Recept – gehaktballetjes van gehakt en groente

Als je kleine kinderen hebt herken je het vast: het eten van groente gaat niet altijd van harte. Ondanks dat je er misschien bepaalde regels voor hebt om ze aan de smaak te laten wennen, eten ze misschien niet altijd de hoeveelheid groente die je graag zou zien. Daarom deel ik vandaag mijn recept van gehaktballen van gehakt en groente met jullie. Mijn kinderen zijn gek op vlees, dus dit eten ze graag. Ze weten dat ik er groente door doe, maar doordat het zo fijn gemalen is proeven ze het niet. Het helpt dus niet bij het wennen aan de smaak en structuren. Maar het helpt wel wat extra vitamines binnen te krijgen.

(Op de foto zie je een flink gevulde pan. Ik had het recept verdubbeld, maar dat bleek veel te veel voor 2 volwassenen en 2 kleine kinderen)

Ingrediënten gehaktballen:

200 gram rundergehakt

2 geschrapte worteltjes

125 gram champignons

1 gesnipperd uitje

1/2 tl zout

2 tl korianderzaad

1 tl komijnzaad

1/2 tl gemberpoeder

De groenten maal ik fijn in een groentehakker (van de staafmixer).  Vervolgens kneden en gehaktballetjes van draaien. Deze braden in de pan en als ze gaat zijn uit de pan halen. In dezelfde pan (ik ben van weinig afwas 😉 maak ik de saus:

ingrediënten tomatensaus:

1 uitje

1 teen knoflook

4-6 tomaten (of een blik tomatenblokjes)

bouillonblokje

klein snufje chilipoeder

Het uitje met de knoflook (beide gesnipperd natuurlijk) glazig bakken. Champignons even meebakken. Daarna de in stukjes gesneden tomaten, het bouillonblokje en de chilipoeder erbij. Even laten sudderen. daarna de gehaktballetjes nog even mee warmen in de saus. Ik serveer dit met zilvervliesrijst en sperziebonen. Van de bonen wordt door de kinderen niet veel gegeten, maar de balletjes en de tomatensaus (die je ook nog glad kan pureren, als je de groente nog meer wilt verstoppen) gaan er hier altijd goed in!

Wat doe jij om je kinderen gezond te laten eten? Laat het weten onderin in de reacties!

Gezondheid – tijd voor jezelf

Hoe vaak hoor ik mensen (vooral moeders) niet zeggen: ik moet eerst opruimen of schoonmaken. Daarna kan ik genieten van mijn rust. Gelukkig heb ik daar niet zo’n last van (als je het mn man vraagt zegt hij waarschijnlijk: ‘helaas heeft zij daar niet zo’n last van ;-)). Ik kan echt wel lekker een boek pakken en languit op de bank hangen. Ook als er nog een volle mand was ligt. Of het aanrecht nog vol ligt. Of het huis ontploft is. Of…

Het gevaar van altijd eerst opgeruimd moeten hebben, is dat je nooit aan jezelf toe komt. Los van dingen die je écht belemmeren (de ene mens is nou eenmaal opruimeriger dan de ander) kan het een uitdaging zijn om het los te laten. Want juist in het hectische gezinsleven is tijd voor jezelf zó hard nodig! Iedereen kent die quotes wel: ‘als je eerst voor jezelf zorgt, kun je meer voor een ander betekenen’ of ‘pas als je goed voor jezelf zorgt, kan je het beste van jezelf geven’. Het lijkt een cliché, maar dat zijn clichés niet voor niks. Vaak is het gewoon een waarheid als een koe.

