Tips voor ouders van pubers

Hoe ga je het gesprek over alcoholgebruik aan met je puberende kind? Hier wat bruikbare tips!

Tips voor ouders
Ouders kunnen het drinkgedrag van hun kinderen op verschillende manieren beïnvloeden. Uit onderzoek onder jongeren blijkt dat je meer invloed hebt op het drinkgedrag van je kind dan je denkt.

Nee is Nee, ook als het feest is
Vooral op momenten als oudejaarsnacht of kerst, carnaval gaat het mis. Omdat ouders dan vaak zelf ook niet al te sterk in hun schoenen staan, niet aldoor opletten en niet moeilijk willen doen. Maar als je je kind dat ene slokje toestaat, is het hek eigenlijk al van de dam. Je geeft het signaal af dat drank nou eenmaal bij feesten hoort en dat je best een beetje mag schipperen, ook bij kinderen. Terwijl steeds duidelijker wordt hoe schadelijk alcohol juist voor kinderen is, en hoe verstandig het is om drinken – in ieder geval tot 18 jaar – gewoon te verbieden. Bedenk van tevoren (met je partner) hoe je op risicomomenten omgaat met het alcoholverbod.

Stel op tijd regels
Hoe jonger kinderen weten wat wel en niet kan op alcoholgebied, hoe beter ze zijn voorbereid. Kinderen beginnen vaak al op elf- of twaalfjarige leeftijd met experimenteren. Zorg dat ze voor die tijd op de hoogte zijn. Op die leeftijd zullen ze een verbod makkelijker accepteren en heb je de meeste kans om het startmoment uit te stellen.

Stel grenzen
Maak afspraken over alcoholgebruik. Drinken ze nog niet, dan is de boodschap helder: verboden tot hun 18e. Maar ook met oudere kinderen is het goed om regelmatig te praten over hun alcoholgebruik. Hoe denken ze bijvoorbeeld over veel drinken en waar ligt voor hun de grens?

Bespreek consequenties
Een kind verwacht bij het niet opvolgen van een regel dat het gevolgen heeft. Het kan je kind motiveren de eerste keer drinken uit te stellen. Ook kan een kind er gebruik van maken als anderen hem proberen over te halen.

Kijk samen naar leuke alternatieven
Schenk bij voorkeur geen kinderchampagne of alcoholvrije wijn. Ook dan is de boodschap dat een feest niet zonder drank kan. Bovendien vinden de meeste kinderen zoiets maar nep. Kies liever voor alcoholvrije drankjes van vruchtensappen, frisdrank en siroop.
Kijk op de website van Happy Drinks voor leuke recepten.

Let op je eigen gebruik
Op feesten zal het standaardadvies (niet meer dan één glas per dag) niet altijd opgevolgd worden. Blijf desondanks het goede voorbeeld geven en drink met mate. Vertel protesterende kinderen (‘Jij drinkt toch ook!’) dat er een verschil is tussen volwassenen en jongeren in de groei. Een dertienjarige mag toch ook geen auto rijden?

Praat met andere ouders
Je kunt met andere ouders ervaringen uitwisselen. Hebben zij de regel dat alcohol tot 18 jaar nog niet mag? Hoe praten zij hier met hun kind over? Wat doen zij als hun kind zich niet aan deze afspraak houdt? Hoe regelen zij het als er thuis een feestje is van het kind? Vaak wordt duidelijk dat de veel voorkomende reactie van kinderen ‘ja maar, iedereen mag het’ niet klopt. Veel ouders denken genuanceerder. Misschien zijn ze zelfs wel opgelucht wanneer een andere ouder erover begint.

Blijf betrokken
Houd zicht op wat je kind doet. Niet door hem voortdurend te controleren, maar door interesse te tonen. Vraag hem bijvoorbeeld na een feest hoe het was en of het gelukt is niet te drinken. Veroordeel hem niet en maak geen ruzie als het toch mis ging.
Probeer liever te achterhalen waarom weigeren moeilijk was en hoe hij dat in het vervolg zou kunnen aanpakken. Houd het bespreekbaar.

Bron: Trimbos instituut

Op het Vakcollege zit het goed; een tegengeluid!

Afgelopen week is het weer eens zover; koppen als ‘kwart docenten uitgescholden, geïntimideerd, of geschopt door leerlingen’en ‘als ik een onvoldoende geef word ik uitgescholden’ sieren het nieuws. Aangegeven wordt dat dit voornamelijk in het vmbo plaatsvindt en 25% van de docenten/scholen hier last van zouden hebben; heftige voorbeelden worden gegeven.

