Afscheid nemen van een dierbare heeft ook mooie kanten

Zojuist ontving ik een appje van Greetje, de coördinator van Ouders&COO, ze vroeg of ik voor maandag een blog kan aanleveren. ‘Nee’ is het eerste dat ik mij opkomt. Het komt wel heel erg ongelegen. Ik zit namelijk naast het bed van mijn schoonmoeder te waken. Morgen wordt ze 93 maar of ze dat gaat halen? Niemand die het weet. Inmiddels zitten we al een week dag en nacht te waken. Ze stelt de artsen en verpleegkundigen voor een raadsel. Iedere keer denken we dat het bijna zover is maar het hart blijft kloppen.

Het is een hele intensieve periode waarin ook veel gevraagd wordt van mijn kinderen. Ik heb al 6 nachten in het verzorgingshuis geslapen. Overdag zijn mijn man en ik ook zo veel mogelijk bij mijn schoonmoeder. Ze zitten dus veel alleen en moeten van alles in huis doen terwijl ze ook nog vakantiewerk hebben. Ook hebben we geen idee of we op onze geplande vakantie kunnen gaan. Inmiddels weten we al wel dat we later dan gepland weg moeten gaan, moet hoeveel later? Geen idee.

Ook niet onbelangrijk is dat de kinderen inmiddels al een paar keer afscheid van hun oma hebben genomen. Steeds denk je dat dit echt de laatste keer is dat je haar zult zien maar dan blijkt ze toch nog wat langer door te gaan. Op zich hebben de kinderen er volledig vrede mee dat ze hun oma gaan verliezen, ze is oud en de laatste jaren dementerend. Maar het moment van afscheid heeft natuurlijk wel impact.

Het is bijzonder om te zien hoe de kinderen omgaan met deze situatie. Oma was al in een hele diepe slaap en had haar gebit uit. Ik had verwacht dat ze het allemaal eng zouden vinden en op afstand wilden blijven. Toen we de eerste keer afscheid gingen nemen wilde mijn oudste zoon niet mee, hij wilde zijn oma liever in gedachten houden zoals ze was. Wij vonden dat prima, iedereen moet afscheid nemen op de manier zoals hij/zij zich daar goed bij voelt. Toen we vertrokken ging hij toch mee. Bij oma aangekomen bleef hij op afstand maar hij was er wel. Mijn dochter ging bij haar zitten en aaide over haar gezicht en haren en praatte tegen oma.  En mijn jongste zoon ging bij haar zitten, ogenschijnlijk op zijn gemak, en ging een spelletje op zijn telefoon zitten doen.

Drie kinderen uit hetzelfde gezin, met dezelfde opvoeding en alle drie met hun eigen gevoelswereld en beleving. Het is mooi om te zien hoe ze met dit soort moeilijke moment omgaan en laat je gloeien van trots en liefde voor je kinderen. En zo heeft het afscheid nemen van een dierbare ook een mooie kant.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *