Naar het pretpark

Het is vakantie en op verzoek van de jongste gaan we lekker een dagje naar een pretpark. Om confrontaties tussen de beide broers te voorkomen, nemen we een wederzijds vriendje mee. Eentje die rust brengt. Het vroege opstaan zorgt voor enige wrevel, maar gaat niet slecht. Slechts dertig minuten na het geplande vertrek besluit de oudste onder de douche te stappen. Hij ontbijt in de auto en we rijden net geen uur na het geplande tijdstip de straat uit. De heenreis met vijf mensen, waarvan twee last hebben van wagenziekte is altijd spannend. Er is wat geklaag te horen en we moeten enkele keren de verwachtingen managen (zijn we er al? Nee, het pretpark ligt niet aan rand van Emmeloord, daarom gaan we ook niet op de fiets).

Het parkeren van de auto en de entree van het pretpark gaan opvallend soepel. Maar dan willen we gelukkig allemaal wat anders. Eerst even zitten en wat eten, eerst een stukje lopen en rondkijken, ik wil in de wildwaterbaan, Nee, eerst de kabelbaan. Bepaald niet democratisch besluiten we de laatste optie te kiezen. Voor ons staat een ca. 17-jarige jongedame met een charmante joint in haar linkerhand en zij benut de wachttijd door haar levensverhaal te vertellen aan haar vriendin. Ook ontsluit ze haar ambities. ‘Nee, ik laat eerst mijn lippen opvullen, want die dunne lippen is echt geen gezicht. Merkwaardig genoeg toont haar vriendin geen enkele interesse. De bonte verhalen die ze over haar moeder vertelt zijn gespeend van enige gene.

De oudste houdt het wachten goed vol en in de lucht hangend wordt hij rustig. Als we daarna even gaan zitten, wil hij blijven zitten als de anderen naar de volgende attractie gaan. Een klein uur later staan ook hij en ik op en lopen wij naar de bootjes om in te varen. De lange rij, die hij vermoedt, maar die ik niet zie, doet hem besluiten om deze attractie over te slaan. We besluiten te gaan wandelen over het terrein. Tot mijn grote verbazing wil hij even later wel in de wild waterbaan en zelfs een tweede keer.

Nu de smaak van water is geproefd, is het tijd voor meer. De temperatuur is behoorlijk opgelopen en dat speelt ook mee. Je neemt plaats achter een watergeweer, vaart rondjes en draait ook nog eens in het rond. De bedoeling is dat je de mensen in de andere bootjes en de toeschouwers nat spuit en zelf droog probeert te blijven. Dat laatste lukt niet, maar de rest gaat fantastisch.

Halverwege het eerste potje is iedereen drijfnat, maar pas na vijftien (!) potjes gaat de lol eraf. Drijfnat, maar o zo enthousiast worden verhalen uitgewisseld. Uiteraard is iedereen de beste. Ze zijn zelfs enthousiast om naar huis te gaan. We eten onderweg nog wat bij een bekende keten en komen tevreden thuis. Wij bekaf, de jongens iets minder. Een zeer geslaagd dagje uit. Het kan dus wel.

Filmpje: waarom behalen zoveel hoogbegaafden geen diploma?

In mijn zoektocht naar informatie over hoogbegaafdheid heb ik enorm veel gestruind op het internet. Ik ben lid geworden van Facebookgroepen, waar ik veel vragen gesteld heb en veel heb meegelezen. Wat mij duidelijk is geworden, is dat hoogbegaafden niet per se gelukkig zijn of goed slagen in het leven. Vaak wordt hoogbegaafdheid als een zegen gezien, vooral door buitenstaanders. Soms kunnen hoogbegaafden hun gaven ook daadwerkelijk ten volle inzetten. Maar vaak hebben ze daar extra begeleiding bij nodig. De arts van het consultatiebureau die me er op wees dat ik me maar eens in moest lezen op hoogbegaafdheid, vertelde me dat hoogbegaafde kinderen vaak evenveel begegeleiding nodig hebben als zwakbegaafde kinderen.

Ook Youtube is een bron van informatie. Daar heb ik dit filmpje  (‘Waarom behalen zo veel hoogbegaafden geen diploma?’) gevonden, van Tessa Kieboom. Tessa Kieboom wordt gezien als één van dé experts op het gebied van hoogbegaafdheid.

In dit filmpje spreekt mij vooral het voorbeeld van het peutertje dat voor het eerst naar school gaat aan. Doordat mijn kinderen in die leeftijd zitten, denk ik. Overigens gaan in België de kinderen met 2,5 jaar al naar school.

Graag deel ik de link naar deze toespraak. Misschien helpt het jullie ook verder in de zoektocht… Succes!

