Babygebaren = taal in handen

Ik ben verknocht aan babygebaren, of nou ja, inmiddels kindgebaren, want mijn kinderen zijn nu 3 en ruim 1,5 jaar. Heb je er wel eens van gehoord? Dat is dat je gebaren uit de Nederlandse Gebarentaal gebruikt om met baby’s te communiceren.

Of mijn kinderen dan een afwijking hebben of doof zijn? Nee hoor, totaal niet. Babygebaren gebruik je juist bij kinderen zonder bijzondere afwijking, omdat het ook hen helpt. Wist je dat kindjes gemiddeld hun eerste woordje tussen de 12 en de 14 maanden zeggen? Leuk toch? Maar met gebaren kan een baby vanaf 8 maanden al aangeven wat hij wil!

En vervolgens komt het in een stroomversnelling! Ik heb het met mijn eigen kinderen gezien. Met mijn zoon ben ik pas na 1,5 jaar begonnen toen hij nog bijna niks zei en gefrustreerd raakte.

Binnen een week kreeg ik mijn eerste gebaar terug en binnen een maand veranderde hij van een boos gefrustreerd mannetje naar een tevreden dreumes die zich GEHOORD voelde. Geweldig!

Met mijn dochter ben ik al met 5 maanden begonnen. Ze luisterde aandachtig en pikte al heel snel taal op. Binnen no time had ze de gebaren niet meer nodig en nu zij ruim 1,5 jaar is spreekt ze in volzinnen zoals, “Noah è ik buiten speelt” als ik vraag wat ze vanmiddag heeft gedaan. IT BLOWS MY MIND!

Want ja, door babygebaren vergroot je de woordenschat enorm. En jonge kinderen kunnen zich beter uitdrukken, waardoor je beter kunt inspelen op zijn of haar behoeften. En dát is weer goed voor het zelfvertrouwen. Ik heb het gezien met mijn eigen zoon, wat een transformatie!

Met gebaren speel je in op wat hij al wél kan inzetten voordat hij kan praten; zijn handen. Je geeft hem taal in handen, door je woorden te ondersteunen met gebaren. Daardoor kan je kindje eerder aangeven waar hij behoefte aan heeft en kun jij daarop inspelen. © ziezobabygebaar.nl

Vooralsnog heeft het gebruik van babygebaren géén negatieve invloed op kinderen. Ze gaan er niet eens later door praten, eerder juist. Ze krijgen een grotere woordenschat. Ze hebben minder driftbuien. Ze kunnen zich eerder uitdrukken. Ze ontwikkelen een betere band met hun ouders/verzorgers. Ze snappen abstracte begrippen zoals emoties sneller.

Nou ja, je hoort het al: één en al voordelen.

Heb jij wel eens van babygebaren gehoord? Of misschien zelf gebruikt? Wat is jouw ervaring?

De waarde van..

Mijn eerste blog begon met ‘ik vind het leven met twee kleine kinderen zwaar’. We zijn nu ruim een jaar verder en ze zijn 3 jaar en 1,5 jaar oud. En ik vind het nog steeds zo. De dagelijkse frustraties en gilpartijen zorgen dat ik regelmatig rond het avondeten sta te trillen op mijn benen; helemaal overprikkeld.

Mán, wat ben ik blij om af en toe te ontvluchten in mijn werk. Geen irrationele woede-uitbarstingen, poepluiers of miepende “mamaaa’s” om me heen. Ik moet toegeven, ik vind werk ook best vermoeiend, zeker in combinatie met 2 jonge kinderen thuis.

Ik vind het lastig om geduldig te blijven als ik ze ophaal van het kinderdagverblijf en dan ook nog moet gaan koken. Gelukkig gaan ze er maar 1 dag per week heen en kunnen we het zo regelen dat mijn man en ik allebei thuis de kinderen kunnen opvangen (en opvoeden). Ik snap niet hoe andere gezinnen dat doen, waarvan de kinderen 2, 3 of zelfs 4 dagen naar de opvang gaan? Ik vind het werk vermoeiend, maar het kost me andere energie dan thuis blijven en die afwisseling is wel eens prettig.