Ik heb dan geen moeite om de boel de boel te laten. Maar écht tijd voor mezelf nemen vind ik nog best lastig. Als ik lekker op de bank zit, zit ik toch meestal op social media. Het lijkt een gemakkelijke vorm van vermaak, maar het levert me vaak helemaal geen nieuwe energie op. Net als tv kijken. Begrijp me niet verkeerd: een keer een steengoede serie of film kijken kan heerlijk zijn! Maar lekker hardlopen, een wandeling door het bos, een fietstocht door de polder… Dat kan mij meer energie opleveren. Of het lezen van een goed boek. Of het schrijven in een dagboek. Of iets lekkers bakken. Ik merk ook dat ik dan meer ruimte, energie en geduld heb voor de kinderen. Zo is die investering in mezelf ook een investering in mijn gezin.

Waar geniet jij van en wanneer heb je daar voor het laatst de tijd voor genomen?

Eenhoorntjes knutselen

De jongste deed een dutje, dus mijn dochter en ik hadden even lekker de tijd om samen te knutselen. Alweer inspiratie gekregen van Printerest en,  zoals ik van mezelf gewend ben, is de uitwerking niet perfect. Maar het was wel hartstikke leuk en daar gaat het om! Mijn dochter is helemaal gek op eenhoorns, dus de keuze voor deze knutsel was snel gemaakt.

Knip oortjes uit,

een binnen- en buitenkant.

plak deze op elkaar.

Kies wat je wilt. Grote oren, kleine oortjes… Wat jij leuk vindt!

Rol een hoorntje (je kan ook een punt knippen, zoals bij het bordje)

Versier de hoorn. Ik gebruikte alleen wat cadeaulint, wat ik eromheen wikkelde. Mijn dochter kleurde een regenboog hoorn.

Mijn dochter tekende een gezichtje. Ik knipte het uit (de wimpers zijn gemaakt van cadeaulint). Voor een strakker resultaat teken je oogjes (zoals op het bordje bijvoorbeeld) of gebruik je wiebeloogjes.

Bij dit bordje heb ik kleine puntige oortjes, een hoorn en een snuit geknipt. De ogen heb ik met een zwarte stift getekend. De haartjes zijn van cadeaulint gemaakt (aan de achterkant vastgeplakt tussen het bordje en de hoorn).

Mijn dochter tekende ook nog een eenhoorn. Zij koos een mooie varkensneus. 🙂

Activiteit met kinderen – met tape een autobaan op de vloer maken

Voor regenachtige dagen is Printerest ideaal! Wat kan je daar veel ideeën vinden: knutsels, uitjes, anti-verveeltips…

Zo ook de autobaan van tape. Mooie strakke lijnen die wegen voor moeten stellen. Geplakt met tape op een (laminaat) vloer. Het ziet er fantastisch uit, soms zelfs met parkeervlakken! Maar zo creatief en precies ben ik niet, helaas. Ik kan wel een weg maken, maar zo perfect als op de foto’s zou het mij niet lukken. En dat hoeft ook helemaal niet! Mij leek het juist leuk om het de kinderen zélf te laten doen. Een activiteit op zich. Om er daarna mee te kunnen spelen. Activiteit nummer 2. Zo waren ze lekker even zoet.

Recept voor gezonde(re) chocoballs

Mijn kinderen lijken op mij: we houden van snoepen.  Om niet altijd naar snoep of chips te grijpen, maak ik af en toe zelf iets lekkers. Meestal iets wat minder ongezond is.

Het maken van deze chocoballs is zó gepiept.

Ingrediënten:

100 gram (medjoul) dadels

50 gram pindakaas

25 + 25 gram kokos

1 eetlepel cacao

een beetje water

Ontpit de dadels en doe alle ingrediënten in een keukenmachine of hakker. Ik had de dadels even geweekt in warm water omdat ik het ontpitten dan iets handiger vind gaan, maar dat is niet per se nodig.

Hak alles tot een stevige massa. Als het kruimelig blijft, wat water toevoegen. Als het te nat is kan je wat kokos toevoegen.

