Let it go….Let it goooooo!!

Loslaten, welke moeder heeft hier nou geen moeite mee?

Heeft iedereen zijn wanten mee, hebben jullie je ingesmeerd, vergeet je skischoenen niet, je hebt twee stokken nodig, allemaal een pakje drinken in de jaszak? Mam ik krijg mijn schoenen niet dicht, mam het is zo koud ik wil naar het huisje terug, mam ik moet plassen en mijn skipak wil niet open.

Zo ging het tot een aantal jaren terug tijdens skivakanties. Nou ja vakantie… het was nou niet direct dat je na thuiskomst dat je denkt, hè hè, wat ben ik lekker bijgekomen en uitgerust. En al helemaal niet als je met kleine kinderen op skivakantie gaat. Ik heb ze vaak genoeg bij hun skiklasje weer op moeten halen omdat hun snot van het huilen tot aan hun oren vast gevroren zat. Maaaarrrr… ik moet zeggen, de aanhouder wint en uiteindelijk is het net als zwemles, hebben ze het onder de knie dan pluk je daar de vruchten van.

Inmiddels sjezen onze pubers onbezorgd om ons heen de piste af. Iets te onbezorgd in mijn ogen.

Ik heb namelijk een handicap; ik heb een overload aan kennis over het functioneren van het puberbrein, en daar heb ik behoorlijk last van.

Zo weet ik dat pubers nog niet echt oorzaak-gevolg in kunnen schatten, en al helemaal niet in situaties die vragen om een uitdaging.

Een aantal jaren terug was flets en grauw de modekleur in snowworld. Lila, licht blauw, grijs, mintgroen, af en toe zie je nog een oud exemplaar aan je voorbij skiën. Wat ben ik blij dat fluor nu helemaal in is. Ik betrap mezelf er op dat ik de hele dag kleuren aan het scannen ben op de piste. Roze jas, fel gele broek, groene jas, oranje helm ,check, check , check!! Gelukkig ze zijn er allemaal nog.

Als echte moederhen ski ik steevast achteraan.

Steeds weer tellen en controleren of we allemaal compleet zijn. Stel dat er iets gebeurt, dan ben ik degene met een mobiele telefoon en bereik, stel dat er eentje de weg kwijt raakt, dan heb ik daar tenminste zicht op. Helaas had de vaderhaan en de rest van de roedel hier al snel erg in. Mam, alsjeblieft, zou je nou eens voor een keertje voorop willen skiën. Je hangt daar steeds maar wat achteraan te hangen, daar hebben we allemaal last van. Hup, voorop en gaan met die banaan. Slik, ik weet niet of hier nou zo blij van word. Kleine snotkuikentjes worden blijkbaar snel groot en sjezen je voorbij voor je er erg in hebt.

Ikke zelluf doen!

Bijna 18 jaar geleden zat ik in een stoel voor het raam te genieten van mijn zwangerschapsverlof. Heerlijk mijmerend verzonken in mijn gedachten roer ik in mijn kopje thee. Ik ben me er zo enorm bewust van dat dit de stilte voor de stom is. Als straks de kleine er is word ik een echte mama! Ik kon me er geen voorstelling van maken hoe het zou worden straks. Tuurlijk op de bevalling zelf was ik voorbereid. Ik wist hoe het allemaal moest…..volgens het boekje… maar hoe het werkelijk ging worden? Geen idee. Geen idee hoe je er ooit doorheen komt, geen idee hoe je een mama word, geen idee wat mijn kind nodig heeft. Lichte paniek slaat toe….maar terug kon niet meer. We waren in een avontuur gestapt dat ouderschap heet!

Niemand, maar dan ook echt niemand had me ooit verteld over de achtbaan waar je in terecht komt. Een grote rollercoaster.
Eerste stapjes en hapjes. Voor het eerst naar het consultatiebureau, oorpijn, mazelen, tandjes, samen de was ophangen, schuim op de badkamermuur smeren, voorop de fiets liedjes zingen, bij opa en oma op de camping logeren, naar de oppas brengen bij mijn eerste werkdag, kerstgedichtje opzeggen op de peuterschool, tussen ons in slapen, hilarische uitspraken, neuzen afvegen, tranen drogen, wasjes draaien, eerste rapporten op school, eerste prijs tijdens turnwedstrijden, taxi rijden, zwemdiploma, vriendinnetjes thee, puinruimen, schaterlachen, knutselwerkjes boven mijn bed, tegendraadsheid, en verliefdheidjes. Het komt allemaal als een snelle film aan me voorbij.

En nu?… Nu is ze zomaar groot.