Op de dagen thuis ben  met kinderen probeer ik af en toe pauzes in te lassen voor mezelf; éven die TV aan en een momentje voor mezelf. Tegen mijn principes, maar HALLO, op een werkdag heb je toch ook pauze? Met mijn man heb ik afgesproken dat ik na het avondeten even naar boven verdwijn om te ONTprikkelen, zodat we daarna SAMEN de kinderen op bed leggen. Dit werkt best goed.

Ik merk ook dat ik de dagen beter doorkom als we even naar buiten gaan of ik een playdate plan met een vriendin. Op de een of andere manier zijn mijn kinderen vaak engeltjes buitenshuis en hebben ze meer afleiding. Ja, het is ook druk en ik kan zelden een fatsoenlijk volwassen gesprek voeren, maar zo tussen de regels door kunnen we toch bespreken hoe het gaat, waar we tegenaanlopen en wat we nodig hebben. En koffie, dat drinken we ook. Dan kan ik er weer tegenaan.

Ik heb echt geen terrorkinderen en ze luisteren schijnbaar best goed, maar dat moederen.. dat ligt mij gewoon niet altijd zo. En toch heb ik inmiddels ook wel ontdekt hoe waardevol mijn kinderen voor me zijn.

Op een gejaagde ochtend richting het kdv stopt mijn zoon en wijst naar de zon die nét door de bomen komt. Hij laat me stil staan bij de mooie dingen in het leven, soms letterlijk. Mijn dochter die op mijn man afrent en gilt van vreugde als hij thuis komt van zijn werk. Wat een geluk dat hij weer veilig thuis is gekomen. Mijn zoon die een cracker door midden breekt en de ene helft uit zichzelf aan zijn zusje geeft of altijd als eerst vraagt of zijn zusje óók een koekje/snoepje/fruit mag, voordat hij zelf neemt. Delen is niet moeilijk.

De waarde van vriendinnen. De waarde van kinderen. De waarde van koffie. Ik sta er meer bij stil sinds ik kinderen heb.

Wc-rol beesten

Voor leuk speelgoed heb je geen geld nodig, je kunt prima oude wc-rollen gebruiken. Zo maak je binnen een handomdraai een vis een olifant of een.. vul maar in.

Gegarandeerd plezier, want nieuw speelgoed = leuk. En als ze het niet meer leuk vinden, gooi je het in de papiercontainer. Goed voor het milieu!

Mini-garde + PomPoms

Dit is een super simpele activiteit voor 1 -3 jarigen ongeveer, die ook nog eens de fijne motoriek stimuleert. Het enige wat je nodig hebt is een kleine garde en wat pompoms. Pompoms heb ik altijd wel ergens op voorraad liggen, je kunt ze gewoon kopen bij de Zeeman of een andere hobbywinkel.

Gegarandeerd een kwartier tot half uur friemelplezier!

 

Olifant maken

De variant met een vlinder ken je wellicht al, maar een olifantenfamilie is ook makkelijk te maken als je zelf mee doet en brusjes betrekt. Het enige wat je nodig hebt is verf en een zwarte stift. Ik heb oogjes gebruikt omdat ik die nog had liggen, maar die kun je ook gewoon tekenen. Veel knutselplezier!

Gebaren en poep

Tja, waar ben ik de afgelopen zomervakantie mee bezig geweest? Van alles en nog wat. Beetje hier en daar rommelen, weekje op vakantie geweest. Toch stonden poep en gebaren bovenaan!

Gebaren
Ik gebruik babygebaren bij beide kinderen en dit kwam in de vakantie ook erg goed van pas. Onze zoon van bijna 3 praat redelijk veel, maar ik merk dat hij in rumoerige ruimtes (zoals die verschrikkelijke overdekte speeltuinen) of als hij merkt dat ik hem niet goed versta, zijn gesproken woorden ondersteunt met gebaren. SUPER HANDIG! Echt leuk om te merken dat hij het nog gebruikt en ook nog elke dag bijleert. Zo leren we samen ook weer elke dag bij.