Vervolgens draai je balletjes, die je door de kokos rolt ter garnering. Je kan de balletjes in de koelkast bewaren. Het schijnt tot wel een week, maar dat hebben ze bij mij nog nooit gehaald. 😉

 

Uitje met de kinderen – speeltuinestafette en mini picknick

Het was de tweede week van de meivakantie. Geen bijster goed weer, maar toch zijn wij er op uit gegaan.  Ik overwoog even naar de Orchideeënhoeve te gaan, maar naast dat dit bijna 25 euro zou kosten, had ik geen zin om zo’n eind te fietsen met de kinderen. De kinderen wilden graag naar ‘de’ speeltuin. Dat kleine speeltuintje om de hoek komt me nu zo langzamerhand de neus wel uit. Dus besloot ik de kinderen te plezieren met een speeltuinestafette en mini picknick. Wat lekkere (en gezonde) hapjes in bakjes en bekers ranja in de tas: klaar om te gaan.

Speeltuin 1 (Sterrenbuurt, achter het Dr Jansenziekenhuis):

Speeltuin 2 (Espelervaart, Vrouwenzand):

Speeltuin 3 (Espelervaart, Dollardstraat):

Speeltuin 4 (De Erven, Westfriesland/Vlieland):

 

Bij speeltuin 4 was het tijd voor de minipicknick. Wat drinken, een bakje chips, lekkere tomaatjes, komkommer en stukjes appel… Gegarandeerd succes bij mijn kinderen!

We wilden er nog een vervolg aan geven door meer speeltuinen te zoeken (we kwamen er op de weg naar huis nog twee tegen. Eén bij de Lofoten en één bij naar ik meen de Deltastraat), maar helaas was het gaan regenen. Tijd om naar huis te gaan dus! Het was een geslaagd uitje en toen ik mijn dochter vroeg het een cijfer te geven van 1 tot 10 zei ze: 1640! Lekker ding… 😉

Wat vind jij leuk om te doen met de kinderen? Laat het ons weten en geef ons nieuwe inspiratie!

Naar de psychiater

Het is kerstvakantie en tijd voor Huppel-in. Veel opblaasbare speeltoestellen in de Bosbadhal en nog veel meer kinderen die zich uitleven en daarna doodmoe weer naar huis gaan. Onze jongste zoon gaat daar met zijn vriendjes naar toe. De oudste moet eerst even naar de psychiater en als dat klaar is, mag ook hij naar Huppel-in. Drie weken geleden heeft hij de diagnose PDD-NOS gekregen en vandaag gaan we voor een consult naar de psychiater.

Hij lijkt op het oog rustig. Ook nadat zijn broertje met een vriendje en diens ouders naar Huppel-in vertrekt, blijft hij rustig. Stilte voor de storm. Een half uur voor we naar de psychiater gaan breekt het noodweer uit. De auto van mijn vrouw wordt vakkundig in elkaar geschopt. De mooi in de winterzon schitterende kleur wordt ontsierd door een groot aantal deuken. Zo agressief hebben wij hem nog nooit gezien.

In de houdgreep sleep ik hem de gedeukte auto in…

In de houdgreep sleep ik hem de gedeukte auto in en rijden we naar de jeugdpsychiater. Onderweg houd ik hem stevig vast en als een vluchtgevaarlijke crimineel bewaak ik hem. Als we de wachtkamer binnen komen, vliegen de aanwezige kinderen naar hun moeder toe. Ze waren rustig maar beginnen nu te huilen en te drammen. Het klinkt angstig. Onze zoon straalt veel agressie uit. Misschien dat de autoriteit van de jeugdpsychiater wonderen doet. We blijven hoop houden.

Met al mijn kracht moet ik onze zoon de trap op sleuren en als we de kamer binnen zijn, blokkeert mijn vrouw met een van de stoelen de deur, anders is hij meteen weer weg. De jeugdpsychiater begint over voetbal, maar blijkt voor de aartsrivaal van onze zoon te zijn, dus geen ontspanning maar olie op het vuur. De arts constateert dat het niet werkt en schakelt over op een autoritaire stijl.
‘Ik laat me niet beledigen in mijn eigen spreekkamer. Door niemand.’
‘Je moet je bek houden, kl****.’