Twee zomerse receptjes – bananenijs en ijsontbijt

Ook al is het warme weer voorbij, deze kidsproof recepten zijn altijd lekker!

Onze kinderen houden hier van: ijs. En welk kind niet? Een ijsje op zijn tijd is altijd fijn. Met deze recepten kan je onbezorgd los gaan. Helemaal verantwoord! Oja, je moet wel een degelijke keukenmachine/mixer hebben die ijs aan kan. Anders overleeft hij het niet. En pulseren is beter voor de motor.

 

Bananenijs met frambozen

Ingrediënten (voor 4 porties):

350 gram bevroren banaan (zo’n 3 bananen)

150 gram diepvries frambozen

Snijd of breek (wist je dat een banaan uit drie reepjes bestaat?) de banaan in stukjes. Doe deze in een zakje of bakje. Probeer het wat losjes te verdelen, dat maakt het gemakkelijker te hanteren als het bevroren is. Laat dit een nachtje in de vriezer.

Neem de bevroren banaan, doe de frambozen erbij en mix het met de keukenmachine, blender, hakker of staafmixer (pas op voor rondvliegend ijs; ik spreek uit ervaring helaas ;-)). Eerst worden het kleine stukjes, later wordt het een smeuïge massa: klaar om in bakjes te doen. Lekker genieten!

Je kan ook de frambozen weglaten. Of stukjes chocolade toevoegen. Of pindakaas. Of…

 

IJsontbijt

Hier is het inmiddels favoriet: volkorengraanontbijt.

Mijn man eet het op de traditionele manier: met warme melk en suiker. Al járen. Echt al minstens de helft van zijn leven ontbijt hij elke dag met deze pap.  Ik varieer liever. Bijvoorbeeld met andere smaakmakers. Wat dacht je van deze? Onze kinderen vinden het een feest om te ontbijten met ijs!

Ingrediënten (voor twee schaaltjes):

35 gram volkorengraanontbijt

250 ml koude halfvolle melk

1 bevroren banaan

40 gram diepvries frambozen

 

Doe alles in een kom en mixen maar!

 

Ook bij deze varieer ik. Op minder warme dagen kies ik bijvoorbeeld voor een gewone banaan. Of nog wat verse aardbeien erbij.  Echt heerlijk! Als je meer melk, of minder volkorengraanontbijt, toevoegt krijg je een meer drinkbare variant. Een heerlijk gezond drinkontbijt!

     

Bloemen plukken

Zoek je nog een uitje voor deze zomer? Dichtbij huis? Dan heeft Janine Rietman, onze gastouder, een perfecte tip voor je: bloemen plukken bij Groeizaam.

Bij boerderij Groeizaam kun je in de pluktuin je eigen boeket plukken! je meld je bij de boerderijwinkel en je krijgt dan een scnoeischaar mee. Dan mag je tussen de bloemen doorlopen en de mooiste bloemen plukken voor je eigen boeket! Het boeket reken je vervolgens weer af in de boerderijwinkel. En daarna nog even bij de varkentjes en de schapen kijken.

 

 

Verrekijker knutselen

Hoe knutsel je met simpele materialen een leuke verrekijker? Janine Rietman, onze gastouder, stuurde mij deze knutsel om met jullie te delen. Super leuk!

Neem twee lege closet rollen.

.

Deze kan je mooi verven.

Dan laten drogen.

Van een paar mooie kralen rijgen we een mooi koord.

Maak met een stukje karton de beide rollen aan elkaar (met een nietmachine).

Aan de beide zijkanten een gaatje maken waardoor je de uiteinden van het kralen koord doorheen knoopt.

En klaar is je mooie verrekijker!

Hangjongeren bij het Pumbo pleintje aan de Leenmanstraat

Hangjongeren

Het leed dat hangjongeren heet, het is hier bij ons een probleem, vooral de troep wat ze mee brengen.
Toen wij hier kwamen wonen, waren wij vooral heel enthousiast over het mooie voetbalveld, basketbal/speelplein en de speeltuin voor ons huis. Heerlijk idee dat onze en de buurtkinderen hier heerlijk veilig kunnen spelen. Helaas kunnen wij hier het woordje heerlijk en veilig weglaten. Elk weekend zit het bij ons vol met jongeren, ik gok vanaf de 14/15 jaar tot ? Elk weekend ligt het weer vol met troep. Sigaretten, ballonnen (kom ik nog op terug) lachgas patronen, kapotte flessen drank.

Een tijd terug was de boom ‘versierd’ met wc papier.

Toen wijkbeheer dit kwam opruimen en aan een jongen vroeg of hij hier wat van wist wie dit gedaan kon hebben kreeg hij hier flink van langs, mijn vriend heeft ingegrepen, schokkend wat voor taalgebruik hierbij werd gebruikt van een jonge jongen.

