drukke tijd!

Ik ben blij dat ik ben gestopt met mijn baan en mijn eigen tijden kan bepalen. Ik geniet ontzettend van mijn kindjes! Mijn kleine meisje begint (eindelijk) wat haar te krijgen en hoewel ik altijd zei dat ik niet zo’n mama ben die dan “palmboompjes” gaat maken van haar haartjes heeft ze nu toch echt wel palmboompjes want wat ben ik trots op haar prachtige donker blonde haartjes met babykrulletjes! Ik bedenk allerlei creaties, knotjes, strikjes erin, staartjes maar na 5 minuten heeft ze alles er alweer uitgetrokken.

Grappig eigenlijk hoe mijn meisje totaal verschillend is vergeleken bij mijn ventje. Mijn zoontje is heel zacht aardig, super lief, heel gevoelig, voorzichtig, niet echt een durfal echt een mamaboy. Hij is vaak wat afwachtend met zijn duimpje in zijn mond. Terwijl mijn dochter echt een pittige dame is, echt een boefje. Als ik mij omdraai staat ze ineens op de eettafel, of loopt ze te schudden met een poedersuikerbus door mijn huiskamer. Ze is nergens bang voor, niet voor hoogtes maar ook niet voor nieuwe dingen.

Ze ging laatst voor het eerst op een springkussen. Ik dacht dat ze niet zou willen en ze het eng zou vinden maar ik kreeg mevrouw er niet meer vanaf hoor! Ze vond het geweldig. Er vielen allerlei kinderen over haar heen maar lachen dat ze deed! Over een half jaar gaat zij ook al naar de peuterspeelzaal.. Wat gaat het ontzettend snel! Wat gaat het wennen voor mij zijn. Ik wil er eigenlijk niet eens aan denken want hoewel het soms best zwaar is twee kleintjes zou ik die drukte niet willen missen!

Peuterpuber

Mijn ouders hebben mijn broers en mij zo opgevoed altijd beleefd te zijn. Dit vind ik zelf dan ook erg belangrijk in de opvoeding van mijn eigen kinderen. Alstublieft, dank u wel, je netjes gedragen en vriendelijk zijn vind ik de normaalste zaak van de wereld.

Mijn zoontje is nu 2,5 jaar oud en zegt een hele hoop na.. (Ja, ook de dingen die je niet wilt dat hij nazegt)

Ik blijf me verbazen over de woorden die hij nu al kan zeggen. Afgelopen week ging ik samen met mijn zoontje en zijn knuffelaapje boodschappen doen bij de Jumbo. Toen ik de boodschappen op de band had gezet wilde mijn zoontje dat ik zijn aapje ook liet scannen. Ik legde het aapje op de band en gelukkig deed de kassière leuk mee. Ze pakte het aapje, deed alsof ze het ging scannen en gaf het terug aan mijn zoontje. Mijn zoontje zat verwonderd te kijken en toen hij zijn aapje aannam zei hij: ”Dank u wel mevrouw!”. Vervolgens gaan we de winkel uit en roept hij: “Daaaaag mevrouw!”. Vandaag komt hij naar mij toe en zegt: Mamaaaaa? Mag ik een koekje? Ik zei tegen hem dat hij al een koekje had gehad en hij nu niet kreeg.

Toen zei hij: “Asseblieffffff?”. Hoe lief is dat.. Dan smelt je toch gewoon?

En nee, hij heeft ook wel eens ergens geen zin in.. Dan gaat hij bijvoorbeeld gewoon op de grond liggen midden in de Action en wil hij niet mee.. Maar ach.. Het hoort er allemaal bij.. Ik geniet van mijn peuterpubertje wat hou ik toch van mijn ventje..

Vergelijk moeders

Toen mijn zoontje net geboren was, was hij super snel met zijn ontwikkeling. Hij kon al snel zijn hoofdje rechtop houden en begon al snel met omrollen. Op een gegeven moment stond hij een beetje stil. Hij kon langs de tafel lopen maar nog niet los terwijl hij al ruim een jaar was. Hij was een kontschuiver en het schijnt dat het dan wat langer duurt voordat ze gaan lopen. Tijdens een uitje naar Ballorig met hem werd er vaak gewezen en gelachen omdat hij aan het kontschuiven was. Wat baalde ik dan, en wat was ik dan kwaad. Ben dan zo in staat op ze af te lopen en er iets van te zeggen. Laat hem lekker alles doen op zijn eigen manier.. Hoezo moet je hem uitlachen? Op een gegeven moment had ik iemand op de koffie en mijn zoontje begon ineens een klein stukje los te lopen. Ik was natuurlijk super trots. Wat denk je wat mijn visite zegt? Heeft hij wat aan zijn heupen? Hij loopt zo raar! Is hij er al op gecontroleerd? Mijn zoontje loopt veel stabieler en waggelt niet zo. Zit het bij jullie in de familie?