Baby’s kunnen vanaf 6 maanden al gebaren leren en vanaf 9 maanden terug gebaren, dus onze dochter had dat ook kunnen doen. Helaas merkte ik dat ik met haar minder intensief bezig ben geweest dan met onze zoon (want ja, hij had ook aandacht nodig). Daarnaast kon ze zich héél goed duidelijk maken als ze bijvoorbeeld niet genoeg had gegeten of wou drinken. Maar nu we deze zomer veel tijd samen hebben kunnen doorbrengen en ze 15 maanden is, merk ik dat ze al ruim 10 woorden kan gebaren (varken, konijn, meer, drinken, eten, dat soort dingen) naast de paar woorden die ze al zegt (mama, papa, toetje).

Wauw, we zijn eindelijk toe aan COMMUNICATIE! Heerlijk om al zo jong wederzijdse communicatie te kunnen hebben en haar beter te kunnen begrijpen.

Als je trouwens meer wil weten over die babygebaren, ik bied ook workshops in de Noordoostpolder. Meer info zie je hier.

Poep
De oudste is bijna 3 en ik dacht altijd pas aan zindelijkheidstraining te gaan beginnen als hij het zelf aangaf. Nou, dat doet hij dus niet. Hij zegt het wel heel netjes als hij in zijn luier heeft gepoept, maar daar heb ik niet heel veel aan haha. Dus we besloten bij wijze van opwelling hem gewoon eens na elke maaltijd op de po te zetten. Overigens, waarom noemt iedereen het toch een POTJE? Het is een po. Een potje koop ik in de winkel met babyhapjes erin, een po is om je behoefte in te doen. Maar goed, ik dwaal af… Zoon pakt het op en kan binnen een week (!) op wilskracht plassen op de po. Hij geeft het zelfs regelmatig zelf aan. Waar je als ouder wel niet trots op kunt zijn. BIZAR.

Echter de eerste keer dat hij poepte, amai… Ik was hem aan het voorlezen, zodat hij zich goed ontspande. Toen rook ik het al…

Even tussen haakjes: soms wil(de) hij ook wel eens in zijn slaap poepen en als we dan zelf naar boven gaan om naar bed te gaan, ruikt werkelijk de HELE BOVENVERDIEPING naar poep. Afschuwelijk. Dus, ik was aan het lezen en hij was aan het poepen. Snel ben ik naar buiten gevlucht om frisse lucht te halen en daarna heb ik hem TOEGEJUIGD alsof hij de wereldcup had gewonnen! “GOED GEDAAAAN, WHOEHOEE, OP DE PO GEPOEPT!”, terwijl ik bijna zat te kokhalzen. Ik voelde me een slechte moeder.

Ben ik niet natuurlijk, want ik ben ook maar mens. En poep stinkt. Even kijken hoe we dat de komende tijd gaan aanpakken.

Heerlijk boekje om voor te lezen trouwens: “Bobbi op het potje” van Ingeborg Bijlsma & Monica Maas. Wij zijn hier fan van Bobbi, want het rijmt lekker en het is heel herkenbaar voor 2-4 jarigen. Fijner en moderner dan Nijntje, als je het mij vraagt.

We zijn aan de hand van de blog van Laura ook begonnen met een TimeTimer, alleen dan gewoon lekker de goedkope variant van de Hema. Daar vertel ik de volgende keer meer over..

Kinderen. Makkelijker kunnen we het niet maken!

Belastingdienst, makkelijker kunnen we het niet maken!

Zo geldt het ook voor kinderen. Écht, kinderen zijn heel leuk en aardig, maar mán, ze maken het leven ook wel wat lastiger hoor. We kunnen heel blij gaan doen, maar even spontaan erop uit, of uit eten, of iets in de tuin doen, niks gaat meer makkelijk. Zelfs niet even stofzuigen. Álles duurt 3x zo lang, vergt een heleboel voorbereiding en er komt een heleboel troep bij.