Natuurlijk ga ik nu niet beweren dat het onderzoek onjuist is gedaan, en ja – ik weet helaas uit eigen ervaring dat het binnen het onderwijs er onveilig aan toe gaat (ervaringen opgedaan buiten de Noordoostpolder))- maar…. Ik wil hier graag een kanttekening bij maken; niet op elke vmbo school is het onveilig. Maar dit is het beeld dat vaak geschetst wordt én ook het beeld dat door velen in Emmeloord en omgeving wordt gezien. Het vmbo??? Daar ga je toch niet naar toe? Het vmbo? Daar leer je toch niets; dan ben je dom? Het Vakcollege? Daar zitten alleen maar ‘buitenlanders’ en is het onveilig. En nog meer stigma’s.

Met veel plezier werk ik nu alweer twee jaar op het Vakcollege in Emmeloord; ik kwam binnen als vervanger voor zwangerschapsverlof en heb in inmiddels ‘mijn’ eigen mentor klas en geef wiskunde aan basis en kader van leerjaar 1 tm 3 en geef Rots en Watertraining; een heerlijke club leerlingen; eerlijk, oprecht, soms wat ongemotiveerd, vaak betrokken en helaas erg onzeker. De leerlingen ‘dwingen’ mij te kijken naar wat er echt toe doet; te kijken wat er achter ‘gedrag’ zit. Heb ik een les niet goed voorbereid of ben ik onzeker? De leerlingen voelen dat haarfijn aan en geven dat terug. Het kan zijn dat ik dan echt aan de bak moet. Maar ben ik eens moe of heb ik hoofdpijn en was ik, zoals vorig jaar, een paar weken niet in staat te werken; de gehele klas kwam spontaan op bezoek en stuurden appjes met vragen hoe het ging. Of doe ik mijn boodschappen in de Jumbo, of loop ik met mijn kinderen door de Lange Nering? Ik kom altijd wel een leerling tegen die je groet of die geïnteresseerd vraagt hoe het gaat of dat mijn kinderen zijn die bij mij zijn.

Van collega’s die werken op de mavo of hoger hoor ik andere geluiden. Ook van mijn dochter en haar vrienden, die op één van de andere vo-scholen zit, hoor ik verhalen waaruit ik opmaak dat de ‘relatie’ met de docent van minder belang is dan ik ervaar op het Vakcollege. Dus ja, ik ben er trots op dat ik op Het Vakcollege werk en ben nog trotser op onze leerlingen, die keihard werken om hun toekomst op te bouwen en los te komen van de stigma’s die er heersen.

Vele uren heb ik al met de leerlingen gesproken over hun talenten, hun kansen en mogelijkheden. Schrijnend is het dan zij vaak op onze school starten met de gedachte ‘ik kan het niet’, ‘ik ben dom’, ‘ik doe maar basis of kader’, kijkend naar hun vrienden, broers of zussen die wél de mavo, havo of vwo doen. Ik voel en zie de onzekerheid van onze leerlingen – gelukkig niet allemaal- maar wat zou ik graag wensen dat het stigma over het vmbo weggenomen kon worden. Wat zou ik graag willen dat leerlingen EN ouders trots zijn dat hun zoon of dochter op Vakcollege zit; want ja…. vertellen dat je zoon of dochter naar het vmbo gaat is helaas toch bij sommige leerlingen en ouders nog een ‘dingetje’. Vaak horen we verhalen van leerlingen die TOCH naar de tl-moeten en – met een nog grotere deuk- ‘afstromen’ (je begrijpt dat ik niet blij wordt van dit woord) naar het kader.

