Op het Vakcollege zit het wel goed; een tegengeluid!

Blog 1. Op het Vakcollege zit het wel goed. Een tegengeluid!

 

Afgelopen week was het weer eens zover. Koppen als ‘kwart docenten uitgescholden, geïntimideerd, of geschopt door leerlingen’en ‘als ik een onvoldoende geef word ik uitgescholden’ sieren het nieuws. Aangegeven wordt dat dit voornamelijk in het vmbo plaatsvindt en 25% van de docenten/scholen hier last van zouden hebben. Heftige voorbeelden worden gegeven.

Natuurlijk ga ik nu niet beweren dat het onderzoek onjuist is gedaan. En ja, ik weet helaas uit eigen ervaring dat het binnen het onderwijs er onveilig aan toe kan gaan (buiten de Noordoostpolder). Toch wil ik hier graag een kanttekening bij maken; niet op elke (vmbo) school is het onveilig. Toch is dit het beeld dat vaak geschetst wordt én ook het beeld dat door velen in Emmeloord en omgeving wordt gezien. Het vmbo??? Daar ga je toch niet naar toe? Het vmbo? Daar leer je toch niets, dan ben je dom? Het Vakcollege? Daar zitten alleen maar ‘buitenlanders’ en daar is altijd gedoe. En nog meer stigma’s.

Met veel plezier werk ik nu alweer twee jaar op het Vakcollege in Emmeloord; ik kwam binnen als vervanger voor zwangerschapsverlof.  Inmiddels heb ik  ‘mijn’ eigen mentor klas en geef rekenen en wiskunde aan basis en kader van leerjaar 1 tm 3. Daarnaast geef ik Rots en Watertraining. Ik mag werken met een heerlijke club leerlingen: Eerlijk, oprecht, soms wat ongemotiveerd, vaak betrokken en helaas erg onzeker. De leerlingen ‘dwingen’ mij te kijken naar wat er echt toe doet; te kijken wat er achter ‘gedrag’ zit. Heb ik een les niet goed voorbereid of ben ik onzeker? De leerlingen voelen dat haarfijn aan en geven dat terug. Het kan zijn dat ik dan echt aan de bak moet. Maar ben ik eens moe of heb ik hoofdpijn of was ik, zoals vorig jaar, een paar weken niet in staat te werken? De gehele klas kwam spontaan op bezoek en stuurde appjes om te vragen hoe het ging. Doe ik mijn boodschappen in de Jumbo, of loop ik in de Lange Nering? Ik kom altijd wel een leerling tegen die me groet of die een gesprek met me begint.

Van collega’s die werken op de mavo of hoger hoor ik andere geluiden. Ook van mijn dochter en haar vrienden, die op één van de andere vo-scholen zitten, hoor ik verhalen waaruit ik opmaak dat de ‘relatie’ met de docent van minder belang is dan hoe ik het ervaar in het vmbo. Dus ja, ik ben er trots op dat ik op Het Vakcollege Noordoostpolder werk en ben nog trotser op onze leerlingen, die keihard werken om hun toekomst op te bouwen en los te komen van de vooroordelen die er heersen.

Vele momenten heb ik met leerlingen gesproken over hun talenten, hun kansen en mogelijkheden. Talenten, kansen en mogelijkheden die zij zelf vaak niet eens zien. Schrijnend, vind ik, dat zij vaak op onze school starten met de gedachte ‘ik kan het niet’, ‘ik ben dom’, ‘ik doe maar basis of kader’, kijkend naar hun vrienden, broers of zussen die wél de mavo, havo of vwo doen. Ik voel en zie de onzekerheid van onze leerlingen – gelukkig niet allemaal- maar wat zou ik graag wensen dat het stigma over het vmbo weggenomen kon worden.  Wat zou ik graag willen dat leerlingen EN ouders trots zijn dat hun zoon of dochter op Vakcollege (óf Aeres) zit; want ja…. vertellen dat je zoon of dochter naar het vmbo gaat is helaas toch bij sommige leerlingen en ouders nog een ‘dingetje’. Vaak horen we verhalen van leerlingen die TOCH naar de tl-moeten en – met een nog grotere deuk- ‘afstromen’ (je begrijpt dat ik niet blij wordt van dit woord) naar kader.