Elke maandag komt de wijkbeheer hier weer opruimen maar er blijven nog genoeg stukken kapot glas liggen.

Met de vakantie in zicht, houden ik en de buurtbewoners onze harten weer vast.

Wat ook een probleem is, zijn de geplande gevechten die hier georganiseerd werden door de leerlingen van scholen om ons heen, in één keer staat het speelplein vol met kinderen en gaat het hier flink los, kleine kinderen die hier aan het spelen zijn, zijn dan ook flink overstuur. Politie doet hier niks aan, we hebben meerdere keren politie hiervoor gebeld, buurtbewoners hebben politie gebeld maar geen resultaat. Vervolgens horen we dat we moeten blijven melden, wat heeft dit voor zin als hier nog nooit iets mee gedaan is? Ondertussen loopt de frustratie steeds verder op. Wij blijven hier zitten met rotzooi van een ander. Dan heb ik het nog niet gehad over hun taalgebruik. Er zijn hier kinderen in de straat die hier met angst spelen of naar huis gaan als er weer ‘gechilld’ word.

Nu het onderwerp ballonnen een zogenaamd onschuldig partydrug, het word steeds meer en meer gebruikt onder de jongeren tegenwoordig. Je kan het kopen in café’s en dit ook makkelijk thuis of op straat doen. Met een slagroom spuit, slagroom patronen en ballonnen heb jij je eigen partydrug waardoor je een korte periode high kan zijn.

Risico’s, enkele voorbeelden:

  • Bij chronisch gebruik van lachgas treedt een tekort aan vitamine B12 op. Dit kan tot neurologische stoornissen leiden. Deze effecten zijn (deels) omkeerbaar.
  • Lachgas uit slagroompatronen is lachgas wat niet bedoeld is voor menselijke consumptie. Het is nog onduidelijk of dit eventueel extra risico’s met zich meebrengt t.o.v. het veel beter onderzochte medisch lachgas. Vooralsnog zijn daar trouwens geen concrete aanwijzingen voor.

Bron: https://www.drugsinfoteam.nl/drugsinfo/lachgas/lachgas-risico

Schijnend, Ronden, Kleur, Heldere, Decoratie

Afscheid nemen van een dierbare heeft ook mooie kanten

Zojuist ontving ik een appje van Greetje, de coördinator van Ouders&COO, ze vroeg of ik voor maandag een blog kan aanleveren. ‘Nee’ is het eerste dat ik mij opkomt. Het komt wel heel erg ongelegen. Ik zit namelijk naast het bed van mijn schoonmoeder te waken. Morgen wordt ze 93 maar of ze dat gaat halen? Niemand die het weet. Inmiddels zitten we al een week dag en nacht te waken. Ze stelt de artsen en verpleegkundigen voor een raadsel. Iedere keer denken we dat het bijna zover is maar het hart blijft kloppen.

Het is een hele intensieve periode waarin ook veel gevraagd wordt van mijn kinderen. Ik heb al 6 nachten in het verzorgingshuis geslapen. Overdag zijn mijn man en ik ook zo veel mogelijk bij mijn schoonmoeder. Ze zitten dus veel alleen en moeten van alles in huis doen terwijl ze ook nog vakantiewerk hebben. Ook hebben we geen idee of we op onze geplande vakantie kunnen gaan. Inmiddels weten we al wel dat we later dan gepland weg moeten gaan, moet hoeveel later? Geen idee.

Ook niet onbelangrijk is dat de kinderen inmiddels al een paar keer afscheid van hun oma hebben genomen. Steeds denk je dat dit echt de laatste keer is dat je haar zult zien maar dan blijkt ze toch nog wat langer door te gaan. Op zich hebben de kinderen er volledig vrede mee dat ze hun oma gaan verliezen, ze is oud en de laatste jaren dementerend. Maar het moment van afscheid heeft natuurlijk wel impact.

Het is bijzonder om te zien hoe de kinderen omgaan met deze situatie. Oma was al in een hele diepe slaap en had haar gebit uit. Ik had verwacht dat ze het allemaal eng zouden vinden en op afstand wilden blijven. Toen we de eerste keer afscheid gingen nemen wilde mijn oudste zoon niet mee, hij wilde zijn oma liever in gedachten houden zoals ze was. Wij vonden dat prima, iedereen moet afscheid nemen op de manier zoals hij/zij zich daar goed bij voelt. Toen we vertrokken ging hij toch mee. Bij oma aangekomen bleef hij op afstand maar hij was er wel. Mijn dochter ging bij haar zitten en aaide over haar gezicht en haren en praatte tegen oma.  En mijn jongste zoon ging bij haar zitten, ogenschijnlijk op zijn gemak, en ging een spelletje op zijn telefoon zitten doen.