Ze staart voor zich uit achter de computer. Haar eerste werkstuk voor haar vervolgopleiding staat op het menu. Lukt het een beetje, vraag ik voorzichtig? Een geïrriteerde zucht komt mijn kant op. Als ik hulp nodig heb dan hoor je het wel. Ik kan het prima zelf.
Hoor ik daar nou ook een zucht van mijn kant komen? Het is meer een verzuchting…het uiteindelijke doel van die rollercoaster genaamd ouderschap is het creëren van zelfstandige gebalanceerde kinderen die goed in hun vel zitten. Nou , ik zou zeggen missie geslaagd?

En nu dan?…… Nu wat meer tijd vrij maken voor zelf “ikke zelf doen” !

Emmelhage Opgroei cafe

,

Voor het eerst word er in een wijk in Emmeloord een opgroei café georganiseerd. Dit wordt in de wijk Emmelhage gedaan. Vanuit de afdeling preventief jeugdwerk en een aantal moeders in Emmelhage wordt dit georganiseerd. 1 van de moeders is Priscilla die ook de facebook pagina Emmelhage mama’s heeft opgezet waarop enthousiast gereageerd werd door heel veel moeders. Er is zelfs een wandelgroepje uit ontstaan. Daaruit kwam ook de vraag vanuit een aantal moeders om iets te organiseren waar ouders elkaar kunnen ontmoeten in de wijk.

In de bibliotheek is al een aantal keer het opgroei café georganiseerd en daar werd ook enthousiast op gereageerd. Er zou nog meer behoefte zijn om het in de wijk te gaan doen, zodat ouders uit dezelfde wijk elkaar kunnen ontmoeten.

Het doel van het opgroei café is dan ook om juist elkaar te ontmoeten, van gedachten te wisselen, van elkaar te leren en elkaar te inspireren en/of gewoon gezellig een kopje koffie of thee met elkaar te drinken.

We hopen natuurlijk dat er zoveel mogelijk ouders komen.

Ben jij ouder van een kind/puber van 0-23 jaar en lijkt het je leuk om andere ouders te ontmoeten uit je eigen wijk kom dan op woensdag 31 mei van 3-5 naar de grote speeltuin aan de Johanna Naberhage straat.

* Er staat een springkussen voor de kinderen klaar

* koffie/thee/ limonade/wat lekkers  voor de ouders en kinderen

* sta tafels, picknicktafels staan klaar

* bij regen staat er een partytent

* Er wordt o.a. gepraat deze middag over de verschillende opvoedstijlen.

Mocht deze middag een succes worden gaan we dit uiteraard vaker organiseren. Omdat dit de eerste keer is word het wat groter opgezet. De keren die daarna gaan volgen zouden we ergens  binnen willen organiseren. Er is bijvoorbeeld al contact geweest met S’heerenloo aan de Jeanne d’arclaan die eventueel een ruimte beschikbaar hebben om een opgroei café te organiseren.

We hopen op veel opkomst!

Nacht van Oranje 2017

Nacht van oranje #Anoniem

Elke jaar is het weer zover en word er een gezellige dance event georganiseerd in het centrum van Emmeloord, waar jong en oud elkaar ontmoeten en een gezellige avond kunnen hebben.  Ook wij, een vriendengroepje  gingen er dit jaar weer heen, om gezellig een drankje te doen en er een leuke avond van te maken. We kwamen aanlopen en ik schoot in de kortste rij bij het fouilleren. De man die mij moest fouilleren vroeg alleen wat ik in mijn tasje had zitten en liet mij zo door… ( ik had ook wat in mijn jas kunnen hebben , wat niet het geval was maar hij was erg makkelijk…)

Ik stond al binnen en zag mijn vrienden achter een paar andere mensen staan wachten, ze stonden in de rij bij de vrouwelijke beveiligster en je zag dat ze haar werk goed serieus nam! De jongen  van rond de 15 die ze fouilleerde had wijde kleren aan en een rugtas mee,  en wat daar allemaal wel niet uit kwam!!!…… ze had eerst een zakje wiet te pakken, een opgerold plastic zakje gooide ze meteen weg in de container, daarna kwam er nog een blikje  bier uit zijn broek en ook zijn jas werd binnenste buiten gekeerd. Toen kwam zijn rugzak aan bod… en ik keek met open ogen en met de gedachte… waarom zou je dit allemaal mee naar binnen willen smokkelen?!?  8 halve  liter blikken Hertog Jan kwam tevoorschijn…  en ze werden zo stuk voor stuk in de container gegooid… mensen om ons heen zaten ook te lachen en te kijken van, dit wist je van te voren dat het je niet ging lukken. Daarna waren mijn vrienden aan de beurt en ze mochten er zo doorheen;) bij de mannelijke beveiliger ging het er een stukje makkelijker aan toe, zo zie je maar weer iedereen verstaat soms zijn vak anders, en wij hadden verder een prima gezellige avond!!! Met goeie muziek en een drankje met mate!

Rare jongens die Romeinen!