Ik mis soms de tijd dat ik iets kon doen op het moment dat ik de ingeving krijg, zonder dat ik het tussen 9.00u-12.30u en 15.00u-17.00u moet PLANNEN, omdat mijn kinderen dan wakker en op hun best zijn. Ja, om 6.30u zijn ze ook wakker, maar dan ga je geen gaatjes boren of uiteten.

Soms vraag ik me af of ik teveel waarde hecht aan de rust en regelmaat die ik mijn kinderen gun, maar ik weet gewoon dat als ik dat volg, ik dan blije kindjes heb en dus een blije moeder ben.

Ik raak al gestresst bij het idee dat een afspraak mogelijk om 14.00u gepland kan worden. NOT ON MY WATCH.

Nou ja, gestresst klinkt ook zo panisch, want het gaat gewoon niet gebeuren. Maarja, intussen zit ik dan wel thuis en kan ik weinig doen, want op de een of andere manier zijn die ingevingen die ik krijg vaak activiteiten die óf veel geluid maken (denk aan grasmaaien of boren) óf waarvoor je met de auto de deur uit moet. Kan niet met 2 slapende kinderen.

Oké, oké, ik ben echt wel dankbaar dat ze op hetzelfde moment van de dag slapen, en ’s nachts vaak doorslapen, maar ik mis een bepaalde vrijheid en relaxedheid die ik vroeger had.

En dat wéégt niet altijd af tegen wat je er wél voor terugkrijgt.. Herkent iemand dat?

5x Hoe overleef je jonge kinderen met buikgriep?

Zaterdagavond. Ik was naar een verjaardag geweest en mijn man was thuisgebleven omdat hij niet helemaal fit was. Ik maakte het voor de verandering eens aardig laat en kwam rond half 2 thuis. Toen begon het. Onze jongste van 9 maanden begon als een gek te kokhalzen en kotsen in haar bed. Manlief was er net mee bezig toen ik thuis kwam… De komende 2 weken zouden ‘O.R.S., kotsen, diarree, rioollucht, slappe vaatdoeken, cola, wasmachine draaien’  tot onze dagelijkse vocabulaire horen…

Inmiddels ben ik expert in hoe je als ouder de buikgriep van je kinderen kunt overleven:

1. Wees voorbereid
Buikgriep komt natuurlijk altijd uit het niets, maar met jonge kinderen is het altijd handig om wat spullen in huis te hebben. Jonge kinderen kunnen bij kotsen en diarree snel uitdrogen, daar heb je O.R.S. voor. Een poedertje dat je met water mengt, waardoor je minder snel uitdroogt. Haal dat in huis! Zorg dat je voorraad waspoeder up-to-date is en als je een vriezer hebt, is een voorraadje maaltijden altijd handig. Zorg ook dat je kinderen meer dan 1 pyjama hebben en meer dan 2 hoeslakens voor hun bedden.

2. Laat alles los
Had je een planning? Afspraken staan? Boodschappen die je moet halen? Laat alles los! Mijn jonge kinderen van 2,5 jaar en 9 maanden hadden vooral hun mama nodig. En ik was er voor ze. Ik kon ze onverdeelde aandacht en liefde geven en ik heb er de tijd voor genomen. Ik verzoop zelf in de wasjes en werd bijna wanhopig na 3x achter elkaar zelf ondergekotst te zijn, maar ik was er voor ze.

Dat brengt me bij het volgende punt:

3. Vraag om hulp
Je hebt tikkende tijdbommen in huis, dus je kunt de deur niet uit om boodschappen te halen en je hebt zelfs geen tijd om fatsoenlijk te koken. Vraag om hulp! Je buurvrouw, je vriendin, je ouders, je broer, iemand! De meeste mensen zijn heel bereid even wat voor je te doen als ze concreet om iets vraagt. Wil je alsjeblieft een maaltijd langsbrengen? Wil je een kwartiertje stofzuigen? Wil je cola en pretzels kopen?

4. Omarm je wasmachine
En dan met name de korte-was-stand en de 60-graden-stand. Wat fijn en dankbaar ben ik om nu te leven! De wasmachine stond ruim een week de godganse dag aan met kleine, vieze, stinkende wasjes. Nogmaals, zorg dat je een beetje voorraad waspoeder in huis hebt, want dat heb je echt nodig.