Dit doel heiligt alle middelen

Het grove taalgebruik gaat alle grenzen te buiten, maar het boeit onze zoon niets. Enerzijds schamen wij ons kapot, anderzijds is het misschien goed dat dit gebeurt. De schaamte zijn we eigenlijk al weken voorbij. We willen verandering, een einde aan het geweld en de angst. En wat daarvoor nodig is, zullen we doen. Wat het ook is. Dit doel heiligt alle middelen.

Geheel tegen zijn gewoonte in schrijft de jeugdpsychiater bij dit eerste consult direct medicatie voor. In het nagesprek geeft hij aan dat dit voor hem ook wel een uitzonderlijk eerste gesprek was. De risperidon heeft nog diezelfde dag effect. De weken erna is onze zoon rustiger. Wij weten niet wat ons overkomt. Het lijkt wel of we in een droom zijn gestapt. Haast te mooi om waar te zijn.

Alarmbel!

Ik zit in de woonkamer en voel me doodmoe. Na een aantal uren doorbrengen in de kroeg op Koningsdag, kregen we ’s avonds nog vrienden op bezoek. Om 1 uur was ik echt doodmoe en klaar om naar bed te gaan. Op dat moment kwam er een appje binnen van mijn 16-jarige zoon. Hij was bij een vriend achterop de scooter naar een vriendin aan een buitenweg gegaan. En ze konden niet naar huis want het regende hard en dat was niet veilig op de scooter. Hij vroeg of hij daar mocht blijven slapen.

Ik weet niet precies waarom maar er begon een alarmbel te rinkelen, hier klopte iets niet! Ik zei dat ik hem wel op kwam halen. De 2 vrienden die op de scooter waren wilde ik ook wel thuisbrengen. Dan konden zij de volgende ochtend de scooters wel weer ophalen. (Een groot voordeel van geen alcohol drinken: je kunt ten alle tijden in de auto stappen als er iets met de kinderen is.) Toen begon het grote draaien en inspelen op mijn gevoel. Hij moest altijd zo vroeg thuis zijn terwijl zijn broer en zus dat nooit hoefden toen zij 16 waren; het was al bijna droog dus ze kwamen er zo aan; oh nee toch niet; zijn vrienden mochten wel blijven slapen alleen hij WEER niet. Toen ik zei dat de keuze was dat hij óf nu naar huis kwam óf dat ik hem zou komen halen, zou het ineens over 5 minuten droog zijn.

Weet je wel hoe moeilijk het is als al je vrienden mogen drinken?

Mijn alarmbel was niet voor niets afgegaan. Hij bleek bij thuiskomst gedronken te hebben. En ook nog eens te veel gedronken. Hij praatte sloom en enigszins met dubbele tong. Eigenlijk was het enige zinnige dat eruit kwam en wel 20 keer herhaald werd: Weet je wel hoe moeilijk het is als al je vrienden mogen drinken en jij als enige niet? En ja, ik snap dat heel goed! Maar ik ga mijn regels niet aanpassen omdat zijn 16 jarige vrienden wel mogen drinken. Ik stel die regel niet voor de lol maar zijn gezondheid staat bij mij voorop. Het viel niet mee om hem naar bed te krijgen. Hij wilde het uitpraten. Maar er viel niks uit te praten, we waren het met elkaar eens. Ik snap dat hij het moeilijk vindt dat zijn vrienden mogen drinken en hij niet. En hij snapt dat ik de regels niet aan ga passen om die reden.