0d0989fd-cd60-467f-8339-ee886f7cd18f

Rare jongens die Romeinen. Een hilarische uitspraak uit een van mijn favoriete stripboeken Astrix en Obelix. Als nuchtere Galliër snapte Obelix niets van die rare romeinen. Aan deze uitspraak moest ik gek genoeg terug denken toen ik op een avond glimlachend de Turkse moskee in Emmeloord uitstapte.

Ook ik moet bekennen dat ik vanuit mijn kantoor van Carrefour wel eens gluur naar mijn overburen bij de moskee. Wat is dat nou precies voor gebouw en wat zijn dat voor mensen die daar buiten staan te praten met elkaar? Een mailtje van mijn collega buurtwerker Mohamed Bouhayouf bracht daar verandering in. Greetje, er is een signaal gekomen over onrust rondom een groep hangjongeren op een van de scholen van Noordoostpolder. Kunnen wij hier samen naar toe? Tuurlijk, we kunnen altijd even luisteren wat er speelt en kijken of wij van betekenis kunnen zijn. Eenmaal op de school aangekomen voltrok zich voormijn ogen een apart fenomeen. Het leek wel of ik met een plaatselijke celebrity op stap was. De gangen stroomden zich op dat moment vol met jongeren die net uit de les kwamen en vanuit alle hoeken klonken kreten als `Hey Mo, hoe is het met je?´ Boks , tik um aan en aai over de bol. Ik besefte me dat er een brok aan zestien jaar ervaring voor me uit liep, die in al die jaren op een of andere manier wel eens in contact met deze jongeren was geweest. Bescheiden als Mohamed is zei hij , ´ach ik ken sommigen al van kleins af aan, zo gaat dat´.

Dat hebben deze jongeren echt even nodig, om gezien te worden, snap je.

Uit het gesprek met de school bleek dat de overlast werd veroorzaakt door een groep jongeren met een allochtone achtergrond. Ouders bleken moeilijk bereikbaar. Voor ons reden om eens in contact te komen met de ouders van deze jongeren. Want als de berg niet naar Mohamed komt, komt Mohamed naar de berg. Een telefoontje was snel gepleegd en ik was van harte welkom om na het avondgebed langs te komen in de Turkse moskee. En daar stond ik dan, ietwat onzeker, op zaterdagavond klokslag half negen. Niemand te bekennen natuurlijk. Zou ik te vroeg zijn? Zouden ze de afspraak niet zijn vergeten? Gelukkig, daar komt een meneer aan. De meneer is gekleed in spijkerbroek en een vlot leren jasje en steekt en sigaretje op. Wanneer ik hem vraag of ik op het juiste adres ben komen er al snel meer mannen naar buiten en wordt ik van harte uitgenodigd in het zaaltje naast de moskee. De Turkse thee en koekjes staan al klaar. Ruim twee uur en heel wat kopjes thee later stap ik weer naar buiten van wat een van mijn gezelligste ontmoetingen ooit bleek te zijn. Wat hebben we een lol en goede gesprekken gehad. Buurmannen voor het leven!

De kwestie rondom de hangjongeren? De socialen controle van het groepje mannen bleek zeer effectief te zijn, welke leeftijd hebben die jongeren? Al snel werden er complete families doorgelicht wie er jongeren in die leeftijd moesten hebben. Nee, er zijn geen jongeren van onze gemeenschap bij betrokken. Kort en krachtig. Natuurlijk wilden ze meedenken en meewerken om problematiek rondom jongeren in de toekomst aan te kunnen pakken.

En die meneer in spijkerbroek en het vlotte leren jasje bleek de nieuwe Imam en helemaal 2.0 te zijn. Hoe kan een mens zich verkijken. Ik denk dat wanneer mijn pasverworven buurmannen dit artikel lezen ze zullen zeggen; Rare lui die welzijnswerkers!

Ode aan mijn collega Mohamed en de Turkse vaders die de kunst verstaan om jongeren het gevoel te geven ‘gezien ‘ te worden.

Rouw op je dak

Pling! Een uitnodiging van Bibliotheek Flevomeer in mijn mailbox. Een themabijeenkomst over jongeren en rouw, `ik mis je, wat nu?´. Hmmm, lijkt me erg interessant al heb ik zelf, behalve beroepsmatig, niet veel raakvlakken met het onderwerp. Ik sta in tweestrijd. Weer een avond van huis. Pubers moeten geholpen worden met huiswerk, een stapel wasgoed dat nog gevouwen moet zit me al dagen in de nek te hijgen. Ach, zal met een uurtje wel afgelopen zijn en kan ik altijd thuis nog aan de slag. Met deze insteek stap ik uit mijn dagelijkse beslommeringen en wandel nietsvermoedend de bibliotheek binnen. De zaal zit goed vol, er moeten stoelen bij gezet worden. Ik kijk wat om heen en vraag me af met welke reden de mensen voor en achter me op de stoelen gekomen zijn. “Rouw op je dak” verder lezen