5. Gebruik een vuilniszak
Op een gegeven moment ben je door je beddengoed heen en ga je grote handdoeken gebruiken. Je wil niet dat het matras vies wordt, ondanks de wasbare hoes. Wat ik na een paar dagen deed, was een vuilniszak op het matras leggen en daarover heen het hoeslaken. Als er weer eens was gekotst of er een diarree-explosie was geweest, was het een kwestie van hoeslaken lostrekken en vuilniszak binnenstebuiten keren. Kon direct de vieze kleren en was erbij en hoefde ik niet krampachtig met vieze en natte was het huis door. De vuilniszak kieperde ik leeg in de wasmachine en de zak ging in de container.

6. Handen wassen en handcrème
Na elke poets- en verschoonbeurt goed handen wassen met warm water en zeep. Als je kinderen ziek zijn, wil je niet zelf ook nog eens ernaast moeten liggen van ellende, dus dan is hygiëne belangrijk! Ik en mijn man merkten alleen snel dat we hele droge en schrale handen kregen van het vele handen wassen. Een paar keer per dag dus ook even handcrème erbij om het wat draaglijker te maken.

Hoe heb jij je hoofd boven water gehouden? Welke tips heb jij om kinderen met buikgriep te overleven?

Als je nu gaat huilen, wordt mama boos

“Als je nu gaat huilen, worden papa en mama boos. Papa en mama willen niet boos worden, dus moet je niet gaan huilen. Mama legt je nu in bed en komt niet meer terug. Mama is beneden.”

Met deze woorden heb ik mijn zoontje van 2½  jaar gisteravond in bed gelegd. De avonden ervoor heeft hij zitten gillen en tieren alsof hij eraan ging. Eerst nog een slokje drinken, oh nee poepluier, oh nee knuffel, please? En toen hij toch echt moest gaan slapen, ging hij gillen. Zoals geen ander dat kan. Het gaat door merg en been.

Ik merk dat ik er steeds slechter tegen kan, ik word steeds intoleranter. Zou hij nu weer gaan zeuren? Zou hij wéér gaan gillen? HOU OP! STOP MET JANKEN!

Shit, nu heb ik het gezegd. Geschreeuwd. En wat voel ik me k*t.

Soms halen ze het slechtste in je naar boven..

Kinderen zijn een verrijking en leuk, maar soms halen ze het slechtste in je naar boven. Dat je schrikt van jezelf. En dat je je daar een dag naar over voelt. En dat is echt zwaar k*t.

’s Avonds heb ik het er met mijn man over. Is dit nou het ouderschap? Dit vertelt niemand je. Waarom worden we zo intolerant? Slaapgebrek? Kunnen we elkaar af en toe ontzien? We gaan niet slaan, ook al voel je die drang op zo’n moment zó erg. We zijn er heel erg op tegen.

Gewoon weglopen… Tot 10 (of 20 of 30) tellen en weer verder…

Soms kan hij helemaal flippen

We hebben een grillige zoon. Hij luistert goed en is heel zorgzaam, was een hele tevreden baby. Maar hij is ook prikkelgevoelig. Vooral voor geluid en aanraking. En als hij iets in zijn hoofd heeft, móet het zó gaan. Soms krijgt hij kortsluiting en zet hij het op gillen, krijsen en tieren. Buitenstaanders kunnen zich dat niet voorstellen van onze lieve zoon. Soms kan hij helemaal flippen. We krijgen hem er niet uit. Dan laten we hem maar op zijn kamer de wereld bij elkaar gillen. We proberen hem eruit te halen, tegen hem te praten, vast te houden, een tik te geven. Het helpt niet.

Ik en mijn man praten er veel over ’s avonds. We delen elkaars zorgen en verdriet en onze frustraties. Het is bij tijd en wijle verrekte moeilijk om redelijk te blijven. We willen onze kinderen een liefdevolle en warme jeugd geven.

Vaak lukt dat denk ik ook echt wel. Maar niet altijd. En dat vinden we moeilijk.