Vanmorgen hebben we het nog eens goed en open besproken. Hij ziet zelf in dat hij stom bezig was en hij begrijpt de regel. En ik begrijp heel goed dat het lastig is als hij de enige is die niet mag drinken. Maar hij zal het ermee moeten doen. Iedereen heeft wel een regel in huis die niet leuk is. De één mag niet vaak op stap, de ander moet verplicht meehelpen in de huishouding, weer een ander moet verplicht op bepaalde tijden huiswerk maken of heeft een maximale tijd om op de Playstation te spelen. Dat soort regels hebben wij niet maar bij ons staat het niet drinken op jonge leeftijd hoog in het vaandel. Niet voor mijn gemak, niet om hem te pesten, maar voor zijn gezondheid. En hij snapt het en belooft zich eraan te houden. Ik ben benieuwd!

Leven en dood

Afgelopen week ontvingen we het trieste nieuws dat onze mede-blogger Saskia is overleden aan kanker. Ze laat 3 jonge kinderen aan, terwijl ze zelf nog ‘vol in bloei’ stond.

Half februari reed ik met mijn moeder in een loeiende ambulance naar het ziekenhuis. Die week heeft ze op het randje van de dood gebalanceerd. Ze zag eruit als een lijk, meer kan ik er niet van maken. In totaal heeft ze 6,5 op de intensive care gelegen, vervolgens 2 weken op de medium care en nu ligt ze op de longafdeling. Het gaat de goede kant op! Volledig herstel is mogelijk, maar we moeten allemaal heel veel geduld hebben. Binnenkort mag ze naar een revalidatiecentrum in de buurt.

De dag na de opname van mijn moeder had ik de 20-weken echo van ons 3e kindje. Het mocht me gestolen worden, wat had dit nog voor zin? Een spannende mijlpaal in deze zwangerschap en ik voelde er zo weinig bij.

Toch groeit er een levendige, actieve baby in me. Meer dan bij de vorige 2 zwangerschappen laat deze van zich horen; geen moment ligt hij/zij stil. Inmiddels worden de dagen zwaarder en de nachten korter. Mijn lichaam bereid zich voor op de bevalling. En mijn hoofd ook. Een nieuw hoofdstuk gaat starten. Maar er zijn ook al zoveel hoofdstukken afgesloten.

Het leven hangt aan een zijden draadje. Wat ik al wist, maar zeker nog meer heb geleerd de laatste tijd is om het te koesteren. Kwaliteit boven kwantiteit. Herinneringen opbouwen en vastleggen. Liefde delen.

Daar gaat hij dan!

De tijd vliegt, alweer bijna twee! Heerlijke leeftijd, Noah krijgt zijn eigen willetje en dat is best confronterend, ik wil hem zo graag klein houden, maar daar heeft Noah geen tijd voor, voor hem is ontdekken nu echt begonnen.

Hij ontwikkelt zich in een rap tempo en ik kan het amper bijhouden.

Alles is zo nieuw en zoekende, hoe gaan we om met zijn vurige karakter en zijn driftbuien? Ze zijn soms zo heftig dat hij blauwe plekken op zijn voorhoofd heeft staan. Waar is de peuter gebruiksaanwijzing? Hij weet wat hij wil, wat hij in zijn hoofd heeft MOET gebeuren. Heeft hij niet van een vreemde..

Zijn eerste ochtend bij de peuterspeelgroep zit er op,  het stukje loslaten is nu echt begonnen. Het was zo bijzonder om hem weg te brengen, bij Milan hebben we dit nooit mee kunnen maken en dat is best confronterend, ik ben me nu echt aan het bedenken en proberen voor te stellen hoe het bij Milan was gegaan, hoe hij er nu uit zou zien? Afgelopen februari zou hij vier zijn geworden.

We hadden hem naar de basisschool moeten brengen en zijn verjaardag uitgebreid  moeten vieren in plaats van een cadeautje bij zijn grafje brengen samen met zijn broer en zusje.

Toen we Noah gingen ophalen van de peuterspeelgroep, vloog er een mooi vlindertje om ons heen. Wat voelde ik mij trots en gelukkig dat we dit toch mogen mee maken, gezegend met 3 mooie kids.