Bóós was ik, toen mijn zoon – toen in groep 6- mij antwoordde -toen ik hem vroeg naar welke school één van zijn vriendjes zou gaan omdat hij in groep 8 zit- ‘dat hij terug was gegaan naar groep 7 omdat hij anders waarschijnlijk, naar uh… hoe heet dat ook alweer, het laagste, ja basis, zou moeten. Want, als hij nog een jaar groep 8 kon doen, dan zou hij misschien wel naar kader of hoger kunnen…..’  Met verbazing hoorde ik mijn zoon aan; ik kon niet geloven wat hij net zei. Je begrijpt dat ik hem daarna heb uitgelegd dat welk niveau iemand ook doet, iedereen zijn eigen talenten heeft en – zoals ik vaak tegen mijn leerlingen zeg ‘ALLES WAT JE NU DOET, ZEGT NIETS OVER WAT JIJ KAN EN GAAT DOEN IN JE LEVEN; JIJ BESLIST JE EIGEN TOEKOMST’. Ik baseer mijn ervaringen ook gedeeltelijk op mijzelf. Omdat ik zelf erg slecht was in Nederlands ben ik na Havo 3 naar het mbo gegaan. Met twee vingers in de neus haalde ik, net 2 maanden 18 jaar, mijn niveau 4 diploma en ging aan het werk. Jaren heb ik mij ‘minder’ gevoeld omdat ik geen hbo-diploma had. Lang heb ik mijn eigenwaarde ontleend aan het niveau van mijn diploma; ook al kreeg ik op verschillende terreinen te horen dat ik bepaalde talenten had; ik had toch ‘maar mbo’. 11 jaar geleden heb ik het roer omgegooid; ik heb mijn baan – toen als activiteiten begeleidster in een verpleeghuis- opgezegd en ben gaan werken als individueel begeleidster via het pgb. Ik ben jongeren met een rugzak gaan begeleiden, was weekendbegeleider, heb een opleiding gedaan tot weerbaarheidstrainer en ben de pabo gaan volgen. Het studeren ging niet makkelijk; vooral omdat ik mijzelf in mijn gedachten belemmerde. Het stemmetje ‘je kan het niet’, overheerste regelmatig. En toen was het moment daar… ik had ‘mijn hbo diploma’…. En toen kwam het besef; het papiertje maakt mij niet anders, niet slimmer, niet mooier of wat dan ook. Het werd tijd de belemmerende gedachten los te laten.

En ja… die belemmerende gedachten, die ik zo herken, zie ik zo bij onze leerlingen terug en dan komt nu weer het vmbo ‘slecht’ in het nieuws. Ik voel de behoefte een tegengeluid te laten horen; ik wil ‘mijn’ leerlingen een stem geven, ik wil dat ouders zonder rare blikken of gedachten van derden kunnen vertellen dat zij trots zijn op hun kind en op welke school zij zit of gaat. Dus bij deze ‘mijn stem’.

Het volgende bericht heb ik op mijn eigen Facebook account gezet n.a.v. de artikelen en nu dus een stukje voor ENCOO. De komende periode hoop ik vaker berichten te kunnen posten over mijn ervaring als docent op het Vakcollege; een plek waar je mag zijn wie je bent, waar de maatschappij van vandaag wordt vertegenwoordigd, waar het team samen met de schoolleiding in ontwikkeling is om het beste uit onze leerlingen te halen en waarbij we een lerende en veilige school willen zijn, aansluitend bij de behoeften van onze leerlingen, bouwend aan hun toekomst.

 Heftig nieuws! Maar…. absoluut niet zoals ik zelf op ‘mijn’ vmbo school , Het Vakcollege Noordoostpolder, ervaar. Natuurlijk hebben wij ook leerlingen die grenzen op zoeken en brutaal zijn, maar dit wordt direct consequent opgepakt en zeker niet op die mate zoals beschreven.
Als voorbeeld:
Vorige week nog vond een van mijn leerlingen het nodig mij op de gang aan te spreken. Hij was het niet eens met mijn antwoord; draaide zich om, riep dat hij mij niet hoorde en begon te zingen; kortom respectloos. Iets wat mijns inziens overal wel eens gebeurd. Echter werd deze leerling binnen een kwartier door leidinggevende uitgenodigd voor gesprek en was de leerling pas weer welkom in de les na aangeboden excuses en gesprek.
Kortom; het is hoe je zelf omgaat mèt en wat je toestaat.
Op het Vakcollege zit het wel goed!

 

Mijn eerste blog!

Mijn eerst blog, ondertussen probeer ik mijn hond ( geen schoothond formaat) van mijn schoot af te houden en mijn peuter zoet te houden.

Ik zal mij even voorstellen. Mijn naam is Alicia, ik ben 26 jaar jong. Samenwonend met mijn vriend Nick, de vader van mijn bijna 3 kids. Op mijn 22ste werd ik voor het eerst moeder van ons zoontje Milan. Van hem hebben wij 15 maanden mogen genieten. Op 28 mei 2016 is hij plotseling overleden. De ergste dag van onze leven, ons altijd vrolijke, gezonde prethoofd was er niet meer. Onderzoeken werden gedaan, niks werd gevonden. Wiegendood..

