Daar is ze dan!

Daar is ze dan, onze mooie, lieve Sharon. 29 oktober mochten wij haar eindelijk ontmoeten! Alles waar ik mij voor die tijd druk over maakte verdween als sneeuw voor de zon. Tijdens mijn 2de zwangerschap vroeg ik me steeds weer af hoe het mogelijk was om zoveel van nog een kindje te houden als van Milan. Toen Noah werd geboren was de liefde er gelijk. Toch kon ik me het niet voorstellen dat ik nog een keer zo veel liefde kon gaan voelen voor een kindje. Toen ik Sharon voor het eerst vast hield, wat voelde ik mij gelukkig, het was er gewoon weer!

Ik maakte mij wel een beetje druk om hoe ik de aandacht nu moest gaan verdelen, Noah was gewend alle aandacht te krijgen. Nog een puntje was wel dat Noah nogal lomp is.. Hij word altijd zo enthousiast als hij andere kinderen ziet en wil ze knuffelen, dit neemt niet elk kindje hem met dank af. Meestal eindigd zo’n knuffelpartij op de grond omdat ze met Noah zijn enthousiasme niet erg goed hun evenwicht kunnen bewaren.
Toen Noah die zelfde dag nog naar het ziekenhuis kwam om zijn zusje te ontmoeten was het gelijk een ander jongetje, zo lief en rustig. Hij leek zo trots. Van mij moest hij trouwens al een week niks hebben, hij voelde dat er iets ging veranderen. Het deed mij stiekem wel pijn dat hij alleen bij zijn vader wou zijn. Paar dagen na de bevalling kwam hij mij toch weer vrijwillig knuffelen.

Maar wat is dit genieten, ondanks het gemis van Milan.

Wat is het trouwens heerlijk om weer mijn normale kleding aan te kunnen en weer zelf mijn schoenen aan te kunnen doen!!

Ik kan niet wachten tot ik er klaar voor ben om tijd voor mezelf in te plannen. Heerlijk sporten en weer naar de paarden. Vooral niet om de 10 minuten checken hoe het met de kinders gaat.

Reminder:
Meer tijd voor mezelf!

Mijn eerste blog!

Mijn eerst blog, ondertussen probeer ik mijn hond ( geen schoothond formaat) van mijn schoot af te houden en mijn peuter zoet te houden.

Ik zal mij even voorstellen. Mijn naam is Alicia, ik ben 26 jaar jong. Samenwonend met mijn vriend Nick, de vader van mijn bijna 3 kids. Op mijn 22ste werd ik voor het eerst moeder van ons zoontje Milan. Van hem hebben wij 15 maanden mogen genieten. Op 28 mei 2016 is hij plotseling overleden. De ergste dag van onze leven, ons altijd vrolijke, gezonde prethoofd was er niet meer. Onderzoeken werden gedaan, niks werd gevonden. Wiegendood..

Tijdens het rouwproces mocht ik weer zwanger worden, hoe zwaar dat ook was, met de hormonen, verdriet en angsten, heb ik nooit spijt gehad dat we hier zo snel weer voor gekozen hadden. Noah, nu 1.5 jaar oud, is ons lichtpuntje. Ook deze prethoofd is heerlijk vrolijk, ondernemend en  hij heeft gevoel voor drama. Acteur in spe.

Wij weten als geen ander hoe kort het leven kan zijn, daarom genieten wij nu extra van Noah. Ondanks de angsten en enge dromen. Nu Noah de leeftijd van Milan heeft ‘ingehaald’is alles extra spannend..

Vanaf dit moment hebben wij geen ‘ervaring’ meer.

Op dit moment ben ik 34 weken zwanger, Milan en Noah krijgen een zusje. Spannend! Hoe zal alles gaan na de bevalling? Hoe vind Noah het dat hij niet meer ‘enigst’ kind in huis is? Hoe groot is de overgang van één naar twee? Een nieuwe uitdaging maar wij zijn er klaar voor!

Natuurlijk ben ik niet alleen moeder maar ook gewoon Alicia, dat wil ik nog weleens vergeten. Nu tijdens mijn zwangerschap ben ik erg beperkt in wat ik kan doen, mijn lichaam heeft erg zwaar en elke dag is erg pittig, gelukkig kan ik nu gaan aftellen en binnenkort heerlijk gaan genieten van mijn gezin en de dingen waar ik blij van word!