Drie kinderen uit hetzelfde gezin, met dezelfde opvoeding en alle drie met hun eigen gevoelswereld en beleving. Het is mooi om te zien hoe ze met dit soort moeilijke moment omgaan en laat je gloeien van trots en liefde voor je kinderen. En zo heeft het afscheid nemen van een dierbare ook een mooie kant.

Zomerse knutsel

Van Janine Rietman, onze geweldige gastouder 😉 kreeg ik de volgende  zomerse knutsel door.

Knip uit stevig papier een emmer en een schep. Voor de kleintjes heb ik het uitgeknipt maar de kinderen die al goed met een schaar overweg kunnen hebben het zelf uitgeknipt.

Nu kunnen ze de emmer en schep mooi versieren. Ik heb gekozen voor plakfiguren maar je kunt natuurlijk ook restjes knutselpapier gebruiken.

Zo heb je een leuke zomerse knutsel!

Kind met een uitdaging?

ADD en ADHD en autisme

Wanneer iemand me pijn doet, heb ik het idee alsof de hele wereld vergaat. Krijg ik een knuffel, dan is direct alles weer goed, hoe slecht ik me ervoor ook gevoeld heb.
Soms vat ik alles persoonlijk op. Alles wat er gebeurt, heeft direct met mij te maken. Ik heb soms een ventiel nodig op mijn hart zodat niet alles ineens eruit komt op verkeerde momenten, via mijn mond.
Ik kom soms verkeerd over, en je kunt denken dat ik overdrijf.
Maar aangezien ik het ventiel niet heb, worden sommige dingen ontzettend groot voor mij. Ik kan mijn gedachten niet op een rijtje zetten en ik kan de verkeerde gedachten niet uit mijn hoofd zetten, zoals de gedachten die niet realistisch zijn.

Ik ben niet slecht in luisteren, maar soms kan ik me gewoon niet concentreren. Het druppelen van de kraan, een auto die voorbij rijdt, een stel op een bank: De dingen die jij wel uit kunt zetten, die blijven constant op de voorgrond bij mij. Ik zie jouw lippen wel bewegen, en het spijt me. Ik krijg gewoon niet alles mee, ook niet wanneer ik het echt heel hard probeer.
Ik ben niet dom, traag van begrip of achterlijk. Het is alleen zo dat jouw antwoord ergens in mijn hoofd verdwaald is geraakt tussen alle andere gedachten. Daarom moet ik de vraag nog eens stellen.

Ben je verrast over het feit dat ik de ene seconde woedend kan zijn en de volgende seconde zielsgelukkig? Niet doen. Mijn humeur wordt bepaald door de gevoelens die op dat moment even de overhand hebben. Soms verandert dat bijzonder snel. In mijn hoofd is het altijd een bende. Soms kan ik mezelf niet eens bijhouden.
Heb ik vaak conflicten met andere mensen? Dat heeft te maken met mijn hekel aan onrechtvaardigheid en ik kan het niet uitstaan wanneer andere mensen in de problemen geholpen worden.

Me met alles bemoeien, daar ben ik bijzonder goed in. Ik doe het niet met opzet, maar ik mis de rem die andere mensen wel hebben. Ik denk niet na over de gevolgen die het kan hebben en spring altijd in wanneer ik het gevoel heb dat ik mensen kan helpen, die ik ook echt wil helpen. Ik ben niet zo goed in het opvolgen van instructies zoals jij. Soms worden dingen me tien keer uitgelegd en heb ik nog geen idee wat ik nou moet doen. Dan komt iemand anders en snap ik alles direct. Het gaat er bij mij niet om wat er gezegd wordt, het gaat erom hoe de informatie gebracht wordt.

De mensen met autisme – ADHD – ADD zijn intensief. We voelen meer. We haten meer. We treuren meer. Maar we houden ook meer van mensen en dingen. Wanneer we ergens van houden, dan houden we ervan met heel ons hart en lichaam.

Kenmerken van een ontwikkelingsvoorsprong

Onlangs kwam ik een artikel tegen dat ik met jullie wil delen. Had ik dit maar eerder in onze zoektocht gelezen! Een ‘feest’ van herkenning!

Het gaat om dit artikel: ‘Kenmerken van een ontwikkelingsvoorsprong’, geschreven voor Ragnild Zonneveld. Het geeft een heel duidelijk beeld van wat het nou eigenlijk inhoudt. Wist je bijvoorbeeld dat hoogbegaafdheid om meer dan alleen intelligentie gaat? Hoogbegaafde kinderen laten ook een aantal ‘zijnskenmerken’ zien. Een heel helder artikel, een echte aanrader!