Tijdens het rouwproces mocht ik weer zwanger worden, hoe zwaar dat ook was, met de hormonen, verdriet en angsten, heb ik nooit spijt gehad dat we hier zo snel weer voor gekozen hadden. Noah, nu 1.5 jaar oud, is ons lichtpuntje. Ook deze prethoofd is heerlijk vrolijk, ondernemend en  hij heeft gevoel voor drama. Acteur in spe.

Wij weten als geen ander hoe kort het leven kan zijn, daarom genieten wij nu extra van Noah. Ondanks de angsten en enge dromen. Nu Noah de leeftijd van Milan heeft ‘ingehaald’is alles extra spannend..

Vanaf dit moment hebben wij geen ‘ervaring’ meer.

Op dit moment ben ik 34 weken zwanger, Milan en Noah krijgen een zusje. Spannend! Hoe zal alles gaan na de bevalling? Hoe vind Noah het dat hij niet meer ‘enigst’ kind in huis is? Hoe groot is de overgang van één naar twee? Een nieuwe uitdaging maar wij zijn er klaar voor!

Natuurlijk ben ik niet alleen moeder maar ook gewoon Alicia, dat wil ik nog weleens vergeten. Nu tijdens mijn zwangerschap ben ik erg beperkt in wat ik kan doen, mijn lichaam heeft erg zwaar en elke dag is erg pittig, gelukkig kan ik nu gaan aftellen en binnenkort heerlijk gaan genieten van mijn gezin en de dingen waar ik blij van word!

Buitengewoon nuchter te gast bij Luister 527

Afgelopen Donderdag werd ik benaderd door Mark Broersma van het radioprogramma Onder de toren om eens wat verder uitleg te geven over de activiteiten van projectgroep Buitengewoon Nuchter.

Natuurlijk heb ik meteen ja gezegd. we doen zo ontzettend veel en wil dit graag delen.  Leuk dat we ook door de lokale radio gevonden worden en zo een bijdrage kunnen leveren.

Ik ga natuurlijk wat vertellen over onze ouderavond die wij op 12 maart in Chez Markenesse hebben georganiseerd en hoe trots we zijn op onze eerste glossy voor en door ouders in Noordoostpolder.

Verder heb ik deze week weer gesprekken gehad met de organisaties van  Nacht van Oranje en het Pieperfestival. We gaan weer nadenken hoe we samen preventief op kunnen trekken zodat het een gezellig en Buitengewoon nuchter feest voor iedereen gaat worden.

Ik hoop dat jullie gaan luisteren op Maandag 26 Maart rond de klok van 22.15 op  Luister527.

Armbandjes maken tijdens Koffie&COO

Elke laatste donderdag van de maand is Koffie&COO te vinden op basisschool de Keerkring en O.B.S. de Carrousel in Emmeloord.

We zitten daar gezellig in de koffiekamer met een diverse groep ouders te praten en discussiëren  over onderwerpen die ons op dat moment bezig houden.

Op de Keerkring was de nieuwe lesmethode Lessen leren leven (levensbeschouwing) het onderwerp van discussie en op de Carrousel hebben we met ouders stilgestaan bij het overlijden van een leerling van de school.

Wat is het toch mooi om tijdens het drinken van een kop koffie samen de mooiste en diepste onderwerpen te bepraten. Het leert ons elkaar ook weer beter te begrijpen.

Praktisch als de ouders ingesteld zijn vonden ze het fijn om tijdens het koffie drinken bezig te zijn en het liefst voor de ander. We hebben daarom besloten om gezamenlijk armbandjes te gaan maken om door te verkopen. in een unanieme stemming is besloten om de opbrengst van de armbandjes te schenken aan het project Toekomstgids van Carrefour. Een project dat gidsen koppelt aan gezinnen in armoede in Noordoostpolder.

Hoe leuk zou het zijn om deze armbandjes op diverse locaties in Noordoostpolder samen met groepen ouders te maken en eventueel deze groepen ouders ook weer bij elkaar te brengen met als gezamenlijk doel het ondersteunen van gezinnen in armoede. Maar dat is misschien een droom van mij?