Ik begon me gelijk zorgen te maken. Zou hij wat hebben aan zijn heupen? Waarom loopt hij nou niet gewoon.

Ik besloot het consultatiebureau te bellen en mijn zorgen te delen. We spraken af dat als hij niet zou lopen binnen een paar maanden hij weer gecontroleerd zou worden. En.. je raadt het al.. Hij liep binnen een paar maanden los en hartstikke stabiel. Wat was ik onwijs trots.

Het heeft mij geleerd dat ik niet moet kijken naar anderen en anderen mijn kind niet moeten vergelijken met die van hun.. Loopt jouw kind al en de mijne niet? Het komt vanzelf wel. Elk kindje ontwikkeld in zijn eigen tempo. Wat ik irritant vind is dat mensen je er steeds op wijzen. Dingen zeggen als:” Loopt jouw zoontje van 15 maanden nog niet? Ohh.. Nou mijn zoontje loopt al vanaf 12 maanden”. Nou fijn voor je denk ik dan. Het lijkt soms wel een wedstrijd van welk kind wat als eerst gaat doen. Ik snap dat ze trots zijn hoor, maar ik snap niet dat je anderen onzeker gaat maken door te zeggen dat omdat hun kind het niet doet er waarschijnlijk wel wat mis moet zijn. Laat kinderen lekker ontwikkelen op hun eigen tempo. Sommigen zijn wat sneller en sommigen wat langzamer.. Lekker boeiend!

Joggingpak mama

Vroeger… (3 jaar geleden) Voordat ik kinderen had, maakte ik mezelf elke dag op, droeg ik de mooiste kleding en zat mijn haar altijd mooi. Toen ik zwanger bleek te zijn van mijn eerste werd alles al wat minder. Wat heb ik een zware zwangerschap gehad. Ik had hoge bloeddruk en hield super veel vocht vast. Ik had nergens zin in en dacht bij mezelf kan me wel mooi maken maar ik zie er alsnog niet uit. Ik schrok als ik mezelf op foto’s zag. Na mijn bevalling had ik er geen tijd voor en geen zin in. Ik was nog steeds een stuk zwaarder als dat ik was en vond het moeilijk om dat te accepteren. Ik had een prachtig wondertje op de wereld gezet maar mijn zelfbeeld was flink gedaald.

Ik werd zwanger van ons kleine meisje en er was eigenlijk niet veel veranderd. Ja, ik baalde dat ik een slons geworden was.. Een joggingpakmama.. Maar het kon me eigenlijk niet zo schelen. Ik was zwanger, en het enige wat mij wat kon schelen was dat ik me comfortabel voelde. Een paar maanden nadat ik bevallen was, veranderde er iets.

Ik was het zat eruit te zien als een slons. Er moest iets gaan veranderen!

Ik viel 10 kg af, ben bijna op mijn gewicht dat ik was voor mijn 2 zwangerschappen en ik wilde meer aan, en voor mijzelf doen.. Dus ik besloot mijn hart te volgen en mij in te gaan schrijven op de Fotovakschool, heb me voorgenomen er niet constant bij te lopen als een slons.. (Je hoeft notabene niet maatje 34/36 te hebben om er leuk uit te zien..) Ennnnn.. Ik ga leren motorrijden! Ik heb vorige week mijn eerste les gehad en het was geweldig! Ik geniet onwijs van mijn kids hoor! Maar het voelt goed om weer eens wat tijd aan mijzelf te besteden! Ik kan het jullie aanraden mama’s 😉

Waar gaat de tijd heen?

Afgelopen maand werd ik gebeld door de peuterspeelzaal waar ik mijn zoontje had ingeschreven. De vrouw die ik aan de telefoon had vertelde mij dat als wij wilden, mijn zoontje in september naar de peuterspeelzaal mocht. HUH? WAT?!? Mijn baby? Nu al?! Hij is nog geen twee jaar oud! (1 jaar en 11 maanden) Ik dacht dat dit pas kon vanaf 2 en een half jaar? Hier had ik mij namelijk geestelijk op voorbereid want geloof me, ik geef mijn kids niet graag uit handen.