Bóós was ik, toen mijn zoon – toen in groep 6- mij antwoordde -toen ik hem vroeg naar welke school één van zijn klasgenoten zou gaan omdat hij in groep 8 zit- ‘dat hij terug was gegaan naar groep 7 omdat hij anders waarschijnlijk, naar uh… hoe heet dat ook alweer, het laagste, ja basis, zou moeten. Want, als hij nog een jaar groep 8 kon doen, dan zou hij misschien wel naar kader of hoger kunnen…..’

Met verbazing hoorde ik mijn zoon aan; ik kon niet geloven wat hij net zei. Je begrijpt dat ik hem daarna haarfijn heb uitgelegd dat welk niveau iemand ook doet, iedereen zijn eigen talenten heeft. Zo zeg ik vaak tegen mijn leerlingen ‘ALLES WAT JE NU DOET, ZEGT NIETS OVER WAT JIJ KAN EN GAAT DOEN IN JE LEVEN; JIJ BESLIST JE EIGEN TOEKOMST’. Ik baseer mijn ervaringen ook gedeeltelijk op mijzelf. Om verschillende redenen ben ik na Havo 3 naar het mbo gegaan. Met twee vingers in de neus haalde ik, net 2 maanden 18 jaar, mijn niveau 4 diploma en ging aan het werk. Jaren heb ik mij ‘minder’ gevoeld omdat ik geen hbo-diploma had. Lang heb ik mijn eigenwaarde ontleend aan het niveau van mijn diploma; ook al kreeg ik op verschillende terreinen te horen dat ik bepaalde talenten had; ik had toch “maar” mbo. 11 Jaar geleden heb ik het roer omgegooid; ik heb mijn baan –  als activiteiten begeleidster in een verpleeghuis- opgezegd en ben gaan werken als individueel begeleidster via het pgb. Ik ben jongeren met een rugzak gaan begeleiden, was weekendbegeleider, heb een opleiding gedaan tot weerbaarheidstrainer en ben de pabo gaan volgen. Het studeren ging niet makkelijk, vooral omdat ik mijzelf in mijn gedachten belemmerde. Het stemmetje ‘je kan het niet’, overheerste regelmatig. En toen was het moment daar… ik had ‘mijn hbo diploma’…. Pas toen kwam het besef: het papiertje maakt mij niet anders, niet slimmer, niet mooier of wat dan ook. Het werd tijd de belemmerende gedachten los te laten.

En ja… die belemmerende gedachten, die ik zo herken, zie ik bij onze leerlingen terug. En dan komt het vmbo alweer ‘slecht’ in het nieuws. Ik voel de behoefte een tegengeluid te laten horen; ik wil ‘mijn’ leerlingen een stem geven, ik wil dat ouders zonder rare blikken of gedachten van derden kunnen vertellen dat zij trots zijn op hun kind en op welke school zij gaat. Ik wil dat iedereen weet dat ik trots ben om in het vmbo te mogen werken. Dus bij deze ‘mijn stem’.

Onderstaand bericht heb ik op mijn eigen Facebook account gezet n.a.v. deze artikelen wat heeft geleid tot een stukje voor ENCOO. De komende periode hoop ik vaker berichten te kunnen posten over mijn ervaring als docent op het Vakcollege; een plek waar je mag zijn wie je bent, waar de maatschappij van vandaag wordt vertegenwoordigd, waar het team samen met de schoolleiding in ontwikkeling is om het beste uit onze leerlingen te halen en waarbij we een lerende en veilige school willen zijn, aansluitend bij de behoeften van onze leerlingen, bouwend aan hun toekomst.

 Heftig nieuws! Maar…. absoluut niet zoals ik zelf op ‘mijn’ vmbo school , Het Vakcollege Noordoostpolder, ervaar. Natuurlijk hebben wij ook leerlingen die grenzen op zoeken en brutaal zijn, maar dit wordt direct consequent opgepakt en zeker niet op die mate zoals beschreven.
Als voorbeeld:
Vorige week nog vond een van mijn leerlingen het nodig mij op de gang aan te spreken. Hij was het niet eens met mijn antwoord; draaide zich om, riep dat hij mij niet hoorde en begon te zingen; kortom respectloos. Iets wat mijns inziens overal wel eens gebeurd. Echter werd deze leerling binnen een kwartier door leidinggevende uitgenodigd voor gesprek en was de leerling pas weer welkom in de les na aangeboden excuses en gesprek. 
Kortom; het is hoe je zelf omgaat mèt en wat je toestaat. 
Op het Vakcollege zit het wel goed!