Bovenstaande zei ik natuurlijk niet.. Ik gaf antwoord met:” Oh echt? Mag dit al met 2 jaar? *slik* Ik dacht dat het pas vanaf 2 en een half was, dus dat hij in januari mocht komen”. Nee hoor zei ze het is veranderd, dat was vroeger. Vanaf 2 jaar mogen ze naar de peuterspeelzaal. Hoewel ik het best moeilijk vind, wil ik toch dat mijn zoontje ook met andere kindjes leert spelen. Ik denk dat hij dat ook heel leuk zou vinden omdat hij dit ook steeds probeert bij zijn zusje van 6 maanden maar zij kan natuurlijk nog niet echt met hem spelen. Hij krijgt niet echt een reactie van haar als hij wat aan haar vraagt. Nouja.. Alleen maar een lief lachje.

Het gaat dus echt gebeuren. In september gaat mijn ukkie dus naar de peuterspeelzaal. We zijn al wezen kijken samen met hem, en hij had het er zo naar zijn zin dat hij mijn man en mij totaal niet meer zag staan en lekker aan het koken was in het aanwezige kinderkeukentje. Dit maakt het voor mij iets minder moeilijk. Ik weet zeker dat hij een hele leuke tijd tegemoet gaat. Ik denk dat hij er veel zin in heeft om met zijn finding Dory rugzakje het schoolplein op te lopen om met de kindjes te spelen. Wat zal het wennen zijn, ook voor mij! Wat worden mijn kindjes toch snel groot! Waar gaat de tijd heen?!?

Blij met een drol!

Omdat mijn zoontje het maar al te interressant vond als mama naar de WC gaat, dacht ik laat ik eens een potje voor hem kopen om te kijken wat hij doet. Eerst zette ik het potje een tijdje in de woonkamer om hem eraan te laten wennen. Nu hij gewend is aan het potje wilden mijn man en ik een poging gaan wagen om hem zindelijk te krijgen. Aangezien hij mijn eerste kindje is en ik totaal geen idee had hoe ik dat voor elkaar moest gaan krijgen, ging ik naar de winkel om er een boek over te kopen.

Ik koos uiteindelijk voor zindelijk maken is kinderspel van Debby Mendelsohn. In één avond had ik het boek uit.

Mijn zoontje lag al op bed en ik besloot de volgende dag de proef op de som te nemen. Toen mijn zoontje de volgende dag wakker werd en zijn ontbijtje ophad, zette ik hem direct op het potje. Ik deed alles om het zo leuk mogelijk te maken voor hem terwijl hij op het potje zat. Ik had een voorleesboekje gekocht over een kindje Fien op het potje en ik had allerlei kleine prulletjes gekocht om hem bezig te houden zodat hij op het potje bleef. (Dit was helemaal volgens het boek) Terwijl we lekker aan het spelen waren, zag ik een voor mij bekende uitdrukking op zijn gezicht… Jaaaaaaaa!!!! Wat goed!!!! Joeeepie de poepie, joepie joepie jeeeej wat goed je doet een plasje op de WCCCCCC!!!! (Tip van mijn mams dit liedje zong ze ook bij mijn broers en die vonden het helemaal geweldig)

Ik had nooit gedacht dat je zo blij kon zijn met een drol.

Helemaal trots gelijk iedereen opgebeld om het te vertellen. Achteraf beter niet kunnen doen want we zijn inmiddels een week verder en na die eerste geslaagde poging heeft hij nog maar één keer een plasje op het potje gedaan. Maar goed we blijven het gewoon proberen, geduld is een schone zaak! Ik ben in ieder geval onwijs trots dat het gelijk de eerste keer gelukt was!

Irritante opmerkingen tijdens mijn zwangerschap

2 jaar is mijn kleine zoontje alweer bijna. Het is voorbij gevlogen. Ik weet nog als de dag van gisteren dat ik na mijn horror bevalling, (of slachtpartij zoals mijn man het noemde) een prachtig klein ventje in mijn armen had. Het was alle ellende heel erg waard. Al vrij snel kregen mijn man en ik de wens voor een 2e kindje. We besloten te stoppen met de pil toen mijn zoontje 7 maanden oud was. Want aangezien ik aan de pil was, zou het zomaar kunnen dat het even duurt voordat ik weer zwanger zou worden dachten we. Wat waren we verbaasd en ontzettend blij toen ik gelijk een maand later zwanger bleek te zijn! En toen begon het..

“Pffffff wat snel achter elkaar! Waar begin je aan” “Nou jij kan straks je lol op met 2 kleintjes”.

Toen dacht ik echt waar maak jij je druk om? Moet jij ze verzorgen ofzo? Mijn zwangere buik werd steeds groter en de opmerkingen bleven maar komen. “Phoeee nou jij hebt er straks 2 in de luiers, 2 waar je achteraan kan rennen!”. Goh… Echt? Dat had ik me nog niet bedacht. *zucht* Het was een goed doordachte beslissing van mijn man en mij. Gelukkig reageerden onze families wel heel enthousiast. We hebben er met z’n alle onwijs naar toe geleefd dat ons kindje geboren zou worden. Toen was ze er eindelijk, op 14 december 2016 is onze prachtige dochter geboren. Wat een heerlijk lachebekkie is het en toch best een pittige tante hoor! Ze laat haar wel horen als iets haar niet aanstaat. Wat geniet ik toch onwijs van mijn kids. En ja.. Soms is het zwaar, als bijvoorbeeld tijdens het boodschappen doen beide kindjes zitten te huilen in de wagen. Mijn zoontje omdat hij liever wilt lopen en mijn meisje omdat ze verschoond moet worden. Of als ik bijvoorbeeld mijn meisje aan het voeden ben, maar mijn zoontje groene vingerverf uit de kast pakt en besluit dat dit erg mooi zal staan als hij het zou uitsmeren over mijn nieuwe vloer, zijn kleding, de keukenkastjes.. Maar toch weegt dit niet op tegen de geluksmomenten die zij me geven. Dusssss al die onzin opmerkingen? Vertel die maar aan een ander, want ik zou er best nog een kindje bij willen. Nog eentje? Nog twee zelfs!!!

Paas- stress en bortsvoedigsdilemma

Het is 11 April en wat betekend dat? Juist! Nog maar 5 dagen tot Pasen!
Aangezien ik elk jaar op het laatste moment ineens bedenk dat ik nog van alles moet hebben dus altijd misgrijp, besloot ik naar de Lange Nering te gaan voor mijn Paasinkopen. Dus mijn zoontje van anderhalf en dochtertje van 4 maanden in de auto gezet en gaan.
Daar aangekomen zette ik mijn duo kinderwagen in elkaar, en deed mijn kindjes in de wagen. Mijn zoontje zit op het moment in een fase waarbij hij niet meer in de kinderwagen wil en alleen maar wil lopen, dus zodra ik hem erin deed begon hij al te huilen. En ja, de één steekt de ander aan dus mijn dochter begon ook.

Pfff wat een gedoe voor een Paaskleed en wat chocolade eitjes.

Het was 12 uur in de middag dus had ik bedacht dat we wel even een broodje konden gaan eten in het restaurant van de Hema. Mijn zoontje zat heerlijk te smullen van zijn broodje, maar mijn dochter kreeg ook honger. Ik zag de voortekenen al.. Ze zat op haar handjes te sabbelen. Ik geef mijn dochter borstvoeding maar vind het prettiger dit niet in het openbaar te doen maar gewoon lekker thuis, zonder publiek. Natuurlijk was het druk in de Hema en waren alle tafeltjes bijna bezet.

Nou daar zat ik dan, het sabbelen op haar handjes was inmiddels overgegaan in keihard huilen tja en wat doe je dan? Inderdaad voeden maar!

Ondanks ik denk dat iedereen naar me zit te kijken, zet ik me erover heen. Mijn kinderen zijn mijn alles en als mijn kleine meisje honger heeft dan voedt ik haar gewoon! Nou ja, gewoon… Ik pakte mijn zoontjes vestje en gebruikte deze om mijzelf en mijn dochter te bedekken. Eigenlijk best gek dat het nog zo’n big deal is.. Het is gewoon de natuur!! Dit meegemaakt te hebben begin ik er wel makkelijker in te worden. Vind je het naar om naar te kijken? Te bloot? Vies? Kijk dan maar lekker de andere kant op!!!!